De Beste Baby Dragon Decks Vinden Zonder Stress

Ik staar naar een afschrijving van €14,99 op mijn bank-app, terwijl Molly – de iets meer destructieve helft van mijn tweejarige tweeling – probeert een half opgegeten rijstwafel in de schijflade van de PlayStation te proppen. Bij de afschrijving staat alleen "Supercell". Het klinkt als de geheime schuilplaats van een superschurk, maar het is eigenlijk het techbedrijf achter de game die mijn negenjarige neefje Leo gistermiddag op mijn telefoon speelde. Hij had me heel casual gevraagd of ik hem wilde helpen met de beste 'baby dragon deck setups' voor zijn account. En ik, naïeve dwaas die ik ben, overhandigde mijn ontgrendelde iPhone in de veronderstelling dat het over een schattig, digitaal Tamagotchi-achtig wezentje ging.

Ik was absoluut niet voorbereid op de blinde paniek die toeslaat als er geld van je rekening verdwijnt voordat je überhaupt je eerste kop koffie op hebt. De volgende twintig minuten besteedde ik aan het met een pincet lospeuteren van een plakkerige, zompige rijstwafel uit de console, terwijl ik tegelijkertijd googelde hoe je een Apple ID beveiligt tegen een kind dat blijkbaar mijn toegangscode weet. Wat blijkt? Als kinderen vragen om de ideale kaartencombinatie voor 'baby dragons', zoeken ze geen fysiek speelgoed dat je in de winkel kunt kopen. Ze zoeken een strategisch voordeel in een digitale oorlogsjungle, en ze zijn er helemaal klaar voor om jóuw bankpas te gebruiken om dat te krijgen.

Wat ik dacht dat ik kocht versus de harde realiteit

Als je me vóór dit hele incident had gevraagd wat een 'baby dragon' was, had ik aangenomen dat het zo'n schreeuwerig, plastic stuk speelgoed was dat midden in de nacht ineens oplicht en je de stuipen op het lijf jaagt op weg naar de wc. Ik dacht oprecht dat mijn neefje een fysiek kaartspel wilde. Misschien zoiets als Pokémon of Top Trumps? Ik was nota bene een echte speelgoedwinkel binnengestapt – met Lily onder mijn arm als een zak aardappelen omdat ze vertikte om te lopen – om aan een tiener achter de kassa te vragen of ze het verkochten. Hij keek me aan alsof ik net uit een middeleeuws moeras was gekropen.

In plaats van een gezellig, tastbaar kartonnen spelletje dat ik online kon bestellen en kon inpakken in duurzaam papier, belandde ik in een bizarre online wereld vol e-sportsforums, gerund door tieners die uitsluitend in afkortingen communiceren. Het blijkt dat het babylepeldiertje in kwestie gewoon een digitale kaart is in een razend populaire mobiele game genaamd Clash Royale. Het vliegt over het scherm en boert vuur naar kleine virtuele kobolden. Dat is alles. Dat is het hele concept. Je stopt het in een virtueel deck met zeven andere digitale kaarten – een 'baby d' zoals de kids het blijkbaar noemen – en stuurt het op pad om tegen willekeurige vreemden op het internet te vechten.

Ik snap niet helemaal waarom een zwaarbepantserde ridder met een zwaard luchtsteun nodig heeft van een hagedis-peuter. Maar goed, ik snap ook niet waarom mijn tweeling per se modder wil eten terwijl we gewoon lekkere crackers in de keuken hebben liggen, dus ik ben maar helemaal gestopt met het zoeken naar logica bij de jeugd.

Een volkomen rationele reactie op digitale edelstenen

Laten we het even hebben over het ongegeneerde, brutale lef van in-app aankopen. Je downloadt een zogenaamd gratis game, toch? Je denkt: top, dat houdt m'n neefje wel tien minuten zoet, terwijl ik opgedroogde havermout van het plafond probeer te schrapen en misschien een kopje thee drink nu het nog lauwwarm is. Maar het is niet gratis. Het is een extreem geavanceerde psychologische valstrik, vermomd met felle kleurtjes en vrolijke geluidseffecten. Ze willen dat je digitale edelstenen koopt om je baby dragon-kaart te upgraden, zodat hij net even wat heter vuur kan boeren. En die edelstenen kosten echte euro's. Euro's die ik heb verdiend door keihard te werken, terwijl ik me voor mijn eigen kinderen verstopte in de badkamer.

Het spel gooit deze tijdelijke aanbiedingen op je scherm met de urgentie van een gijzelingsonderhandeling. Koop de gouden kist! Ontvang de gloednieuwe, glimmende kaartevolutie! Als je niet nu meteen acht euro uitgeeft, blijft je virtuele reptiel voor altijd zielig en verlies je al je potjes! Het is ronduit uitputtend. Ik onderhandel al dagelijks met peuters over de vraag of een blauwe plastic beker te "pittig" is om kraanwater uit te drinken; ik heb gewoon de mentale bandbreedte niet om te bakkeleien met een enorm gamebedrijf over denkbeeldig digitaal geld.

