De waarheid over de babynaam Mia en de digitale voetafdruk-nachtmerrie

Luister. Je zit nu in het donker, het blauwe licht van je telefoon verlicht dat kleine, slapende gezichtje op je borst. Je duim zweeft boven de plaatsknop van Instagram. Je hebt twintig minuten besteed aan het bedenken van de perfecte beschrijving met de perfecte kleine hashtags. Je bent uitgeput, je stroomt over van de post-partum hormonen, en je bent ervan overtuigd dat de wereld jouw kindje nú moet zien.

Ik schrijf je deze brief vanuit zes maanden in de toekomst om je te vertellen: leg die telefoon even weg, lieverd. Gewoon voor een minuutje.

Je denkt dat je weet wat je doet. Je denkt dat het delen van deze mijlpalen gewoon een manier is om de opa en oma in een andere provincie op de hoogte te houden. Maar als kinderverpleegkundige die het absolute beste en slechtste heeft gezien van wat de wereld onze kinderen te bieden heeft, vertel ik je dat het landschap is veranderd. Wat we delen, hoe we onze kinderen noemen, en hoe we ze blootstellen aan de digitale ether doet er veel meer toe dan we willen toegeven.

De obsessie met de naam Mia

Je had haar bijna Mia genoemd. We hebben er weken over gediscussieerd. Het is een prachtige naam. In het Deens betekent het 'geliefde', en in het Italiaans en Spaans betekent het letterlijk gewoon 'mijn'. Het is kort, je hoeft het niet te spellen voor de barista, en het staat ongelooflijk chic op gepersonaliseerde kinderkamerdecoratie.

Volgens de namenlijsten van de SVB, die ik tijdens de slapeloosheid van mijn derde trimester obsessief zat te vernieuwen, staat Mia al meer dan een decennium comfortabel in de top tien van meisjesnamen. Elke derde peuter in het plaatselijke park luistert ernaar. Ouders houden ervan omdat het klassiek maar modern aanvoelt; het vermijdt de zware traditionaliteit van namen als Margaretha, terwijl het de absolute chaos ontwijkt van je kind vernoemen naar een willekeurig stuk fruit of leesteken.

Maar het hebben van een zeer goed doorzoekbare, ongelooflijk populaire naam brengt een vreemde reeks moderne problemen met zich mee. Als je een kind hebt met een top-tien naam, maakt hun digitale identiteit al deel uit van een massaal, draaiend algoritme voordat ze überhaupt hun eerste tandje krijgen. Je plakt een hashtag met een veelvoorkomende naam op een foto, en plotseling deel je het niet meer alleen met je familie.

Flashbacks van de NICU-afdeling

Wanneer ik nu de naam Mia hoor, denk ik niet alleen aan de namentrends. Mijn brein gaat direct terug naar een medische casestudy die een tijdje geleden in het ziekenhuis rondging, over een piepkleine prematuur genaamd Mia in het Johns Hopkins. Ze werd geboren met een gewicht van 350 gram. Dat is minder dan een pakje boter. Ik heb tijdens mijn klinische stages duizend van deze extreem premature baby's gezien, en de realiteit van het in leven houden van deze kleintjes is iets dat je nooit meer vergeet.

Mijn arts zei dat bij die mate van vroeggeboorte, de longen van een baby in feite nat vloeipapier zijn. Ze willen zich niet opblazen. Het immuunsysteem is vrijwel onbestaand. Je kijkt naar een doolhof van navelstrengkatheters, beademingsbuisjes en constante alarmen voor bradycardie en zuurstofdalingen. Het is een omgeving van gecontroleerde paniek.

Als je een baby op de NICU hebt, is esthetische kleding wel het allerlaatste waar je je druk om maakt. Je hebt gewoon dingen nodig die de draden niet in de weg zitten. Mocht je in dit nachtmerriescenario terechtkomen, raad ik je aan te kijken naar Kianao's overslagrompertjes van biologisch katoen. Ze klikken helemaal plat open, zodat je niets over een breekbaar klein hoofdje hoeft te trekken. Het zijn redders in nood wanneer je je een weg baant door de draden van de monitor, hoewel de drukknoopjes eerlijk gezegd na de tiende keer heet wassen wel een beetje stug kunnen worden.

