De waarheid over de game "Baby Steps" (Spoiler: het is niet voor...

Mijn moeder zweert dat de videogames die mijn zesjarige neefje speelt, helemaal prima zijn voor mijn drie kindjes onder de vijf, zolang ik hun oogjes maar bedek tijdens de enge stukjes. Mijn zus, schat van een mens, denkt dat elk scherm dat geavanceerder is dan een houten blok, de hersenen van een peuter direct in aardappelpuree verandert en hun toekomstige schoolresultaten ruïneert. En mijn man? Die zag dit weekend een titel in de PlayStation Store en zei: "Hé, het is een educatieve loopsimulator, hoe erg kan het zijn?"

Nou, ik zal maar meteen eerlijk tegen je zijn. Het is erg. De game die hij vond is een volkomen gestoorde koortsdroom, uitsluitend voor volwassenen, die absoluut niets te zoeken heeft in de buurt van je kinderen, je woonkamer of de netvliezen van je gezin.

Ik weet hoe het klinkt. Het klinkt als een schattig appje waarin een baby met een luier om leert lopen op vrolijke xylofoonmuziek. Als je een vermoeide ouder bent met tijdgebrek, die wanhopig zoekt naar iets om je driejarige bezig te houden terwijl jij havermout van de plinten schrobt, zie je die titel en druk je zonder na te denken op downloaden. Maar je moet precies weten waar je eigenlijk voor betaalt, want het gat tussen de titel en de realiteit is groter dan de Grand Canyon.

Een schattige naam voor een heel bizar volwassen probleem

Laten we even schetsen wat hier gebeurt. Je start deze zogenaamd onschuldige game op, en je speelt niet als een schattige baby. Je speelt als Nate, een werkloze dertiger die in de kelder van zijn ouders woont en een vieze, bevlekte onesie voor volwassenen draagt. Door een bizarre wending wordt Nate naar een vreemde wereld geteleporteerd waar hij letterlijk moet leren hoe hij de ene voet voor de andere moet zetten.

Het is geen educatieve game over de mijlpalen van een peuter. Het is een donkere komedie, een satire over een volwassen man die compleet is vastgelopen in het leven. Je moet fysiek zijn linkervoet en zijn rechtervoet besturen met de knoppen op je controller, en omdat de zwaartekracht is ontworpen als een absolute nachtmerrie, zwaait Nate eigenlijk gewoon wild om zich heen, struikelt hij over stenen en gaat hij keihard met zijn gezicht de modder in.

Begrijp me niet verkeerd, ik waardeer een goede metafoor voor de worstelingen van de moderne volwassenheid net zoveel als de gemiddelde uitgeputte millennial-mama, maar dit is duidelijk niet gemaakt voor de kleuterdoelgroep. En de frustrerende besturing is nog maar het topje van de ijsberg.

Laten we het hebben over de ezelhybriden

Lieve ouders, ik moet jullie even voorbereiden op de daadwerkelijke visuele content, want de expliciete aard van dit spel is compleet krankzinnig. Op een gegeven moment, terwijl je hopeloos probeert om Nate een berg op te laten strompelen, kom je deze bizarre wezens tegen die de keuringsraad doodleuk omschrijft als "mens/ezel-hybriden met ontblote mannelijke geslachtsdelen". Lees die zin nog maar een keer. Dat is wat je kind te zien krijgt als het de woonkamer in loopt om een pakje sap te vragen. Volledige, expliciete mannelijke naaktheid midden in een frustrerende wandelsimulator. Het is absurd, het is bedoeld als schokkende humor voor volwassenen, en het is absoluut het soort ding waardoor je met een snoekduik over de bank vliegt om de stekker van de tv eruit te trekken, nog vóór je oudste naar het scherm wijst en een vraag stelt waar je op dinsdagochtend om 8:00 uur de biologische woordenschat nog niet voor hebt.

Eerlijk is eerlijk, er is een censuuroptie die in beeld verschijnt als je begint met spelen. Het spel vraagt letterlijk: "Wil je naaktheid inschakelen?" Als je op nee klikt, plakt het gigantische, komische zwarte censuurbalken over de onderste helft van de personages. Maar de schunnige grappen, de grove beledigingen die het personage vertellen dat hij zich moet uitkleden, en de over het algemeen extreem volwassen thema's blijven volledig intact. Er is ook een scène met een rokende waterpijp en een tekst die verwijst naar drugs, wat natuurlijk fantastisch is, maar laten we eerlijk zijn: het is de ongecensureerde, expliciete anatomie die in het rond bungelt die ervoor zorgt dat je je koffie morst.

