De babyslaapzakfase overleven zonder gek te worden

Het was 3:14 uur 's nachts op een dinsdag, of misschien woensdag, want tijd bestaat niet echt als je een pasgeboren baby hebt. Ik droeg een vaal studenten-t-shirt uit 2008 met een mysterieuze, harde spuugvlek op de schouder, en ik stond doodstil boven het ledikantje van mijn zoon Leo. Hij is nu vier, maar toen was hij gewoon een piepklein, angstaanjagend menselijk aardappeltje. Mijn man Dave lag te snurken in de logeerkamer op de gang. Mijn oudere dochter, Maya, destijds drie, had een harde plastic Stegosaurus op de vloer laten slingeren waar ik net met blote voeten bovenop was gaan staan.

Maar die dinosaurus, het gesnurk of mijn eigen oude-koffie-adem konden me niet schelen, want ik staarde naar een deken. Het was deze prachtige, handgebreide deken vol gaten die de tante van Dave voor ons had gemaakt. Hij was ingestopt rond Leo's middel. En terwijl ik zijn kleine borstkasje op en neer zag gaan, schoten er in mijn slaapgebrek-brein plotseling tientallen angstaanjagende scenario's voorbij waarin hij met zijn beentjes trapte, de deken omhoog kroop en hij niet meer kon ademen.

Ik reikte in het ledikantje, trok de deken weg alsof hij letterlijk in brand stond en gooide hem de gang op. Leo werd wakker en schreeuwde een uur lang de boel bij elkaar. Oh god, het was verschrikkelijk. Maar dat was het exacte moment waarop ik me realiseerde dat losse dekens voor mij verleden tijd waren.

Mijn kinderarts maakte me doodsbang over beddengoed

Bij Leo's controle van twee maanden zat ik totaal uitgeput op het krakende papier van de onderzoekstafel en biechtte ik onze kinderarts, dr. Aris, op dat ik wakker bleef om hem te zien ademen. Ze keek me aan met zo'n heel zachte, meelijwekkende blik die dokters geven aan psychotische kersverse moeders—nou ja, voor de tweede keer moeder in mijn geval, maar op de een of andere manier was ik sinds Maya alles weer vergeten.

Ze vertelde me dat eigenlijk alles wat los in het bedje ligt een enorm risico vormt voor dat vreselijke woord, wiegendood, waar elke ouder kotsmisselijk van wordt. De medische richtlijnen schrijven blijkbaar voor dat er het hele eerste jaar niets anders dan een strak hoeslaken gebruikt mag worden. Geen kussens, geen bedbumpers, en al helemaal geen gebreide tantedekentjes. Ik gok dat baby's gewoon de motorische vaardigheden missen om stof van hun gezicht te trekken als het per ongeluk omhoog kruipt? Hoe dan ook, het punt is dat ze me aanraadde een babyslaapzak met rits en armgaten te halen, en dat veranderde mijn angstniveau compleet.

We hebben nog precies negen dagen geprobeerd in te bakeren, totdat Leo als een soort Hulk uit het klittenband brak en op zijn zij wist te rollen, waarna we er gewoon cold turkey mee zijn gestopt.

De basislaag onder de rits

Voordat je een baby überhaupt in zo'n draagbare slaapzak ritst, moet je bedenken wat ze eronder dragen. Bij Maya kocht ik al die goedkope, stugge, synthetische troep met een miljoen drukknoopjes die om 2 uur 's nachts nooit recht op elkaar aansloten. Tegen de tijd dat Leo kwam, was ik ouder, wijzer en allergisch voor een slecht ontwerp.

Leo had ook van die rare, rode, droge plekjes op zijn ellebogen en knietjes die opvlamden als hij het te warm kreeg. Uiteindelijk gebruikte ik uitsluitend de Baby Romper met Lange Mouwen van Biologisch Katoen van Kianao als zijn basislaag. Ik hou echt oprecht van dit ding. Het heeft een boterzachte stof die daadwerkelijk nóg zachter wordt na het wassen, wat zeldzaam is, want de helft van de babykleding die ik koop verandert na één rondje in de droger in schuurpapier.

Het biologische katoen is helemaal vrij van al die rare synthetische pesticiden, en ik denk oprecht dat dit geholpen heeft om zijn huidje rustig te krijgen. Bovendien rekken de envelophals-schouders superver mee, wat echt een redding was tijdens een bijzonder traumatische spuitluier om 2 uur 's nachts. Daarbij moest ik het hele rompertje *naar beneden* over zijn benen trekken in plaats van omhoog over zijn hoofdje om te voorkomen dat er poep in zijn haar kwam. Als je het weet, weet je het. Ik trok hem gewoon dat zachte laagje aan, ritste de slaapzak eroverheen en had voor de verandering eens het gevoel dat ik iets goed deed.

