Waarom de babynaam van Jennifer Lawrence zo logisch is

Mijn schoonmoeder zei dat ik een zware, traditionele Indiase naam moest kiezen om onze voorouders te eren. De hoofdverpleegkundige op de kinderafdeling adviseerde me om juist iets compleet nieuws te verzinnen, zodat er straks geen vijf van in de kleuterklas zitten. De oververmoeide kinderarts keek me alleen maar aan vanachter een lauwe ziekenhuiskoffie en zei dat ik een naam moest kiezen waarmee het kind niet in elkaar geslagen zou worden op het schoolplein.

Al die goedbedoelde adviezen filteren was slopend. Je bent negen maanden lang een mensje aan het uitbroeden, je hangt kotsend boven talloze openbare toiletten, en op de een of andere manier is het invullen van de geboorteakte het moeilijkste van allemaal. Dat brengt me op het hele circus rondom babynamen van beroemdheden. Meestal is het een ramp van onuitspreekbare klinkers en rare leestekens, wat meer voelt als een PR-stunt.

Maar de manier waarop Jennifer Lawrence de naam van haar baby koos, is eigenlijk best wel briljant. Ze noemde haar eerste zoontje Cy. Dat is alles. Gewoon Cy. Twee letters die niet klinken als een wiskundige formule. Hij is vernoemd naar Cy Twombly, een naoorlogse Amerikaanse schilder waar haar man, een artdirector, fan van is. Het raakt precies die sweet spot: het is klassiek en betekenisvol, zonder dat het te geforceerd overkomt.

Nu is haar tweede baby er, en zowel het geslacht als de naam worden angstvallig geheim gehouden. Niemand weet er iets van. Het is een verademing om te zien dat een beroemdheid een pasgeboren baby behandelt als een privé-gezinslid in plaats van een productlancering.

De spreadsheet-ziekte

De moderne druk om een kind een naam te geven is compleet doorgeslagen. Ik heb ouders letterlijk met spreadsheets de kraamafdeling zien binnenlopen. Ik herinner me een stel op de afdeling verloskunde met een kleurgecodeerde multomap. Ze zaten de fonetische klank van een naam te bediscussiëren terwijl de moeder nog verdoofd was van de ruggenprik. Het was pure waanzin, echt waar. Ze behandelen het benoemen van hun baby alsof ze een tech-startup in de markt zetten die in de smaak moet vallen bij investeerders.

Dan is er nog de esthetische druk. Je wilt een naam die er mooi uitziet als hij geschilderd is op een stuk steigerhout boven het ledikantje. Je zit om drie uur 's nachts op Pinterest te scrollen, je afvragend of een of andere oude mythologische naam beter klinkt in combinatie met je doodnormale achternaam.

Het is echt een ziekte. We zijn geobsedeerd door de esthetiek van een naam omdat het een van de weinige dingen is waar we tijdens de zwangerschap nog wél controle over hebben. Je lichaam doet precies wat het wil, je enkels zijn gezwollen en je krijgt al maagzuur van een slok water, maar je kunt potverdorie wél bepalen wat er op het dekentje geborduurd wordt.

Maar eerlijk is eerlijk, een naam is gewoon een klank die je straks duizend keer per dag door een rommelige woonkamer roept, terwijl je kind probeert een hondenbrokje op te eten.

Nu we het toch over kunstzinnige namen en esthetiek hebben, moet ik het ook even hebben over de inrichting van de babykamer. Je wilt spullen die er mooi uitzien, maar niet meteen al je zintuigen overprikkelen. Wij hebben de Regenboog Babygym Set aangeschaft. Het is een houten A-frame met wat dierenspeeltjes in zachte kleuren die prima in de woonkamer past. Het is niet zo'n massief plastic gevaarte dat in primaire kleuren knippert en een schel klinkend, rechtenvrij liedje afspeelt tot je de neiging krijgt om je eigen haren uit je hoofd te trekken. Hij staat er gewoon mooi te wezen en geeft de baby iets om naar te grijpen terwijl jij je koude koffie opdrinkt.

Wanneer de magie even op zich laat wachten

Luister, de naam is nog maar het begin van alle stress. Lawrence vertelde in een interview hoe angstaanjagend het is als mensen je vertellen dat je misschien niet meteen halsoverkop verliefd bent op je baby. Ze zei dat ze zichzelf al had voorgenomen om het zichzelf te vergeven als ze niet meteen die magie zou voelen.

