De beste draagzak vinden zonder gek te worden

Drie dagen nadat Leo was geboren, stond ik in mijn keuken in dezelfde zwangerschapslegging waarin ik was bevallen, met een lauwe mok koffie in mijn hand die ik al vier keer in de magnetron had opgewarmd. Ik stond te huilen omdat mijn armen letterlijk voelden alsof ze eraf zouden vallen. Mijn schoonmoeder had net gebeld om me te waarschuwen dat als ik hem 'te veel zou vasthouden', ik hem voor altijd zou verpesten. Mijn lactatiekundige had me daarentegen een folder in mijn handen gedrukt waarin stond dat ik de baby met een handgeweven Guatemalteekse linnen doek van vier meter aan mijn blote borst moest binden voor een goede moederbinding. Ondertussen had Dave, de CrossFit-maat van mijn man Dan, hem verteld dat we gewoon een of ander tactisch harnas met militaire gespen moesten kopen dat eruitzag alsof het ontworpen was om uit helikopters te abseilen.

Ik wilde gewoon een boterham smeren. Met twee handen. Zonder een pasgeboren baby op het zeil te laten vallen.

Uiteindelijk besef je dat het navigeren door de wilde wereld van draagzakken minder te maken heeft met moederbinding en meer met basale, primitieve overleving. Je hebt gewoon je handen weer nodig. Maar uitzoeken welke draagzak je moet kopen als je een chronisch slaaptekort hebt en puur op angst en ijskoffie draait, is een ware hel. Laten we het dus hebben over wat echt werkt, wat niet, en waarom de meeste dingen die je op Instagram ziet een regelrechte leugen zijn.

Hoe dan ook, het punt is: je hebt een draagzak nodig.

Waarom we ze überhaupt aan ons lichaam vastbinden

Onze kinderarts, dokter Miller—die ik de eerste zes maanden min of meer als een godin beschouwde—vertelde me over het concept van het vierde trimester. Blijkbaar hebben baby's nog niet door dat ze geboren zijn. Ze denken dat ze nog steeds veilig binnenin zitten, en daarom beginnen ze te krijsen alsof ze door wolven worden achtervolgd zodra je ze in een perfect veilige, dure wieg legt.

Ze zei iets over hoe ze dicht bij je dragen hun zenuwstelsel en hartslag reguleert. Dat klinkt eerlijk gezegd als een scifi-film, maar ik neem aan dat het logisch is. Ik weet alleen dat wanneer het me eindelijk lukte om Leo in een draagzak te proppen, hij stopte met huilen en ik eindelijk mijn koffie kon drinken. Mijn mentale gezondheid hing aan een zijden draadje, en babydragen was eigenlijk het enige dat me ervan weerhield om helemaal gek te worden. Je gespt ze vast, ze ruiken je zweet en melk, ze horen je hartslag en ze vallen in slaap. Magie.

Heupdysplasie en de letter M

Voordat we het over specifieke soorten draagzakken hebben, moeten we het over beentjes hebben. Ik wist hier niets van totdat een andere moeder in een koffietentje me zowat besprong om mijn draagzak aan te passen. Dat was gênant, maar ook heel erg leerzaam.

Het komt erop neer dat je die kleine beentjes niet zomaar als sperziebonen naar beneden mag laten bungelen. Dokter Miller legde uit dat hun heupjes bij de geboorte eigenlijk alleen nog maar uit kraakbeen bestaan, en als je ze laat bungelen, kun je de heupkommen beschadigen en heupdysplasie veroorzaken. Ze moeten in een "M"-vorm zitten, waarbij hun knietjes hoger zitten dan hun billetjes, een beetje als een kikkertje. Als je op zoek bent naar de allerbeste draagzak, dan MOET deze de kikkerhouding ondersteunen.

Ze gaf me ook een Engels veiligheidsezelsbruggetje mee: de TICKS-regel. Ik dacht eerst dat het klonk als een waarschuwing voor teken, maar het gaat erom dat hun luchtwegen vrij blijven terwijl ze op je borst gebonden zitten:

• Tight (Strak): Ze moeten er niet als een zak aardappelen in onderuitzakken.
• In view at all times (Altijd in het zicht): Je moet hun gezichtje kunnen zien, zodat je weet dat ze, tja, ademen.
• Close enough to kiss (Dichtbij genoeg voor een kusje): Als je je hoofd naar voren buigt, moet je hun voorhoofdje kunnen kussen. Als je alleen de bovenkant van hun hoofdje kunt kussen, zitten ze te laag.
• Keep chin off chest (Kinnetje vrij van de borst): Er moet een ruimte van twee vingers onder hun kin zijn, zodat de luchtwegen recht blijven.
• Supported back (Ondersteunde rug): Hun ruggengraat moet in een natuurlijke C-curve rusten.

