Wat niemand je vertelt over baby's en het grote suikerdebat

Ik stond vorig jaar met Kerst in de keuken, tot mijn ellebogen in een enorme pan aardappelpuree, toen ik vanuit mijn ooghoeken zag hoe mijn moeder een karamelsnoepje uitpakte. Ze bewoog het recht richting de mond van mijn baby van acht maanden. "Gewoon even proeven," zei ze nonchalant, terwijl ze dat mierzoete, kleverige snoepje vasthield alsof het een dagelijkse vitamine was. Ik zweer het je, ik dook over het kookeiland als een keeper die een beslissende penalty stopt, en sloeg de kleverige karamel uit haar hand net voordat het zijn lippen raakte.

Echt waar, jongens. Ik hou van de vrouw die me heeft opgevoed. Echt waar. Maar met alle respect, de generatiekloof als het gaat om het voeden van baby's is echt bizar. We leven in twee compleet verschillende werelden. Ze dacht oprecht dat het geven van een hard, taai, ongelooflijk kleverig stukje ouderwetse karamel aan een baby een schattig overgangsritueel was voor grootouders. Ondertussen kreeg ik bijna een hartverzakking bij de gedachte aan het stikkingsgevaar en de tandartsrekening.

Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: je weg vinden in de wereld van baby's en zoetigheid is een waar mijnenveld. Of het nu gaat om het ontwijken van goedbedoelende familieleden op een familiebarbecue of het ontcijferen van de achterkant van een knijpfruitje bij de supermarkt, terwijl je peuter zichzelf actief uit het winkelwagentje probeert te lanceren; de suikerdruk is overal. En als je draait op drie uur slaap, Etsy-bestellingen probeert in te pakken, en je partner je in paniek appt vanuit de woonkamer met de vraag "mag de babi deze mufin", omdat hij niet eens de tijd heeft om het goed te typen met een kronkelende baby in zijn armen, is het zó verleidelijk om gewoon 'ja' te zeggen tegen zoetigheid voor vijf minuten rust.

Waarom de jaren '90 snoeplogica van mijn moeder me gek maakt

Mijn moeder zit volledig in het kamp "wij gaven jou ook suiker en jij bent toch ook goed terechtgekomen". En kijk, ik snap de nostalgie. Ik herinner me de jaren '90 nog goed. Ik herinner me de neonkleurige drankjes en de broodtrommels vol met verpakte supermarkt-cakejes. Maar ik herinner me ook dat de helft van mijn kleuterklas van die glimmende zilveren kroontjes over hun rottende melktandjes had, dus misschien waren we er toch niet helemaal zo goed aan toe als we dachten.

Het probleem met een echt snoepje — vooral die ouderwetse, taaie rakkers — is dat het een angstaanjagende dubbele bedreiging vormt voor een baby. Onze kinderarts zat met mij en mijn oudste om de tafel en vertelde dat kleverige, ronde snoepjes eigenlijk perfect ontworpen zijn om de luchtwegen van een klein kind te blokkeren. En als ze er al niet in stikken, bedekt die kleverige suiker hun kleine, kwetsbare nieuwe tandjes en voedt het de bacteriën urenlang. Het is het risico gewoon niet waard, hoe erg oma ook denkt dat het een schattig fotomomentje is.

En dan is er nog het wetenschappelijke aspect, waar ik absoluut geen expert in ben, maar de kinderarts legde uit dat het introduceren van toegevoegde suikers vóór de leeftijd van twee jaar in feite hun zich ontwikkelende smaakpalet kaapt. Zover ik het begrijp, zijn hun kleine hersentjes nog bezig met het leggen van verbindingen om erachter te komen hoe eten hoort te smaken. Als je ze al vroeg ontzettend zoete dingen geeft, verschuift hun norm, en plotseling smaakt een perfecte, gezonde sperzieboon voor hen letterlijk naar zand. Ik weet niet de exacte neurowetenschap achter de smaakpapillen, maar ik weet wel dat mijn oudste, Wyatt, mijn wandelende waarschuwingsbord is.

Ik was een naïeve, kersverse moeder bij Wyatt, en ik liet mijn schoonmoeder hem "een klein beetje" zoete limonade en vanillekoekjes geven toen hij amper een jaar oud was. Echt waar, het kind ging twee jaar lang in groentestaking. Hem één gestoomd worteltje laten eten voelde als onderhandelen bij een zenuwslopende gijzeling. Ik was uren bezig met het pureren van spinazie door browniebruin beslag, puur om wat ijzer in zijn lijfje te krijgen. Het was uitputtend, duur en volledig te vermijden als ik gewoon eerder mijn grenzen had aangegeven.

