Hoe de zoektocht naar de beste baby dragon evo decks me €142 kostte

Het was dinsdagavond, ongeveer kwart voor tien. Ik stond in de keuken in de grijze joggingbroek van mijn man Mark en een oud studentenshirt waar letterlijk nog opgedroogde havermout van het ontbijt op de linkerschouder zat. Ik had mijn telefoon in mijn hand en staarde naar een oplichtend Apple-betalingsbewijs van €142,94, terwijl Mark rustig een kop decafé voor zichzelf inschonk. Even tussendoor, wie drinkt er nou decafé om tien uur 's avonds? Psychopaten, dat is wie. Maar goed, het punt is: ik keek naar een gespecificeerde lijst van digitale "Gems", "Pass Royales" en iets dat een 'baby dragon evo' heette, en ik voelde mijn ziel mijn lichaam verlaten.

Mijn zevenjarige dochter Maya, die nog niet eens alleen naar de brievenbus mag lopen, had het op de een of andere manier gepresteerd om de tegenwaarde van een maandelijkse energierekening uit te geven aan een mobiele game genaamd Clash Royale. Toen ik de volgende ochtend haar kamer binnenstormde — ze lag agressief diep te slapen, een knuffelvarken stevig vastgeklemd — pakte ik de iPad en bekeek ik haar zoekgeschiedenis. Het was pagina na pagina aan YouTube-video's over hoe je de beste 'baby dragon evo decks' kon bouwen. Ik had geen idee wat dat inhield. Ik dacht dat een babydraakje een schattig thema voor de babykamer was, of een knuffel. Maar nee.

Het minicasino in mijn woonkamer

Ik moest het natuurlijk googelen. Want als je kind je digitale identiteit steelt, wil je wel weten wat ze heeft gekocht. Blijkbaar is zo'n 'baby dragon evolution' in deze game een bizar sterk, vuurspuwend digitaal monster met een "Friendly Drag"-vaardigheid die andere kleine digitale monsters sneller maakt. Maya probeerde blijkbaar het ultieme 'baby dragon evo deck' te bouwen om in het speelkwartier een jongetje genaamd Mason te verslaan. Wat op meerdere niveaus frustrerend is, vooral omdat Mason mijn vierjarige zoon, Leo, vorige week van de kronkelglijbaan heeft geduwd terwijl zijn moeder alleen maar toekeek en zei: "Tja, jongens hè." Oh god, wat heb ik een hekel aan de moeder van Mason.

Maar het allerergste is de game zelf. De Supercell-store, of hoe het ook heet, is gewoon een neon-knipperend labyrint vol microtransacties. Er wordt constant gevraagd om "Elixir" en "Gems" te kopen en er poppen steeds glimmende schatkisten in beeld op die schudden en met confetti ontploffen als je ze opent. Het is gewoon gokken. Het is letterlijk een casino vermomd als tekenfilm, ontworpen door tech-bro's uit Silicon Valley om de bankrekeningen van oververmoeide moeders in joggingbroeken leeg te trekken.

Er zijn geen beveiligingen die écht werken, tenzij je door veertien menu's graaft om alles af te grendelen. Ze gebruiken allerlei psychologische trucjes om kinderen het gevoel te geven dat hun digitale 'deck' volkomen waardeloos is, tenzij ze écht geld uitgeven om hun 'baby d' te upgraden. Ze noemde het al een week lang steeds haar 'baby d' en ik dacht oprecht dat ze het had over de vitamine D-druppels die ze van mij moet nemen. Dat bewijst maar weer hoe weinig ik eigenlijk de helft van de tijd oplet.

En breek me de bek niet open over die apps die beweren dat ze je kind rekenen leren door lasers af te vuren op zwevende cijfers — dat is allemaal net zo'n troep.