De rommelige wetenschap van kangoeroeën

Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar de data valt niet te ontkennen. Het direct op de blote borst van een ouder plaatsen van een baby helpt daadwerkelijk de hartslag, ademhalingspatronen en lichaamstemperatuur van het kindje stabiel te houden. De Wereldgezondheidsorganisatie beschouwt het in feite als een grote medische interventie om de overlevingskansen van premature baby's te verbeteren.

Toen mijn eigen dochter die eerste paar nachten moeite had om haar temperatuur stabiel te houden, leefde ik in een staat van voortdurende toplessness en wikkelde ik ons beiden in het allerzachtste wat we hadden. De bamboe inbakerdoeken van Kianao zijn hiervoor absoluut mijn favoriet. Ze ademen goed genoeg zodat je niet wakker wordt badend in het post-partum nachtzweet, ook al hebben de randjes de neiging om een beetje te rafelen als ze achter een rits blijven haken.

Dr. Noura Nickel, de neonatoloog uit de Hopkins-casus, sprak uitgebreid over hoe de betrokkenheid van ouders het absolute anker is voor het succes van deze kwetsbare baby's, op zowel de korte als lange termijn. Jij bent hun basis. Jouw hartslag is het ritme dat ze kennen. Het is biologie die als medicijn fungeert.

De donkere kant van de digitale voetafdruk

Dit brengt me terug bij waarom ik je vraag om vanavond die telefoon weg te leggen. Want als we deze baby's eindelijk mee naar huis nemen, of ze nu van een traumatisch NICU-verblijf komen of uit een bevalling volgens het boekje, is onze eerste neiging om onze opluchting met de hele wereld te delen.

We doen aan 'sharenting'. We posten de badfoto's. We gebruiken onschuldige kleine tags zoals 'baby girl' of de specifieke naam van ons kind. We denken dat het een gesloten kringloop is van tantes, ooms en oude studiegenoten die onze content liken.

Dat is het niet. Ik ben onlangs in een zeer verontrustende zoektocht over internetveiligheid en hashtag-kaping gedoken. Kwaadwillenden en geautomatiseerde bots schrapen continu openbare social media accounts. Ze zoeken naar specifieke, onschuldig klinkende trefwoorden. Ze stelen die foto's en gebruiken ze voor andere doeleinden. Je denkt misschien dat je alleen maar een schattige mijlpaal deelt, maar precies diezelfde tags worden vaak gekaapt door roofdieren om contentfilters te omzeilen. Dit betekent dat jouw onschuldige post misschien wordt gecategoriseerd naast 'mia baby girl porn' en andere dark web rotzooi, zonder dat je het ooit doorhebt.

Ik word er fysiek misselijk van als ik erover nadenk. Als verpleegkundige is het mijn instinct om te beschermen. We besteden weken aan het babyproof maken van salontafels en het onderzoeken van de exacte chemische samenstelling van billencrème, maar we laten de digitale voordeur wagenwijd openstaan.

Hoe je hun privacy beschermt zonder gek te worden

Je hoeft niet compleet 'off the grid' te gaan en in een yurt te gaan wonen. Maar kinderartsen waarschuwen hier al tijden voor, en we moeten beginnen met luisteren. Ze stellen voor om ontzettend bewust te zijn van wat we delen, en eerlijk gezegd is dat anno nu gewoon het absolute minimum van het ouderschap.

In plaats van te vertrouwen op openbare platforms om je herinneringen te bewaren, zou je kunnen overstappen op iets fysieks of iets dat volledig versleuteld is. De linnen babyboeken van Kianao zijn een fantastisch alternatief voor een Instagram-grid. Het papier is dik genoeg voor een lekkende vulpen, hoewel ik er al wel in geslaagd ben om koffie over de kaft van de mijne te morsen.

Als je een soort raamwerk nodig hebt om hiermee om te gaan, zijn hier de strenge regels die ik voor mezelf en onze (schoon)familie heb moeten instellen:

• Gooi alles achter slot en grendel. Je social media accounts zouden niet openbaar moeten zijn, en je moet daadwerkelijk je volgerslijst opschonen om mensen te verwijderen die je sinds 2014 niet meer hebt gesproken.
• Schrap de identificerende hashtags. Er is absoluut geen reden om de volledige naam van je kind, hun locatie of hun geboortedatum te taggen in een digitale ruimte waar algoritmes ze kunnen indexeren.
• Bescherm hun lichamelijke autonomie al vroeg. Als ze op de foto ongekleed, in bad of in zwemkleding staan, hoort deze simpelweg niet thuis op het internet. Bewaar deze voor in de fysieke fotoalbums.
• Stel grenzen bij de opa's en oma's. Dit is de moeilijkste, lieverd. Je moet je schoonmoeder in de ogen kijken en haar vertellen dat ze geen foto's van je kind op haar Facebookpagina mag plaatsen. Ze zal beledigd zijn. Laat haar maar beledigd zijn.