Het babyschap in de supermarkt liegt je recht in je gezicht voor

En hier is het deel waar ik echt boos genoeg van word om over te gaan tieren. Het is één ding om te weten dat je je baby geen stukje karamel moet geven. Het is een heel ander verhaal wanneer de voedingsindustrie je actief probeert te misleiden om je baby suiker te voeren, en er vervolgens ook nog een premium prijskaartje aan hangt. Het schap met babysnacks is een landschap vol bedrog.

Je pakt een zakje "biologische yoghurt drops" of "natuurlijke babykoekjes" met een tekenfilmkonijntje en een stel groene blaadjes op de verpakking, in de veronderstelling dat je een gezonde en makkelijke keuze maakt. Maar als je die verpakking omdraait en met je ogen knijpt om de kleine lettertjes te lezen, schrik je je wezenloos als je ziet dat het tweede of derde ingrediënt rietsuikersiroop, dextrose of vruchtensapconcentraat is. Dat is gewoon een stiekeme manier om 'suiker' te zeggen.

Om eerlijk te zijn voelt het als een enorme financiële belediging. Als prijsbewuste moeder die probeert drie kinderen te voeden, kookt mijn bloed als we geacht worden vijf euro te betalen voor een piepklein doosje met gepofte rijst en suikerstof, dat alleen maar hun bloedsuikerspiegel laat pieken waarna ze een uur later instorten in een huilende plas ellende. Ze brengen deze dingen op de markt als absolute must-haves voor het voeden van je baby, waardoor je je een slechte moeder voelt als je voorraadkast niet vol staat met hun veel te dure snacks. Maar het is meestal gewoon junkfood in een gezonde vermomming. Uiteindelijk heb ik geleerd om die sapjes maar gewoon helemaal over te slaan, aangezien het in feite veredeld suikerwater is. Wij houden het nu gewoon bij kraanwater of melk.

Ben je op zoek naar een overgang op vast voedsel zonder die suikerpieken? Bekijk Kianao's collectie van onmisbare voedingsproducten die etenstijd écht makkelijker maken.

Wat écht werkt als ze schreeuwen van de doorkomende tandjes

Dus, als we ze geen babykoekjes mogen geven die oplossen in een suikerachtige pap, wat doen we dan als ze zich ellendig voelen? Want laten we eerlijk zijn: de helft van de tijd dat ouders teruggrijpen op zoete snacks is uit pure, onvervalste wanhoop. Als je 's nachts om 3 uur met één oog open googelt "waarom slaapt mijn babi niet", dan verdwijnt alle logica als sneeuw voor de zon.

Ik zal je vertellen wat echt mijn redding is geweest bij mijn middelste: de Beren Bijtring Rammelaar van Kianao. Het heeft een gladde, onbehandelde houten ring die precies hard genoeg is om oprecht fijn te voelen als ze er met hun gezwollen tandvlees overheen schuren. Eraan vast zit een schattig, gehaakt beertje van katoen. Het wordt absoluut doordrenkt met kwijl, maar ik was het gewoon op de hand en hij blijft perfect. Het is zeker iets prijziger dan de plastic troep die je bij de kassa kunt weggraaien, maar het werkt echt om haar af te leiden en het zorgt ervoor dat ze niet de hele dag op mijn knokkels zit te kauwen. Bovendien is hij mooi en maakt hij niet veel lawaai, in tegenstelling tot van die plastic gedrochten op batterijen die eindeloos hetzelfde irritante deuntje blijven afspelen.

We hebben ook de Panda Siliconen Bijtring rondslingeren in de luiertas. Die is prima. Hij doet precies wat hij moet doen: een siliconen bijtring met textuur zijn waar ze lekker op kan bijten als we midden in de file staan op de snelweg en ze helemaal gek wordt. Ik vind het heel fijn dat ik hem thuis gewoon in de vaatwasser kan gooien, maar hij heeft niet dezelfde magische, langdurige afleidingskracht als de beren rammelaar. Het is wel een goede back-up.

En eerlijk is eerlijk, het weghouden van de kleverige zoetigheden heeft nog een extra bonus waar ik pas bij kind nummer drie bij stilstond: de was. Als ze geen karamel of gesuikerde soesjes eten, hoef je hun rompertje van biologisch katoen geen zes keer per dag te verschonen omdat het is bedekt met een mysterieuze laag suikerlijm. Een beetje kwijl van een houten bijtring droogt transparant op. Een geprakt babykoekje daarentegen wordt op stof net zo hard als echt cement. Daar heb ik gewoon geen tijd voor, en het budget voor vlekkenverwijderaar trouwens ook niet.