De daadwerkelijke gameplay bestaat gewoon uit het slepen van kleine stripfiguren naar een stukje virtueel gras, om ze vervolgens richting een kasteeltoren te zien marcheren tot er iemand wint.

Wat de mevrouw van het consultatiebureau écht zei

Toen de tweeling ongeveer zes maanden oud was, gingen we naar het consultatiebureau. Onze jeugdverpleegkundige, een schat van een vrouw genaamd Sarah die er altijd permanent uitgeput uitzag en wel een sterke gin-tonic kon gebruiken, was daar om ze te wegen. Het rook er altijd naar natte jassen en ontsmettingsmiddel. Ik herinner me vaag dat ik haar iets vroeg over iPads, omdat ik wanhopig op zoek was naar vier ononderbroken minuten rust. Ze gaf me gelukkig niet van dat klinische, perfecte advies dat je op van die gladgestreken opvoedblogs leest.

Ze zuchtte een beetje, liet Lily op haar knie hobbelen, en mompelde iets over dopamine-loops en hoe schermen in feite hun piepkleine, ontwikkelende frontale kwabben frituren als je niet uitkijkt. Al gaf ze wel toe dat ze haar eigen kind soms ook gewoon een tekenfilm liet kijken om een publieke zenuwinzinking midden in de supermarkt te voorkomen. Ik weet vrij zeker dat ze bedoelde dat je, in plaats van ze een lichtgevende, lawaaierige tablet in de handen te duwen en te bidden voor het beste resultaat, beter wat houten blokken hun kant op kunt schuiven. Of een kartonnen boekje kunt voorlezen, terwijl je de enorme berg was in de hoek van de kamer agressief negeert.

Mijn nieuwe huisregel is dus: uitsluitend tastbare dingen voor de tweeling. De flitsende, digitale 'baby d'-waanzin bewaren we lekker voor de oudere neefjes en nichtjes, die hun spanningsboog toch al verpest hebben en hun eigen zakgeld over de balk kunnen smijten.

Proberen om ze in plaats daarvan met fysieke dingen te laten spelen

Als je te maken hebt met oudere kinderen die digitale upgrades eisen, is dat jouw strijd en wens ik je alle succes van de wereld. Maar voor de échte baby's en peuters in huis moeten we het even hebben over zintuiglijke ervaringen in de echte wereld. Dingen die ze kunnen vastpakken, waar ze op kunnen kauwen, waaronder ze kunnen slapen en die ze uiteindelijk naar mijn hoofd kunnen slingeren als ze een driftbui hebben.

Neem bijvoorbeeld het Babydekentje van biologisch katoen met eekhoornprint. Dit is zonder twijfel het hardst werkende voorwerp in ons hele huis. Ik kocht het in de eerste instantie omdat ik die kleine bosdiertjes wel komisch vond, maar inmiddels is het uitgegroeid tot Molly's emotionele-support-cape. Het ding is volledig gemaakt van biologisch katoen. Mijn huisarts liet terloops vallen dat dit weleens beter zou kunnen zijn voor die mysterieuze, vlekkerige uitslag die Lily steeds in haar knieholtes had, omdat het blijkbaar is verbouwd zonder al die nare chemische troep die ze normaal gesproken op gewassen spuiten. De helft van de tijd weet ik niet eens welke dag van de week het is, laat staan dat ik de fijne kneepjes van landbouw zonder pesticiden begrijp, maar ik vertrouw hem op z'n blauwe ogen.

Maar het is oprecht een briljant ding. Het overleeft sleep-sessies door de modder in de achtertuin, wasbeurten op veertig graden met welk wasmiddel ik ook in de aanbieding bij de Albert Heijn heb gescoord, en het komt er nog steeds onwaarschijnlijk zacht uit. Als je iets nodig hebt dat oprecht langer meegaat dan een digitale in-game kist, kijk dan eens naar deze heerlijke dekentjes, want ze redden gegarandeerd je geestelijke gezondheid rond bedtijd wanneer je kind weigert te gaan slapen zonder hun absolute favoriete knuffelitem.

En dan is er nog de Babyromper van biologisch katoen met fladdermouwtjes. Kijk, ik zal heel eerlijk zijn. Die ruches zijn iets te veel van het goede voor mijn persoonlijke smaak. Het zorgt ervoor dat Lily eruitziet alsof ze op het punt staat naar een heel klein, pretentieus theekransje te gaan. Daarbij komt dat ze het, binnen vier seconden nadat we aan het zondagse familiediner zitten, voor elkaar krijgt om geprakte wortel met jus over de schouders te smeren. Hierdoor slaan die delicate fladdermouwtjes nergens meer op en moet ze sowieso meteen verschoond worden. Maar mijn vrouw is er he-le-maal weg van, en ik moet toegeven dat de stof zelf echt bizar lekker is — we hebben het over zachter-dan-mijn-favoriete-verwassen-studentenshirt-van-vijftien-jaar-geleden zacht. Het elastaan zorgt precies voor genoeg rek, waardoor ik na het badderen niet het gevoel heb dat ik met een woedende octopus aan het worstelen ben om dat ding over haar hoofd te krijgen.

