Waarom praten met je baby als een huisgenoot écht werkt

De grootste, meest hardnekkige leugen die ons over het moederschap wordt aangesmeerd, is dat je een diploma in pedagogiek en een stem die glas kan breken nodig hebt om een baby goed te vermaken. Vroeger kreeg ik letterlijk keelpijn van mijn pogingen om die hoge, zangerige Ms. Rachel-tonen te halen, omdat ik dacht dat dat de enige manier was om een baby naar me te laten kijken.

Ik weet nog goed dat ik op een regenachtige dinsdag om 15:14 uur op het vloerkleed in de woonkamer zat. Ik droeg een zwangerschapslegging waarvan ik had gezworen hem zes maanden eerder al weg te gooien, met een mysterieuze vlek op mijn knie die ofwel zoete aardappel ofwel roest was, en ik dronk koffie die al drie keer in de magnetron was opgewarmd. Maya was zes maanden oud, zat daar gewoon in haar wippertje en staarde me aan alsof ik haar geld schuldig was. Ik was zo intens overprikkeld en eenzaam dat ik die hele poppenkast met dat hoge stemmetje gewoon opgaf. Ik zuchtte, keek haar aan en besteedde twintig minuten aan het uitleggen van de complete verhaallijn van seizoen twee van The White Lotus, inclusief mijn persoonlijke theorieën over het einde en klachten over de servicekosten van onze VvE.

Ze was compleet gefascineerd. Wat, eerlijk gezegd, precies is wat het hele internet zich nu begint te realiseren.

De favoriete piepkleine huisgenoot van het internet

Als je de laatste tijd ook maar even op TikTok hebt gezeten, heb je waarschijnlijk de video's van Alex Bennett en haar baby Tate wel gezien. Het is een enorme virale trend waarbij ze gewoon tegen haar dochtertje praat alsof ze samen een appartement delen en de energierekening splitten. Ze roddelt met haar over taarten bakken en volwassen relatieproblemen, en de baby brabbelt en staart gewoon terug, volledig geboeid. Het is hilarisch. Het is briljant. En het geeft me een enorm gevoel van erkenning over mijn White Lotus-monoloog.

Het is grappig, want toen ik deze video's voor het eerst in bed begon te kijken, wierp mijn man Dave een blik op mijn telefoon en zei: "Zit je naar Yung Baby Tate te luisteren?" Ik moest hem uitleggen dat nee, ik ben lang niet cool genoeg om naar die rapper te luisteren, ik kijk naar een moeder van in de twintig die met haar baby praat over het maken van ontbijt. Hij rolde gewoon met zijn ogen en ging slapen. Mannen.

Maar goed, mijn punt is: ik noemde deze trend bij onze huisarts, dokter Miller — die het geduld van een engel heeft en me al vaak heeft gerustgesteld — en hij zei dat praten tegen je kind alsof het je huisgenoot is, eigenlijk topklasse ontwikkelingswetenschap is. Blijkbaar hoef je dat mierzoete "babytaaltje" helemaal niet te gebruiken als je daarvan de haren uit je hoofd wilt trekken. Hij zei dat baby's eigenlijk een soort agressieve kleine sponsjes zijn. Gewoon door je dag te vertellen of te doen alsof je tegen ze vlogt, activeer je miljoenen neurale verbindingen in hun kleine hersentjes. Het helpt ze het ritme van taal te herkennen en hun eigen emoties te reguleren, zelfs als ze echt geen flauw benul hebben van wat je zegt over je hypotheekrente.

Als je deze fase probeert te overleven zonder jezelf compleet kwijt te raken, wil je misschien eens kijken naar de biologische babykleding van Kianao. Het simpeler maken van je wasroutine is namelijk weer een zorg minder terwijl je druk bezig bent met het hosten van een eenrichtingspodcast voor je baby.

Mijn absolute hekel aan het schuldgevoel over schermtijd

Ik denk dat de reden waarom deze hele volwassen-tegen-je-baby-praten trend nu zo belangrijk voelt, is omdat we allemaal verdrinken in de schermtijd-discussie. Oh mijn god, het schuldgevoel.

Ik weet nog dat ik een of andere angstaanjagende statistiek las dat kinderen onder de twee jaar gemiddeld meer dan een uur schermtijd per dag hebben, en ik belandde direct in een diep dal van moederschaamte. De deskundigen hadden vroeger de keiharde regel dat schermen absoluut NIET mochten voor het tweede jaar. Geen. Nul. Dat is natuurlijk ontzettend makkelijk gezegd als je richtlijnen schrijft in een steriel kantoor, in plaats van wanneer je hete pasta probeert af te gieten terwijl een peuter actief aan de staart van de hond trekt en de baby krijst omdat er een lepel op de grond is gevallen.

Dokter Miller probeerde het me uit te leggen door te verwijzen naar een of andere onderzoeker — dokter Dimitri nog-iets van een universiteit in Washington, geloof ik — die stelt dat baby's onder de 18 maanden letterlijk het cognitieve vermogen missen om wat ze op een 2D-scherm zien, te vertalen naar de echte wereld. Hij vertelde me dat ze "schootjes, geen appjes" nodig hebben. Wat een heel schattig, maar enorm irritant rijmpje is.

Maar dit is de realiteit: soms heb je gewoon tien minuten nodig om in vrede te kunnen poepen. Deskundigen hebben hun standpunt de laatste tijd gelukkig wat afgezwakt en richten zich nu meer op "grenzen" in plaats van op strenge verboden, waarschijnlijk omdat ouders massaal gek werden. Ik probeer mijn telefoon of de iPad gewoon functioneel in te zetten — bijvoorbeeld als ik hun nageltjes moet knippen zonder bloed te vergieten, want de nagels van een baby knippen is eigenlijk gewoon een bom ontmantelen. Als je je paniek opzij kunt zetten en probeert sámen met ze naar het scherm te kijken, kleuren aan te wijzen of te vertellen wat er gebeurt, vermindert dat blijkbaar de 'hersen-smeltende' effecten. Tenminste, dat maak ik mezelf wijs om 's nachts te kunnen slapen.