Wat dokter Lin écht zei over schermen

Tijdens de vierjaarscontrole van Leo op het consultatiebureau een paar weken geleden, sneed ik dit terloops aan bij onze kinderarts, dokter Lin. Ik ben dol op dokter Lin, want ze windt er geen doekjes om. Ze is een kleine, angstaanjagend briljante vrouw die altijd onthoudt dat Leo doodsbang is voor de bloeddrukband. Ik vroeg haar naar de richtlijnen voor schermtijd, vooral omdat ik hoopte dat ze zou zeggen dat Maya door het spelen van strategische spelletjes stiekem een genie aan het worden was.

Dokter Lin keek me alleen maar aan over de rand van haar klembord. Ze zei dat de wetenschap niet 100% waterdicht is, maar dat het geven van een iPad met dit soort games aan een kind in feite hetzelfde is als ze een shot pure dopamine toedienen. Ze vertelde me dat de frontale kwab van kinderen onder de acht nog niet ver genoeg ontwikkeld is om te beseffen dat virtuele valuta zich vertaalt naar echt mama-geld. Het hele "één uur lang samen kwalitatief hoogwaardig meekijken"-advies is voor de meesten van ons volkomen onrealistisch — alsof ik de tijd heb om rustig een potje Clash Royale te analyseren, terwijl ik tegelijkertijd de was moet opvouwen en moet voorkomen dat Leo hondenbrokken opeet. Dus zei dokter Lin gewoon dat ik de boel moest afsluiten. Niet onderhandelen. Gewoon kappen.

Fysieke dingen die niet om je creditcard vragen

Het hele fiasco maakte me intens dankbaar voor de huidige fase van Leo, die draait om echte, fysieke voorwerpen die in de driedimensionale wereld bestaan. Een geëvolueerde digitale draak kan hem gestolen worden. Hem gaat het om zijn dekentjes. En dan specifiek zijn Biokatoenen Babydekentje met IJsberenprint.

Dit dekentje is momenteel zijn hele leven. Het is 100% GOTS-gecertificeerd biologisch katoen. Dokter Lin is hier groot fan van, want Leo krijgt van die rare, droge eczeemplekjes in zijn knieholtes als hij in aanraking komt met synthetische stoffen. We hebben de afmeting van 120x120 cm en hij sleept het overal mee naartoe. Vorige week liet hij het in een enorme plas vallen voor de HEMA. Ik waste het op 40 graden zoals het waslabel aangeeft, en het kwam er serieus nóg zachter uit, wat toch als een klein wonder voelt. Het heeft kleine witte ijsbeertjes op een blauwe achtergrond en het is gewoon... echt. Het vraagt niet om een wachtwoord. Er popt geen reclame op. Het is er gewoon, het biedt troost en het doet precies wat het moet doen.

Als je nu zelf worstelt met een kind dat verslaafd is aan het tikken op lichtgevende schermen, kan ik je ten zeerste aanraden om gewoon eens rond te snuffelen bij de biologische babydekentjes en kleding van Kianao. Even herinneren hoe een rustige, 'unplugged' kindertijd er ook alweer uit hoort te zien.

Want ik zal de eerste zijn om toe te geven dat mijn aankopen niet altijd even magisch uitpakken. Ik kocht onlangs het Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen voor mijn zwangere buurvrouw. Kijk, het is gewoon een prima kledingstuk. Het is biologisch katoen, het heeft van die handige envelophalsjes zodat je het over de schouders naar beneden kunt trekken bij een gigantische spuitluier, in plaats van poep over het hoofd van een gillende baby te moeten smeren. Het doet exact waar het voor gemaakt is. Gaat het je spirituele leven veranderen? Nee, het is een rompertje. Maar het is veilig, het bevat geen rare chemicaliën, en het is oneindig veel beter dan een virtuele schatkist van €142.