Die eerlijkheid is zeldzaam. In het ziekenhuis heb ik duizenden van deze kersverse, doodsbange ouders gezien. Ze staren naar dit rimpelige, schreeuwende aardappeltje en vragen zich af waarom er geen aanzwellend engelenkoor in hun hoofd afspeelt. Ik heb moeders gehad die me fluisterend vroegen, terwijl ik hun bloeddruk aan het meten was, of er iets mis met ze was, simpelweg omdat ze liever wilden slapen dan hun baby vasthouden.

Mijn kinderarts zei dat die onmiddellijke hechting sowieso vooral een Hollywood-mythe is. Hij vertelde me dat die eerste weken in feite een soort overlevingsfase zijn. Je bloedt, je hebt niet geslapen en je hormonen kelderen sneller dan een loden ballon. Naar mijn - toegegeven, beperkte - begrip van de medische gegevens, lijkt het erop dat misschien wel twintig procent van de ouders in het begin absoluut niets voelt behalve shock. Het kost nou eenmaal tijd om een band op te bouwen met een vreemde die alleen nog maar weet hoe hij moet huilen en kleren onder moet spugen.

Lawrence sprak ook over de meerdere miskramen die ze had voordat ze Cy kreeg. Dat is het zware onderwerp waar niemand het op babyshowers over wil hebben. Omdat ik op de kinderafdeling werk, zie ik de schaduw van zwangerschapsverlies terug in de manier waarop een moeder haar regenboogbaby vasthoudt. Het is een stevige, ietwat bange greep. De wetenschap is er altijd wat vaag over waarom het zo vaak gebeurt - misschien wel één op de vier zwangerschappen eindigt zo - maar het laat een litteken achter dat nooit helemaal vervaagt en je manier van opvoeden voorgoed verandert.

De kwetsbare overlever aankleden

Over geruïneerde shirtjes gesproken, Lawrence noemde pasgeborenen 'roze, gezwollen, fragiele kleine overlevers'. Dat is de meest accurate klinische beschrijving die ik ooit heb gehoord. Je beseft pas hoe teer ze zijn als je probeert een piepklein, zwaaiend armpje door de mouw van stug katoen te wurmen. Hun huid lijkt wel transparant papier.

Toen mijn zoon werd geboren, had hij een vreselijke rode uitslag die al leek op te vlammen als je maar verkeerd naar hem keek. We hebben alle cortisonecrèmes en havermoutbadjes geprobeerd, zonder enig succes. Het enige waar hij eigenlijk in leefde was het Rompertje van Biologisch Katoen. Dit is waarschijnlijk het enige op het hele internet waar ik echt mijn hand voor in het vuur steek. Het is gewoon puur, biologisch katoen met een klein beetje stretch, zonder gekke chemische kleurstoffen of kriebelende labels. We hebben er zeven gekocht en bleven ze afwisselen totdat ze zowat uit elkaar vielen, waardoor zijn eczeem in ieder geval geen complete crisis werd.

Tandjes krijgen is ook weer zo'n fase waarin je gewoon van alles probeert om te zien wat er werkt. Het is een wrede grap van Moeder Natuur. Net als je denkt dat je eindelijk een ritme te pakken hebt, besluit een piepklein wit tandje je leven op z'n kop te zetten. We probeerden de Beren Bijtring Rammelaar omdat hij er online zo schattig uitzag. Het is een houten ring met een klein gehaakt beertje eraan vast. Om heel eerlijk te zijn, het was gewoon 'oké'. Het is veilig en vrij van chemicaliën, wat fantastisch is, maar soms beet mijn kind gewoon liever op mijn schouder of op een koud washandje. Wel was het een erg leuk sensorisch speeltje voor in de autostoel.

Wat wél echt werkte voor de kaken was de Panda Bijtring. Hij is gemaakt van siliconen, dus je kunt hem gewoon met de flesjes in de vaatwasser gooien en klaar is kees, zonder dat je te veel hoeft na te denken over het ontsmettingsproces. Hij heeft van die kleine textuur-bobbeltjes die echt verlichting leken te geven toen zijn kiezen doorkwamen. Bovendien kun je hem tien minuutjes in de koelkast leggen om hem lekker koud te maken; precies het soort ouderschapshack waar je weinig moeite voor hoeft te doen, maar die ik wel nodig heb om de middag te overleven.