Ik weet dat ik paranoïde klink. Mensen vertellen me graag dat ik paniek zaai. Maar ik heb genoeg tijd in ziekenhuizen doorgebracht om te weten dat er nare dingen gebeuren, en het internet is één enorme, ongereguleerde wachtkamer vol vreemden.

De balans vinden

Je gaat fouten maken. Je gaat op een dag te veel delen omdat je eenzaam bent en de baby eindelijk lachte en je gewoon wilt dat iemand, wie dan ook, erkent dat je goed bezig bent. Dat is normaal. Het moederschap is ontzettend isolerend, en het digitale dorp is soms het enige dorp dat we hebben.

Maar bescherm haar onschuld. Bescherm haar privacy. Laat haar opgroeien zonder een doorzoekbare index van elke spuitluier en driftbui gekoppeld aan haar naam.

Die houten mijlpaalblokken met de maanden erop geprint zijn toch eigenlijk ook maar gewoon onnodige rommel.

Maak vanavond die foto. Bewaar hem op je camerarol. Kijk ernaar als je om drie uur 's nachts aan het kolven bent. Maar houd hem voor jezelf. Ze is nu nog helemaal van jou, en ze hoeft nog niet aan het algoritme toe te behoren. Als je een veiligere, bewustere omgeving voor haar wilt gaan bouwen, kun je een kijkje nemen bij een aantal van deze duurzame babyspullen waarvoor geen internetverbinding nodig is om ervan te genieten.

Mijn ongefilterde antwoorden op jouw nachtelijke vragen

Is het echt zo gevaarlijk om babyfoto's online te plaatsen?

Eerlijk gezegd hangt dat af van hoeveel risico je wilt nemen, maar dat van mij is op dit moment vrijwel nul. Het probleem ligt meestal niet bij je vrienden, het is de data-scraping en gezichtsherkenningssoftware die een profiel van je kind opbouwt voordat ze überhaupt kunnen praten. Mijn arts herinnerde me eraan dat zodra een afbeelding online staat, je de rechten op hoe deze wordt gebruikt of gemanipuleerd volledig verliest.

Waarom is de naam Mia zo bizar populair?

Omdat millennial- en Gen-Z-ouders universeel uitgeput zijn en we namen willen die simpel zijn, cultureel aanpasbaar en moeilijk verkeerd uit te spreken. Bovendien vindt het zijn oorsprong in Maria en Miryam, dus het bevredigt de behoefte van opa en oma aan iets traditioneels terwijl het toch fris klinkt.

Wat gebeurt er precies tijdens het kangoeroeën op de NICU?

Je ontbloot je bovenlichaam, ze leggen een baby die voornamelijk uit draadjes en een transparante huid bestaat direct op je blote borst, en je zit daar je adem in te houden. Het houdt hun lichaamstemperatuur beter stabiel dan een couveuse doet, wat voor mij nog steeds als magie voelt, ondanks dat ik de wetenschap erachter begrijp.

Hoe vertel ik mijn familie dat ze moeten stoppen met het plaatsen van foto's van mijn kind?

Je geeft de kinderartsen de schuld. Serieus, gooi ons maar voor de bus. Vertel ze dat je arts digitaal delen ten zeerste heeft afgeraden vanwege privacy- en veiligheidsredenen. Als ze in discussie gaan met medisch advies, rapporteer je gewoon hun posts bij het platform en laat je het maar even botsen. De veiligheid van je kind is belangrijker dan de Facebook-likes van je tante.

Waar moet ik op letten bij kleding voor een premature baby?

Je hebt toegangspunten nodig. Prematuurtjes hebben infusen, monitordraden en soms voedingssondes. Alles wat strak over hun hoofdje getrokken moet worden is een enorm risico en zorgt ervoor dat de NICU-verpleegkundigen je stiekem zullen haten. Blijf bij biologisch katoen dat om het lichaam heen wikkelt en plat dichtklikt.