De geest van de zwanendeken

Toen ik Leo zo met zijn ijsberen zag, werd ik eigenlijk een beetje verdrietig om Maya. Voordat ze zich druk maakte om de PEKKA-Loon-strategie of welke onzin Mason haar ook op school leert, was zij ook geobsedeerd door echte dieren. Toen ze nog een dreumes was, had ze deze prachtige Bamboe Babydeken met Zwanenprint.

Het bestond voor 70% uit een biologische bamboemix en was ongelooflijk ademend. Maya wikkelde zich er altijd in en deed alsof ze een vogel was die door de gang rende. Nu ligt het opgevouwen onderin een mand in de speelkamer, omdat ze me vorige maand vertelde dat "zwanen voor baby's zijn". Dat deed oprecht pijn in mijn hart. Ze worden zo snel groot en opeens ruilen ze de tastbare, mooie dingen in voor flitsende, stressvolle digitale rommel.

Ik heb geen kalm, respectvol opvoedgesprek met Maya gevoerd over de creditcardrekening. Soms moet je gewoon diep ademhalen, je Apple-wachtwoord veranderen in iets onmogelijks zoals de tweede naam van de hond van je studiegenoot, en stilletjes de stomme app verwijderen terwijl ze slapen. Het was even afzien en ze heeft drie dagen gehuild, maar we hebben het overleefd.

Als je je gemoedsrust en je portemonnee wilt beschermen: pak je apparaten terug en geef je kinderen iets tastbaars in handen. Bekijk de prachtige, échte spullen bij Kianao, voordat je kind ontdekt wat een 'evo deck' is.

Vragen die ik krijg als ik hierover klaag bij andere moeders

Hoe voorkom je ongewenste aankopen in apps nou écht?

Kijk, ik ben geen techneut. Ik ben letterlijk gewoon naar mijn Apple-instellingen gegaan, zocht naar "Schermtijd", tikte op "Beperkingen" en heb net zolang op knoppen geramd totdat er voor álles Face ID en mijn onmogelijke nieuwe wachtwoord werd gevraagd. Zelfs voor gratis apps. Doe het nu meteen, vanavond nog, voordat je het vergeet en opdraait voor virtuele edelstenen.

Is de 'baby dragon'-game echt slecht voor kinderen?

Mijn kinderarts vertelde me eigenlijk dat het probleem niet zozeer dat schattige draakje is, maar de gokelementen die in het spel zijn gebouwd. De knipperende lichten, de 'loot boxes', de constante druk om te upgraden — het is een absolute overload voor hun kleine hersentjes. Dus ja, ik denk dat het behoorlijk giftig is voor jonge kinderen.

Hoe krijg ik mijn 7-jarige achter een scherm vandaan zónder een driftbui?

Niet. Die driftbui komt er toch wel. Accepteer het maar gewoon. Ik heb de app verwijderd, haar een echte, fysieke puzzel gegeven, en haar twintig minuten lang op het vloerkleed laten gillen terwijl ik in de keuken koffie dronk. Uiteindelijk raakte ze verveeld en begon ze een fort van bankkussens te bouwen. Je moet de storm gewoon even uitzitten.

Wat is er eigenlijk zo speciaal aan het biologisch katoen van Kianao?

Naar mijn hoogst onwetenschappelijke inzicht, gebaseerd op wat dokter Lin zei, wordt gangbaar katoen bespoten met een ton aan pesticiden en bewerkt met agressieve kleurstoffen. Kianao gebruikt GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, wat betekent dat ze al die chemische troep achterwege laten. Het voelt oprecht veel zachter aan en het heeft ervoor gezorgd dat die vreemde huiduitslag in de knieholtes van mijn zoon niet meer opvlamt.

Overleven de bamboedekens een kliederende peuter?

Maya sleepte haar bamboedeken met zwanen letterlijk door de modder en, op één memorabel moment, door een kom met marinarasaus. Je kunt ze gewoon op een lage temperatuur in de wasmachine wassen. Ze worden eerlijk gezegd zachter naarmate je ze vaker wast; dat tart alle logica, maar mij hoor je niet klagen.