Tandjes krijgen is een nieuwe cirkel van de hel

Precies op het moment dat je comfortabel wordt met deze eenzijdige huisgenoot-gesprekjes — meestal tussen de zes en twaalf maanden — komen de tandjes door. En dan gaat alles naar de knoppen.

Ik zweer je dat we Leo een maand lang "Baby T" noemden, omdat hij veranderde in een piepkleine, woedende T-Rex die in alles wilde bijten wat hij zag. Hij kwijlde zo erg dat hij leek op een lekkende kraan, en zijn wangen waren vuurrood. Mijn schoonmoeder, Susan, belde me op een middag in paniek op en zwoer dat het doorkomen van de tandjes hem 39 graden koorts gaf. Ik haastte me met hem naar dokter Miller, die me vriendelijk vertelde dat doorkomende tandjes geen hoge koorts of diarree veroorzaken, en dat Leo eigenlijk gewoon een flinke oorontsteking had. Bedankt, Susan.

Als er één ding is dat je echt moet kopen voor deze fase, dan is het wel een goed, veilig ding waar ze op kunnen kauwen. We hebben wel een miljoen plastic ringen versleten die er na twee dagen al vies uitzagen, maar het enige dat serieus mijn verstand heeft gered, was de Kianao Eekhoorn Bijtring Siliconen Baby Tandvlees Verzachter. Ik maak geen grapje, Leo kauwde op dat kleine mintgroene eikeltje alsof het hem geld schuldig was.

Het is gemaakt van voedselveilige siliconen, wat geweldig is omdat het niet gaat schimmelen in de kleine spleetjes, zoals bij die rare rubberen dingen. Mijn absolute beste overlevingstruc was om hem twintig minuten in de koelkast te leggen voordat ik hem gaf. Nooit in de vriezer, trouwens — dokter Miller waarschuwde me dat bevroren bijtringen echt vrieswonden kunnen veroorzaken op hun kwetsbare tandvlees, een nachtmerrie die ik er echt niet bij kon hebben. Maar de gekoelde siliconen eekhoorn? Pure magie. Hij kon het ringgedeelte zelf vasthouden, wat hem stil hield terwijl ik tegen hem klaagde over de prijs van de boodschappen.

De realiteit van de bedtijd-routine

Al dat gepraat en het doorkomen van tandjes leidt onvermijdelijk naar de bedtijd-routine, wat in feite een extreme sport is. Je wilt zo graag dat ze gaan slapen dat het bijna pijn doet, maar je moet ook nog het hele ritueel afwerken: het badje, de lotion, de pyjama, de hele poppenkast.

Dave is een schat, maar het maakt hem letterlijk niets uit waarin ze slapen, zolang er maar drukknoopjes op zitten. Ik daarentegen heb maandenlang gestreden tegen Maya's mysterieuze huiduitslag. De babyhuid is belachelijk kwetsbaar, en ik heb door schade en schande geleerd dat haar in goedkope, synthetische polyester kleden vrijwel zeker resulteerde in een nacht vol draaien, woelen en krabben. Uiteindelijk zijn we bijna volledig overgestapt op de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao.

Het heeft van die rekbare envelop-halslijnen wat echt een zegen is wanneer je worstelt met een krijsende, natte baby die ineens de kracht van een volwassen man heeft. Het is 95% biologisch katoen, ongeverfd en zonder kriebelende labeltjes. Ik gooi het gewoon op een koud programma in de was en laat het drogen over een stoel, want wie heeft er nou echt tijd om te strijken of een fijnwasprogramma te draaien? Het werkt gewoon, het irriteert haar huid niet en het rekt zonder strijd over haar gigantische bolletje. Win-win.

We hebben ook het Bamboe Babydekentje met Heelal Patroon geprobeerd. Tja, het is een deken. Hij is ongelooflijk zacht, en door de bamboe heeft hij die magische temperatuurregulerende eigenschap waardoor ze niet badend in het zweet wakker worden, wat erg fijn is. Maar eerlijk gezegd vloekten de gele en oranje planeten nogal heftig met mijn zorgvuldig samengestelde, neutrale babykamer-vibe, en uiteindelijk sleepten de kinderen het toch gewoon door het stof in de gang. Hij wast overigens wel heel goed, dat moet ik toegeven. Maar als ik het opnieuw zou moeten doen, zou ik waarschijnlijk gewoon een effen kleur kiezen.

Blijf gewoon praten

Dus ja. Dat hele Baby Tate-gebeuren? Het is de realiteit. Je hebt geen flashcards of educatieve apps nodig die beweren dat ze je kind voor het tweede jaar in een genie veranderen. Je hoeft ze alleen maar op de grond te zetten, ze een veilige siliconen eekhoorn te geven om op te kauwen, en ze precies uit te leggen waarom Susan's aardappelsalade op de familiebarbecue zwaar onder de maat was.

Ze luisteren. Een soort van. Ze vormen in ieder geval de neurale paden om het uiteindelijk met je eens te zijn.

Als je de kledingkast van je piepkleine huisgenoot een upgrade wilt geven of op zoek bent naar bijtringen die daadwerkelijk de vaatwasser overleven, ontdek dan de biologische collecties van Kianao voordat je kind begint te eisen om zelf z'n outfits uit te kiezen.

Eerlijk, je hebt vast nog vragen