Mijn nachtelijke Google-zoekopdrachten naar zware slaapkleding

Toen Leo de gevreesde slaapregressie van vier maanden raakte, sliep niemand meer. Dave was letterlijk een zombie die tegen muren liep, en ik sloeg om 16:00 uur ijskoffies achterover om de avond maar door te komen. In mijn absolute wanhoop typte ik op een nacht letterlijk verzwaarde babyslaapzak in op mijn telefoon terwijl ik zat te huilen in de schommelstoel. De advertenties die verschenen lieten ze eruitzien als pure magie. Je doet je kind gewoon deze zware slaapzak aan en ze slapen twaalf uur lang! Dave zei dat ik er wel tien mocht kopen.

Godzijdank heb ik het eerst aan dr. Aris gevraagd. Ze wees het onmiddellijk af.

Ze legde uit dat de kinderartsenverenigingen faliekant tegen verzwaarde babyproducten zijn. En dan ook écht agressief ertegen. Blijkbaar bestaat de ribbenkast van een baby grotendeels uit zacht kraakbeen of zoiets? Dus een zwaar voorwerp op hun borst leggen is alsof je ze laat bankdrukken terwijl ze proberen te slapen. Het zet druk op hun piepkleine longetjes en maakt het vermoeiend voor ze om gewoon normaal adem te halen. En mocht het ze toch lukken om om te rollen, dan houdt dat extra gewicht ze vast met hun gezicht naar beneden, en blijkbaar raken ze er ook supersnel oververhit door.

Als je er bij daglicht over nadenkt is het heel logisch, toch? Maar om 4 uur 's nachts gelooft je brein elke Instagram-advertentie die slaap belooft. Dus ja, we hebben de zware spullen gelaten voor wat ze waren en hielden het bij normale, onverzwaarde stof. Koop die zware dingen niet, serieus, het is de paniek gewoon niet waard.

(Trouwens, als je op zoek bent naar veilige, ademende laagjes voor onder hun slaapzak, heeft Kianao een hele fijne collectie biologische babykleding die mijn mentale gezondheid heeft gered.)

De temperatuurwiskunde waar ik gek van werd

Oké, dus als je eenmaal een veilige, onverzwaarde slaapzak koopt, krijg je te maken met TOG-waardes. Ik haat TOG-waardes. Het staat voor Thermal Overall Grade, wat klinkt als iets dat een ingenieur heeft bedacht om vermoeide moeders te martelen.

Kort gezegd: een TOG van 0.5 is superdun, als een zomerlaken. Een TOG van 1.0 is voor normale kamertemperaturen, en 2.5 TOG is in feite een dikke winterjas. Maar proberen te berekenen wat mijn baby aan moest hebben op basis van de thermostaat, de tocht van onze oude ramen en de stand van de maan, dreef me tot waanzin.

Uiteindelijk stopte ik met het bekijken van de schema's en begon ik gewoon in de nek of op het borstje te voelen. Baby's hebben een vreselijke bloedsomloop, dus hun handjes en voetjes zijn eigenlijk altijd ijsblokjes. Als je hun borstje of de achterkant van hun nek aanraakt en het voelt warm en klam, dan hebben ze te veel laagjes aan. Voelt het koud aan, voeg dan een laagje toe. Dat is het. Dat was de enige temperatuurregel die ik volgde, en geen van mijn kinderen is doodgevroren.

Ik kocht overigens nog wel normale dekentjes. Ik kocht de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes omdat ik de aquarelprint niet kon weerstaan, en bamboe is belachelijk zacht. Het is... prima. Ik bedoel, het is een ontzettend mooie deken, maar na de hele preek van de dokter was ik veel te paranoïde om Leo er ooit mee in zijn bedje te laten slapen. We gebruikten het uitsluitend voor wandelingen met de kinderwagen om de wind tegen te houden, of ik gooide het op de vloer voor tummy time. Het is eigenlijk vooral een heel mooi accessoire voor het eerste jaar, dus houd het uit het ledikant totdat ze een stuk ouder zijn.