Omgaan met het oma-schuldgevoel

Als je te maken hebt met familieleden die vinden dat je een stijve, Instagram-geobsedeerde millennial-moeder bent, alleen maar omdat je weigert je baby taartglazuur te laten eten, dan heb je mijn diepste medeleven. Het is slopend. Mijn moeder vertelt me maar al te graag dat ik ze 'kinderlijke vreugde' ontneem. Meestal kijk ik haar dan alleen maar aan, wijs ik naar de absolute chaos aan speelgoed, liefde en aandacht om mijn kinderen heen, en herinner ik haar eraan dat een baby toch niet weet wat hij of zij mist.

Je moet echt gewoon stevig in je schoenen staan en accepteren dat je af en toe even de "strenge moeder" bent. Ik probeer de energie van mijn moeder om te buigen naar dingen die écht nuttig zijn. In plaats van snoepjes mee te nemen, vraag ik haar of ze wil voorlezen, of ze wil duwen op de schommel, of gewoon even de baby kan vasthouden zodat ik in alle rust wat Etsy-bestellingen kan inpakken. Soms moppert ze een beetje, maar ze doet het wel.

Ouderschap is al moeilijk genoeg zonder dat je de hyperactieve suiker-rush van een baby van tien maanden moet zien te temmen. Blijf bij je standpunt, lees de etiketten óók als je kapot bent, en onthoud dat jíj degene bent die de wekoproepen om 2 uur 's nachts voor de kiezen krijgt, niet de familieleden die de snoepjes uitdelen.

Ben je er klaar voor om die suikerrijke afleidingen in te ruilen voor iets dat de ontwikkeling van je baby écht ondersteunt? Shop vandaag nog onze collectie natuurlijke, veilige bijtringen.

De ongezouten waarheid over baby's en suiker (FAQ)

Mag ik mijn baby een meptaartje geven op hun eerste verjaardag?

Kijk, één enkel dagje snoepen van taartglazuur gaat echt niet het smaakpalet van je kind permanent verpesten of hun tandjes uit hun mond laten wegrotten. Wij hebben voor al mijn kinderen een klein meptaartje gemaakt. Het probleem zit hem niet in een eenmalig feestje; het is de dagelijkse, stiekeme suiker die verstopt zit in alledaagse snacks. Als jij die taart wilt, neem dan lekker die taart. Maak schattige foto's, stop ze in bad en ga de volgende dag gewoon weer over op normaal eten.

Wat zeg ik nou echt als familieleden stiekem snoep blijven geven?

Je moet bot durven zijn, en je moet bereid zijn om de sfeer wat ongemakkelijk te maken. Ik moest mijn schoonmoeder uiteindelijk recht in de ogen aankijken en zeggen: "Als je hem dat geeft, neem je hem lekker mee naar jouw huis wanneer hij over twee uur volledig instort." Geef de kinderarts maar de schuld als het moet. Zeg: "Onze kinderarts was hier heel streng over, dus we nemen er geen enkel risico mee." Dat haalt de druk bij jou weg en legt de verantwoordelijkheid bij een medische professional.

Zijn de natuurlijke suikers in fruit slecht voor mijn baby?

Van wat mijn kinderarts me heeft uitgelegd: nee. In heel fruit zitten vezels, en die veranderen blijkbaar de manier waarop hun kleine lichaampjes de suiker verwerken. Het klapt niet in één keer als een sloopkogel hun bloedbaan in, zoals een snoepje of een glas appelsap dat wel doet. Ik geef mijn kinderen voortdurend geprakte bosvruchten en bananen. Laat niemand je echter wijsmaken dat vruchtensap hetzelfde is als fruit. Dat is het absoluut niet.

Hoe troost ik mijn baby met doorkomende tandjes zonder zoete waterijsjes?

Het draait allemaal om druk en temperatuur, niet om smaak. Ik pak een schoon washandje, maak het vochtig, wring het uit en leg het tien minuten in de vriezer. Laat ze daar maar op kauwen. Of gebruik een stevige houten ring of siliconen bijtring waar ze echt stevig in kunnen bijten. Je hoeft echt geen zoete smaken te introduceren om hun tandvlees te verdoven; de kou en de tegendruk doen van nature al het zware werk.

Ik wist niet van verborgen suikers en heb ze yoghurtsnoepjes gegeven. Heb ik het nu verpest?

Haal even diep adem. Je hebt je baby niet stukgemaakt. We proberen hier allemaal gewoon te overleven en we doen ons best met de informatie die we op dat moment hebben. Ik heb mijn oudste nota bene zoete limonade gegeven. Maak het doosje gewoon leeg als je het zonde vindt om weg te gooien, of gooi ze in de prullenbak, en maak de volgende keer in de supermarkt een andere keuze. Kinderen zijn veerkrachtig, en hun smaakpapillen kunnen zich prima weer aanpassen naar normaal zodra je stopt met dat superzoete spul.