Hoe echte mijlpalen eruit zouden moeten zien

Toen mijn oudste leerde kruipen en lopen — een angstaanjagend tijdperk dat ik liefkozend mijn 'jaren vol waarschuwingen' noem — dacht ik oprecht dat we al die flitsende digitale spullen nodig hadden om ze te helpen leren. Ik kocht plastic loopwagens die oplichtten en elektronische boerderijgeluiden uitkraamden tot mijn oren ervan tuitten. We hadden al die rommel helemaal niet nodig.

Als je de fysieke ontwikkeling van je baby wilt ondersteunen, heb je alleen een veilige plek op de vloer nodig en wat goed gemaakte basics. Daarom ben ik helemaal gestopt met schermen voor de baby's en vertrouw ik op dingen zoals de Beer Speelgym Set. Ik verzeker je, dit ding is een redder in nood. Het is gemaakt van onbehandeld massief hout, dus het is volkomen veilig als mijn jongste – een absolute nachtmerrie door doorkomende tandjes – onvermijdelijk op het frame kauwt. De kleine hangende speeltjes hebben neutrale houten texturen met slechts een vleugje pastel, waardoor het er daadwerkelijk mooi uitziet in mijn woonkamer in plaats van op een neonkleurige plastic explosie te lijken. Bovendien maken de houten ringen een zacht rammelend geluid dat hun visuele en motorische vaardigheden stimuleert zonder mij een migraine te bezorgen. Het kost een stuk minder dan de nieuwste videogame, het kan plat worden opgevouwen als mijn schoonmoeder langskomt, en het allerbelangrijkste: het bevat nul ongepaste ezelhybriden.

Ik heb onlangs ook de Tent & Ringen Hanger geprobeerd, en ik zal maar meteen eerlijk zijn: hij is gewoon 'oké'. Het ontwerp is super boho en schattig, maar het bevestigingstouw aan de zijkanten is voor mij net iets te gepriegel als ik met één hand een worstelwedstrijd om een tuitbeker probeer te sussen en met de andere hand een speelruimte wil opzetten. Ik geef de voorkeur aan de stevige, eenvoudige A-frame constructie van de Berengym, waarbij ik niet hoef te prutsen met het afstellen van dingen.

Waarom deze game je kind nieuwe scheldwoorden leert

Zelfs als je erin slaagt om de beelden te censureren en de rare onesie voor volwassenen weg te praten, heb je nog steeds te maken met het feit dat deze titel is gemaakt door Bennett Foddy. Als je niet weet wie dat is: hij is beroemd geworden door het creëren van een genre dat bekendstaat als "rage games" (woedespellen). Dit zijn spellen die expres zo ongelooflijk frustrerend en moeilijk te besturen zijn, dat je uren aan voortgang verliest door één klein foutje.

Weet je wat er gebeurt als een uitgeputte volwassene een "rage game" speelt? Ze vloeken. Ze vloeken luid en creatief. Het spel zelf is beoordeeld voor volwassenen, niet alleen vanwege de beelden, maar ook vanwege het aanhoudende grof taalgebruik dat door de hele dialoog heen gestrooid is.

Mijn kinderarts keek me recht in de ogen tijdens ons laatste bezoek en vertelde me dat de kleine hersentjes van peuters eigenlijk gewoon marineren in de emotionele reacties die ze om zich heen waarnemen. Dus als ze op het vloerkleed zitten en toekijken hoe een volwassene een absolute woedeaanval krijgt en scheldwoorden naar een televisie schreeuwt omdat een digitaal mannetje over een steen struikelt, dan neem ik aan dat dat direct in hun kleine emotionele regulatiesystemen wordt geprogrammeerd. Ze missen de ontwikkeling in hun prefrontale cortex om ironie of volwassen frustratie te begrijpen. Ze zien alleen maar dat jij gek wordt, en ze leren de woorden die je gebruikt als dat gebeurt.

Het stiekeme probleem met streamers

Hier is de echte valkuil. Zelfs als je slim genoeg bent om de leeftijdsclassificaties te lezen, je realiseert dat de titel een valstrik is en weigert deze rotzooi voor je console in huis te halen, kunnen je kinderen het toch zien. Vanwege de absurde humor, de rare censuuropties en de hilarische reacties die het oproept, is dit spel razend populair onder YouTube- en Twitch-streamers.