De situatie met de rekbare draagdoek

Oh god, de rekbare draagdoeken. Je kent ze wel. Ze komen in prachtige kartonnen kokers en beloven je het gevoel te geven van een etherische aardgodin. Ik kocht er eentje toen ik acht maanden zwanger was en keek precies één YouTube-tutorial, denkend: hoe moeilijk kan dit zijn?

Fast forward naar een regenachtige dinsdag op de parkeerplaats van de supermarkt. Ik had geen zin om die belachelijk zware Maxi-Cosi mee naar binnen te sjouwen, dus besloot ik de draagdoek te gebruiken. Ik stond daar in een yogabroek met een gat in de knie, proberend om die vijf meter lange lap jersey katoen over mijn schouders en onder mijn borsten te knopen, terwijl Leo op de achterbank krijste. De uiteinden van de stof sleepten door een olieachtige plas op de grond. Ik zweette me kapot. Ik wist niet meer of de stof nou over of onder de 'X' door moest, en tegen de tijd dat ik hem er eindelijk in had gepropt, zakte hij af tot aan mijn navel.

Ik haatte de rekbare draagdoek. Ik haatte hem met een vurige passie. Het is een wiskundige puzzel die je met slaaptekort moet zien op te lossen terwijl je een huilende baby vasthoudt. Sommige mensen zijn er dol op. Sommige mensen hebben het geduld om ze alvast om te knopen voordat ze de deur uitgaan. Ik ben niet zo iemand. Als jij dat wel bent: zegen je hart. Geniet van je etherische godin-vibes.

Ringslings zijn voor Instagram-moeders

Ik kocht een ringsling omdat het er prachtig uitzag. Ik deed hem één keer om, liep naar de brievenbus, voelde hoe mijn rechterschouder langzaam van mijn romp werd gescheiden door het asymmetrische gewicht van een baby van zes kilo, en stopte hem meteen weer terug in de doos. Snel door naar de volgende.

Gespen en riempjes voor de winst

Hier vond ik eindelijk rust. De zachte, voorgevormde draagzakken. Degene met echte gespen en gewatteerde heupbanden waardoor je het gevoel hebt dat je gaat backpacken in de Alpen, zelfs als je alleen maar naar de keuken loopt om wezenloos in de koelkast te staren.

Dan was geobsedeerd door onze Ergobaby. Hij liep in de bouwmarkt met Maya rond als een trotse kangoeroe en wees haar allerlei elektrisch gereedschap aan terwijl zij op zijn sleutelbeen kwijlde. Ze zijn idiot-proof. Je klikt de heupband vast, je klikt de achterkant vast, trekt de riempjes strak. Klaar. Het enige probleem met deze robuuste draagzakken is de zweetfactor.

Baby's zijn net kleine straalkacheltjes. Als je ze twee uur lang op je borst bindt, eindigen jullie allebei doorweekt. Hier is wat je ze aantrekt veel belangrijker dan de draagzak zelf. Ik zweer bij het Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao. De mouwloze variant. Het is een absolute zegen als je een klein oventje tegen je borst hebt gedrukt. Het is 95% biologisch katoen, dus het ademt echt in plaats van dat het hitte vasthoudt zoals synthetische troep. En er zit net genoeg elastaan in dat wanneer (niet als, wanneer) je een enorme spuitluier meemaakt terwijl de baby in de draagzak zit, je het rompertje over hun schouders naar beneden kunt trekken in plaats van het over hun hoofd te moeten halen. Wij leefden hier letterlijk in.

Ik moet wel zeggen: niet elke outfit werkt in een draagzak. Ik probeerde Maya een keer voor een familiediner in dit prachtige Boxpakje van Biologisch Katoen met Vlindermouwtjes te steken. De stof was superzacht, maar zodra ik haar in de draagzak klikte, propten die schattige vlindermouwtjes zich helemaal op onder de schouderbanden en sneden in haar armpjes. Dus, pro-tip: bewaar de ruches en de poezelige stofjes voor de momenten dat ze NIET tegen je borstbeen aan worden platgedrukt.

Het grote 'naar voren kijken'-debat

Rond de vijf maanden besloot Leo ineens dat hij het zat was om naar mijn borst te staren en dat hij de wereld wilde zien. Ik draaide hem onmiddellijk om, zodat hij met zijn gezicht naar voren keek. Tien minuten later in de supermarkt kwam er een oudere vrouw naar me toe die me bloedserieus vertelde dat ik hem aan het overprikkelen was.

Ik belde dokter Miller in paniek op. Ze lachte en zei dat je ze inderdaad naar voren kan laten kijken, maar ALLEEN als ze hun hoofd en nek goed zelfstandig rechtop kunnen houden (meestal rond de 6 maanden). Maar ze waarschuwde me ook dat baby's supersnel overprikkeld raken. Naar voren kijken is voor hen zoiets als kijken naar een 3D IMAX-film op de snelle doorspoelstand. Ze vinden het zo'n twintig minuten geweldig, en dan slaat de boel compleet op hol en veranderen ze in gillende sirenes. We hielden het naar voren dragen dus bij korte momenten.