Voor de dagelijkse overleving, ver weg van chique theekransjes, geef ik veel meer de voorkeur aan de standaard Babyromper van biologisch katoen zonder mouwen. Het is gewoon een stevig, betrouwbaar stuk stof dat precies doet wat het moet doen. Het Nederlandse weer is volkomen gestoord — het is steenkoud in de ochtend als we naar de opvang vertrekken en een letterlijke sauna tegen het middaguur — dus laagjes dragen is de enige manier waarop we de week overleven. De drukknoopjes aan de onderkant blijven ook daadwerkelijk dicht zitten. Geloof me, dat is een klein wonder als je een tweejarige hebt die luierverschonen als een extreme sport ziet en bij elke poging als een krokodil van het aankleedkussen probeert te rollen.

Mijn lot accepteren als niet-gamende vader

Dus ja, mijn verwarrende reis door de wereld van goede 'setups' voor een digitale babydraak eindigde met het terugboeken van de bankafschrijving, het instellen van een ongelooflijk agressieve wachtwoordblokkade op de App Store, en in plaats daarvan mijn neefje gewoon een fysieke voetbal in de handen te drukken in de tuin. Hij keek er even naar alsof het een buitenaards artefact van een andere planeet was, maar uiteindelijk kwam het goed en hebben we toch een lekker potje staan trappen.

Wat de tweeling betreft: zij zijn zich momenteel nog heerlijk onbewust van microtransacties, digitale edelstenen en kaartevoluties. Zij vinden het veel interessanter om één voor één alle snoetenpoetsers uit het pakje te trekken en ze op het raam van de woonkamer te plakken. Het is een rommel, en het is uitputtend, maar het gebeurt tenminste in de échte wereld, waar ik het daadwerkelijk kan zien. Als jij ook de peuterjaren probeert te overleven zonder te steunen op knipperende schermen om de rust te bewaren, wil je misschien wat échte, fysieke spullen inslaan om ze comfortabel te houden terwijl ze je huis stukje bij beetje afbreken.

Bekijk de babykleding van biologisch katoen van Kianao voordat de volgende driftbui toeslaat en je in pure wanhoop je telefoon afgeeft.

Vragen die ik meestal krijg terwijl ik met een billendoekje in mijn hand sta

Wat is in vredesnaam die 'baby d' in dat spel?

Afgaande op wat ik heb begrepen nadat ik door een negenjarige ben aangesnauwd, is het gewoon een vliegende, groene hagedis-kaart in Clash Royale die in één klap 'splash damage' (gebiedsschade) aanricht bij een groep vijanden. Het is niet iets fysieks, het is geen knuffel, en het gaat je eigen baby zeker niet helpen om de nacht door te slapen. Het trekt alleen de batterij van je telefoon leeg, en af en toe ook je bankrekening.

Hoe voorkom ik dat mijn kind digitale edelstenen koopt?

Je moet nu meteen naar de instellingen van je telefoon gaan en gezichtsherkenning voor aankopen in de app store uitschakelen. Ik leerde dit door schade en schande nadat ik moest niezen terwijl ik naar een betaalscherm keek, en zo per ongeluk een kist vol denkbeeldig goud van vijftien euro autoriseerde. Zorg ervoor dat er een getypt wachtwoord nodig is, en maak van dat wachtwoord niet de naam van je huisdier, want dat raden ze direct.

Waarom biologisch katoen in plaats van die goedkope spullen uit de supermarkt?

Mijn huisarts mompelde iets over dat regulier katoen tijdens het verbouwen zwaar wordt bespoten met chemicaliën, wat een huid die toch al gevoelig is voor eczeem en gekke uitslag flink kan irriteren. Ik weet alleen dat de biologische spullen die we hebben oneindig veel zachter aanvoelen, de wasmachine beter overleven en na een paar maanden niet dat rare, stugge en kriebelige gevoel krijgen.

Overleven de dekentjes van Kianao oprecht een kookwas?

Ik zou ze niet koken, eerlijk gezegd. Ik gooi die van ons gewoon op veertig graden in de was met welk wasmiddel er dan ook in het gootsteenkastje staat, en ze komen er perfect weer uit. Ze lijken oprecht nog wat zachter te worden naarmate ik ze vaker was. Dat is weer eens wat anders dan die goedkope dingen die na drie rondjes in de wasmachine veranderen in schuurpapier.

Zijn fladdermouwtjes een ramp voor knoeiende eters?

Ja, absoluut. Het zijn magneten voor geprakte banaan, jus, en welke plakkerige substantie je kind dan ook op magische wijze aan diens handjes heeft gekregen. Bewaar de ruches lekker voor als er familie op bezoek komt en je wil dat de baby er toonbaar uitziet. Houd het vooral bij de simpele, mouwloze varianten wanneer je gewoon een willekeurige dinsdagmiddag-voedingssessie probeert te overleven.