Wanneer doorkomende tandjes een perfecte routine verpesten

Precies toen we eindelijk de temperatuur onder de knie hadden en hij veilig in zijn kleine slaapzakje geritst zat, begonnen Leo's tandjes door te komen. Weg was de slaap, we konden weer opnieuw beginnen.

Hij kauwde op alles. Zijn handen, de rits van zijn slaapzak, mijn kin. Het kwijl liep als een lekkende kraan. Uiteindelijk kochten we het Panda Bijtspeeltje van Siliconen, wat een van de weinige dingen was die hem oprecht wat verlichting gaven. Het is gemaakt van siliconen van voedingskwaliteit, dus ik hoefde niet in paniek te raken over giftige chemicaliën, en de vorm was plat genoeg zodat zijn onhandige kleine handjes het zelf vast konden houden. Ik gooide het tien minuutjes in de koelkast tijdens het koken, en de koude siliconen leken zijn gezwollen tandvlees genoeg te verdoven dat hij ook echt rustig werd als het tijd was om hem in zijn slaapzak te ritsen voor de nacht.

Je doet gewoon wat nodig is om de nacht door te komen

Ouderschap in het donker is ongelooflijk eenzaam. Je twijfelt aan elk laagje, elke rits, elk klein kreetje dat ze slaken. Maar ze in een babyslaapzak stoppen en het ledikant leegmaken is een van de weinige dingen waar je serieus controle over hebt. Het gaf me gemoedsrust, wat betekende dat ik eindelijk 's ochtends mijn koffie kon drinken zonder me een rondlopende geest te voelen.

Als je er nu middenin zit, weet dan dat het beter wordt. Ze leren uiteindelijk slapen, het tandenkrijgen stopt, en op een dag sta je met een zevenjarige te discussiëren waarom ze geen chips als ontbijt mag eten. Voordat je gaat, pak nog wat veilige babydekens voor in de kinderwagen, kies een goede basislaag en probeer wat te slapen.

Mijn ongeorganiseerde antwoorden op jouw nachtelijke vragen

Zijn die babyslaapzakken echt veilig?

Ja, volgens mijn kinderarts zijn ze eigenlijk de gouden standaard. Omdat je ze dichtritst en ze armgaten hebben, is het onmogelijk dat de stof over hun gezicht kruipt terwijl ze rondkronkelen. Zorg er alleen wel voor dat de halsopening niet zo groot is dat hun hoofdje naar binnen zou kunnen glijden. Dat is een doodenge gedachte, maar zolang je de juiste maat koopt, is er absoluut niks aan de hand.

Hoeveel van die dingen met rits heb ik nodig?

Ik zou zeggen drie. Eén die ze op dat moment dragen, één in de wasmand onder de spuug, en één achterin een la gepropt voor wanneer er om 3 uur 's nachts een spuitluier plaatsvindt. Als je er maar één hebt, sta je hem onvermijdelijk midden in de nacht droog te föhnen terwijl je baby het uitschreeuwt. Vraag me niet hoe ik dit weet.

Wat als mijn kind het haat als zijn benen opgesloten zitten?

Leo haatte de beperkende inbakerdoeken, maar vond de slaapzakken geen probleem omdat de onderkant meestal de vorm heeft van een grote bel. Dat geeft ze de ruimte om hun beentjes op te trekken in die grappige kleine kikkerhouding waar ze zo van houden. Als ze wat ouder zijn en lopen, kun je er oprecht ook eentje kopen met voetgaten, zodat ze door het huis kunnen stampen als een wel heel slaperige pinguïn.

Moeten ze daar sokjes onder dragen?

Ik deed nooit de moeite met sokken, tenzij het stervenskoud was in huis. Als je ze een pyjama met voetjes aandoet, of gewoon een goede basislaag van biologisch katoen, houdt de slaapzak genoeg lichaamswarmte vast zodat hun teentjes perfect warm blijven. Bovendien vallen babysokjes al uit als je er alleen maar verkeerd naar kijkt, dus uiteindelijk dwarrelen ze toch maar los rond in die zak.

Wanneer stappen we eindelijk over op een normale deken voor in bed?

Dokters zeggen dat een jaar de officiële richtlijn is voor wanneer losse dekens oké zijn. Eerlijk gezegd trapte Maya normale dekens van zich af totdat ze bijna drie was en huilend wakker werd omdat ze het koud had. We hebben haar veel langer dan haar tweede verjaardag in die slaapzakken gehouden, puur omdat het voorkwam dat ze een been over de rand van het bedje smeet in een poging om te ontsnappen.