Als je iets nodig hebt om ze lekker warm te houden als ze in de herfst naar voren kijken, sla dan de dikke skipakken over—die verpesten sowieso de M-vorm van de beentjes. Ik stopte vroeger gewoon mijn Babydekentje met IJsberen van Biologisch Katoen over de banden van de draagzak. Het was licht genoeg om niet oververhit te raken, het biologische katoen hield de wind tegen, en eerlijk gezegd werd ik gewoon blij van die kleine blauw-witte beertjes toen ik kampte met slaaptekort.

(Kleine kanttekening: ik kocht ook het Dekentje met Eekhoornprint omdat ik precies één week lang dacht dat een bosthema mijn hele persoonlijkheid was. Het is mooi, maar niet meer dan dat. Eerlijk gezegd gebruikten we die uiteindelijk vooral om spuug op de bank weg te poetsen. Maar goed, biologisch katoen is biologisch katoen, en het wast fantastisch uit.)

Als je je babyuitzet aan het verzamelen bent, bekijk dan de hele collectie babydekentjes, want het hebben van lichte, ademende laagjes is het halve werk als je ze overal mee naartoe sleept.

Wat er écht toe doet als je zo'n ding koopt

Eerlijk? Ga ergens heen en pas ze. Of leen er een van een vriendin. Je lichaamstype bepaalt alles. Als je smalle schouders hebt zoals ik, wil je een draagzak waarbij de banden op je rug in een "X"-vorm kunnen kruisen. Als je een lang bovenlichaam hebt, heb je een andere heupband nodig. Dan is gebouwd als een rugbyspeler en vond een compleet andere draagzak fijn dan ik.

Koop niet iets alleen omdat het er esthetisch uitziet op een Pinterest-bord. Koop de lelijke variant met dat gigantische lendenkussen, als dat betekent dat je onderrug niet verkrampt als je om 15.00 uur je derde kop koffie zet. Neem iets dat je zelf kunt omdoen, zonder dat je een andere volwassene nodig hebt om een gesp tussen je schouderbladen dicht te klikken. Geloof me maar.

Voordat je in de rare wereld van het babydragen duikt, moet je ervoor zorgen dat je de juiste ademende kleding hebt om eronder aan te trekken. Neem een kijkje bij de biologische babykleding van Kianao, zodat je kind niet al na twintig minuten wandelen in een zweterig, chagrijnig hoopje ellende verandert.

De Rommelige FAQ

Zijn al die draagzakken echt veilig voor pasgeborenen?
Oké, de verpakkingen liegen tegen je. Veel voorgevormde draagzakken beweren "vanaf 3,5 kilo!", maar als je daar een pasgeboren baby van 3,5 kilo in stopt, zakken ze weg in de stof als een verloren muntje. Mijn kinderarts zei dat pasgeborenen meestal een speciale verkleiner nodig hebben (als een soort gewatteerde taco-schelp) om ze wat hoger te tillen, totdat ze wat meer spek op de botten hebben. Anders: hou ze gewoon vast of trotseer de rekbare draagdoek totdat ze de 5,5 kilo aantikken.

Hoe lang mag ik ze erin laten zitten?
Eerlijk gezegd: totdat je rug pijn gaat doen of ze beginnen te huilen. Er is geen strikte tijdslimiet, zolang ze maar in die ergonomische M-positie zitten en hun luchtwegen vrij zijn. Toen Maya tandjes kreeg, deed ze letterlijk al haar dutjes vastgebonden op de borst van Dan. Ik weet vrij zeker dat hij drie uur lang videogames heeft gespeeld terwijl zij in de Ergo sliep.

Worden ze echt verwend van dat babydragen?
Als ik mijn schoonmoeder dit nóg een keer hoor zeggen, ontplof ik. Nee. Dokter Miller vertelde me dat je een baby in het eerste jaar letterlijk niet kunt verwennen. Ze huilen omdat ze iets nodig hebben, zelfs als dat "iets" alleen maar jouw lichaamswarmte is en de geur van je koffie-adem. Draag ze. Het maakt ieders leven een stuk makkelijker.

Mijn rug doet gruwelijk veel pijn, doe ik het verkeerd?
Waarschijnlijk wel! Ik deed het een volle maand lang verkeerd. De heupband hoort hoog op je natuurlijke taille te zitten (zo ongeveer bij je navel), en niet laag op je heupen zoals een spijkerbroek uit de jaren 90. Als hij te laag zit, hangt al het gewicht aan je schouders. Controleer ook of je de banden op de rug kunt kruisen—die "X"-vorm heeft voorkomen dat mijn bovenrug volledig instortte.