Het internet buiten de deur houden

En dat beschermende instinct brengt ons bij het stukje privacy. Lawrence weigert het internet in de buurt van haar kinderen te laten komen. Ze houdt hun gezichtjes, en het volledige bestaan van haar tweede baby, compleet offline. Ze zei dat elk instinct in haar lichaam de behoefte voelt om hun privacy voor de rest van hun leven te beschermen.

Daar heb ik diep respect voor. We leven in een tijdperk waarin ongelukjes tijdens de zindelijkheidstraining te gelde worden gemaakt voor extra likes en reacties op social media. Het creëert een enorme digitale voetafdruk, nog voordat zo'n kleintje überhaupt zijn eigen hoofdje rechtop kan houden.

Leg die telefoon gewoon weg en houd het gezicht van je kind van het internet terwijl ze opgroeien. De algoritmes hoeven de eerste wasbeurt van je baby niet te zien. Je practicumpartner van de middelbare school van vijftien jaar geleden hoeft niet te weten welk vast voedsel je kind er vandaag weer heeft uitgegooid.

Als je even afleiding zoekt van de chaos, kun je beter een kijkje nemen bij de Kianao biologische kledingcollectie wanneer je gekluisterd zit onder een slapende baby. Dat is stukken beter dan het scrollen door foto's van perfect gestylde babykamers van anderen, waarna je je rot gaat voelen over je eigen rommelige huis.

Het moederschap is eigenlijk een lange aaneenschakeling van gokken. Je gokt op de juiste naam. Je gokt op de juiste kleren. Je gokt wat het huilen betekent. En je hoopt maar gewoon dat je vaker goed dan fout gokt.

Neem even de tijd om rond te neuzen tussen de Kianao babykamer essentials, voordat het slaapgebrek je brein he-le-maal overneemt.

De rommelige details

Hoe lang duurt het echt om een band met een pasgeboren baby op te bouwen?

Mijn kinderarts vertelde me dat het máánden kan duren, en dat is helemaal oké. Je bloedt, je zweet en je functioneert met nul uur slaap. Soms ontstaat die allesomvattende liefde pas wanneer ze voor het eerst naar je lachen zonder dat het gewoon een krampje was. Wees een beetje lief voor jezelf en negeer iedereen die je vertelt dat het instant magie móét zijn.

Wat is het verhaal achter de naam Cy?

Het is een afkorting van Cyrus, wat 'zon' betekent, maar Lawrence heeft hem vernoemd naar de schilder Cy Twombly. Het is artistiek, zonder dat het belachelijk wordt. Een sterke keuze als je de welbekende top-10 lijstjes wilt vermijden, maar niet meteen een compleet nieuw alfabet voor de geboorteakte van je kind wil verzinnen.

Waarom zou je de naam van een baby geheim houden, zoals Jennifer Lawrence bij haar tweede kind deed?

Omdat het grote publiek geen recht heeft op jouw gezin. Beroemdheden hebben te maken met stalkers, maar zelfs gewone ouders zouden eens moeten nadenken over hun digitale voetafdruk. Zodra een naam en gezicht eenmaal online staan, zijn ze voor altijd eigendom van de servers. Een beetje mysterie bewaren is gewoon een kwestie van goede digitale hygiëne.

Zijn biologische babykleertjes het geld echt waard?

Uit mijn eigen ervaring met een kind met extreem eczeem: ja. De huid van een pasgeboren baby is absurd kwetsbaar. Gewone kleding is vaak doordrenkt met kleurstoffen en chemicaliën die ontstekingen kunnen veroorzaken voordat je überhaupt doorhebt wat er aan de hand is. Ik zeg niet dat je een compleet biologische garderobe moet aanschaffen, maar een paar veilige basislagen helpt echt om die onverwachte uitslag buiten de deur te houden.

Zijn siliconen echt beter dan hout voor doorkomende tandjes?

Eerlijk gezegd hangt dat af van de baby. Hout is geweldig voor Pinterest-waardige foto's en een beetje licht geknabbel, maar wanneer de pijn echt heftig wordt, zijn siliconen meestal beter. Je kunt ze in de koelkast leggen om koud te worden, en je kunt ze gewoon in de vaatwasser meedraaien als ze weer eens onder de hondenharen zitten. Als vermoeide moeder kies ik áltijd voor de vaatwasser-bestendige optie.