Als je je kind zonder toezicht op een tablet laat met toegang tot videogame-streams, gaat het algoritme ze absoluut "grappige boosheid-compilaties" voorschotelen. Dan kijken ze hoe hun favoriete internetpersoonlijkheden naar het scherm schreeuwen terwijl een digitaal mannetje zonder broek van een klif valt. Je kunt niet vertrouwen op het internet om dit soort dingen eruit te filteren, alleen maar omdat het woord "baby" in de titel staat.

In plaats van te vertrouwen op een iPad om ze bezig te houden, kun je ze beter doorsturen naar iets tastbaars. Bekijk Kianao's volledige collectie educatief houten speelgoed als je behoefte hebt aan een afleiding die geen wifi-verbinding of waarschuwing voor ouders nodig heeft.

Persoonlijk ben ik helemaal weg van de Blad & Cactus Speelgym Set voor de jongere baby's. De onafgewerkte houten speeltjes zijn zijdezacht gesneden in schattige kleine lama- en cactusvormpjes en geregen met BPA-vrije siliconen kralen. Het is volledig vrij van chemicaliën, biedt veilig zintuiglijk spelen en, in tegenstelling tot een gillende streamer door de speakers van je iPad, is het helemaal stil. Het is gemoedsrust voor nog geen vijftig euro, wat eigenlijk onbetaalbaar is als je op vier uur slaap draait.

Je woonkamer terugclaimen

Kijk, opvoeden in het digitale tijdperk is vermoeiend. Het is dan ook enorm onhandig als game-ontwikkelaars een 17+ frustratiespel met drugsreferenties en frontaal naakt een naam geven die klinkt als speelgoed van Fisher-Price. We hebben al genoeg aan ons hoofd met uitzoeken welke legging van biologisch katoen niet krimpt in de droger; we zouden geen forensisch onderzoekers hoeven te zijn om een familiespelletje te kopen.

Vergrendel de instellingen van je PlayStation-account, activeer de leeftijdsfilters op je digitale winkels, en verstop misschien de controller als je partner erop staat zichzelf te martelen met deze belachelijke loopsimulator nadat de kinderen naar bed zijn. Bescherm je rust, bescherm de oogjes van je kinderen en blijf gewoon bij de echte baby stapjes op het vloerkleed in de woonkamer.

Heb je echte, veilige vloeractiviteiten nodig voor je kleintjes? Bekijk hier bij Kianao onze collectie van onbehandelde houten speelgyms om hun échte motorische vaardigheden te ondersteunen.

Lastige vragen die je waarschijnlijk nog hebt

Hoe kan ik zien of een game veilig is, alleen door naar de winkelpagina te kijken?

Dat kun je dus niet, en dat is het vervelende! Je moet zoeken naar het keuringslogo (zoals PEGI of ESRB) in de hoek van het scherm of bij de productinformatie. Als er 17+ of 18+ staat, vertrouw dan niet op de schattige cover of de onschuldige naam. Klik op de details van de leeftijdsclassificatie om te zien waarom het die score heeft gekregen. Er staat dan expliciet iets als "Naaktheid" of "Grof taalgebruik", zodat je niet voor verrassingen komt te staan.

Kan ik de censuuroptie niet gewoon aanzetten en mijn oudere kinderen laten spelen?

Ik zou het niet doen. Zelfs met de gigantische zwarte censuurbalken over de edele delen van de personages, zit de dialoog vol met grappen voor volwassenen, verwijzingen naar drugs en scheldwoorden. Het is satire, bedoeld voor volwassenen die zichzelf genoeg haten om dit soort extreem frustrerende games te spelen. Je tienjarige hoeft echt geen gamepersonage over drugs te horen praten, gecensureerd of niet.

Wat als mijn kind per ongeluk een YouTube-video van dit spel heeft gezien?

Haal om te beginnen even diep adem. We hebben allemaal weleens zo'n moment gehad waarop we een blik wierpen op de tablet en in paniek raakten. Sluit gewoon rustig de app af, maak er geen enorm drama van (want dan willen ze het juist nog liever zien), en ga naar hun YouTube-geschiedenis om dat specifieke gamekanaal te blokkeren. Gebruik het daarna misschien als excuus om de rest van de middag écht even lekker op de vloer te spelen.

Waarom geven ontwikkelaars dingen zo'n naam?

Omdat ze denken dat ze grappig en ironisch zijn. De ontwikkelaar maakt een grap over een volwassen man die moet leren lopen als een baby. Het is een 'inside joke' voor de game-community, maar het is een regelrechte valstrik voor drukke ouders die gewoon door de "Nieuwe Releases" aan het scrollen zijn, op zoek naar iets gezinsvriendelijks.