Pinkfong Baby Shark: Hoe overleef je de doo-doo-doo peuterfase

Ik zat klem tussen een zak bloem van tien kilo en een bulkverpakking keukenpapier in de voorraadkast, terwijl ik uit pure stress een handjevol oude kaascrackertjes naar binnen werkte. Op de achtergrond klonk voor de veertiende keer vóór 9 uur 's ochtends een gedempt "doo doo doo doo doo doo" door de keuken. Mijn oudste zoon, inmiddels vijf en het levende bewijs van al mijn beginnersfouten als ouder, had zojuist Pinkfong Baby Shark ontdekt. Ik vond mezelf die ochtend een absoluut genie. Ik had wanhopig tien ononderbroken minuten nodig om de was in de droger te doen, het aanrecht af te nemen en een erg boze e-mail van een klant voor mijn Etsy-shop te beantwoorden. Dus zette ik mijn telefoon tegen het koffiezetapparaat, opende YouTube en drukte op play. Doe dit niet. Als je denkt dat een ontgrendelde telefoon aan een chagrijnige peuter geven een onschuldige manier is om tien minuten rust te kopen, bespaar jezelf dan de moeite om er op de harde manier achter te komen dat het alleen maar een kleine tiran creëert die het behang van de muren schreeuwt zodra het scherm eindelijk op zwart gaat.

Omdat we hier op het platteland van Texas wonen, hebben we geen koffietentje in de buurt om naartoe te vluchten als de muren op ons afkomen. En in de zomer, als het meer dan veertig graden in de schaduw is, zit je gewoon binnen vast. Dat betekent dat de verleiding om felgekleurde zeewezens een uurtje de opvoeding te laten overnemen onweerstaanbaar groot is. Ik zal heel eerlijk met je zijn: bij mijn eerste kind heb ik heel vaak aan die verleiding toegegeven. Ik liet de video's zich eindeloos herhalen terwijl ik bestellingen inpakte, in de veronderstelling dat ik moederschap en een eigen bedrijfje succesvol aan het combineren was. Totdat ik me realiseerde dat mijn kind als een zombie door het huis dwaalde, en zichzelf totaal niet meer kon vermaken zonder een scherm voor zijn neus.

Wat mijn huisarts zei over deze obsessie

Uiteindelijk vroeg ik onze kinderarts waarom mijn kind deed alsof deze specifieke tekenfilmvis de beste uitvinding sinds gesneden brood was. Ik hoopte oprecht op een of ander medisch excuus om het volledig uit huis te bannen, misschien een doktersbriefje dat ik op de koelkast kon plakken. In plaats daarvan vertelde hij me dat het volkomen normaal is en, heel irritant, eigenlijk best goed voor de ontwikkeling van hun hersenen. Hij mompelde iets over het tempo van het liedje dat exact 115 beats per minuut is. Blijkbaar kaapt dit de hersenen van een peuter op de best mogelijke manier, doordat het op een natuurlijke wijze hun aandacht vasthoudt en ervoor zorgt dat ze willen rondspringen.

Hij vertelde me ook dat de waanzinnige herhaling in de tekst ze helpt om klanken aan echte woorden te koppelen. Dus elke keer als ze dat onzinnige refrein keihard meeschreeuwen bij de kassa van de supermarkt, werken ze technisch gezien aan hun fonemisch bewustzijn. Wat dat ook mag betekenen voor een tweejarige die nog steeds hondenbrokjes van de vloer probeert te eten. Het is ergens wel een troostende gedachte: precies weten wat er hierna in het liedje gaat gebeuren, geeft ze een gevoel van controle en voorspelbaarheid in een wereld waarin ze niet eens hun eigen tussendoortjes mogen uitkiezen. Mijn oma zei altijd dat kinderen routine nodig hebben, maar ik denk niet dat een zich herhalend techno-pop liedje over een haaienfamilie precies was wat ze in gedachten had.

Het algoritme is geen oppas

Laten we het even hebben over het échte gevaar hier. En dan heb ik het niet over je eigen mentale gezondheid die langzaam afbrokkelt omdat dat liedje drie dagen lang in je hoofd blijft hangen. Het gaat om het open internet. Mijn allergrootste fout bij mijn oudste was dat ik de YouTube-app gewoon alles automatisch liet afspelen. Je denkt dat ze naar een onschuldige gele vis kijken, draait je twee minuten om om opgedroogde, cement-achtige havermout van een kinderstoel te schrobben, en opeens heeft het algoritme ze meegezogen in een of ander vaag, duister hoekje van het internet.

Ik heb het over van die nagemaakte, door de computer gegenereerde video's die er op het eerste gezicht normaal uitzien, maar eigenlijk totaal bizar of ronduit ongepast zijn. Mensen, het is echt angstaanjagend. Het ene moment is het Pinkfong, en het volgende moment zit een vreemd geanimeerde superheld bij de tandarts om zijn tanden te laten trekken, terwijl er op de achtergrond een enge, vervormde versie van het haaienliedje speelt. Mijn moeder, schat dat ze is, dacht dat ik me gedroeg als een dramatische millennial toen ik het haar aan de telefoon vertelde, maar deze troep is overal en het sluipt er razendsnel in.

Als je ze ernaar laat kijken, moet je het echt volledig afschermen. Ik kwam er uiteindelijk achter dat als ik gewoon een abonnement op de Pinkfong Plus-app nam, of me strikt hield aan gedownloade, offline video's op een kinderprofiel, ik niet meer als een paranoïde beveiliger over zijn schouder hoefde mee te kijken. Kinderartsen noemen dit 'co-viewing' (samen kijken), maar ik noem het 'zorgen dat mijn kind niet naar vage algoritme-troep kijkt'. Het boeit me oprecht niet of het eindeloos afspelen van hetzelfde popliedje hun muzieksmaak verpest, want peuters hebben toch al overal een verschrikkelijke smaak in.

Wat de experts vinden van schermtijd

Als je weleens om 2 uur 's nachts uit puur schuldgevoel de regels rondom schermtijd hebt gegoogeld, heb je waarschijnlijk die officiële richtlijnen van grote gezondheidsorganisaties weleens gezien. Die stellen dat kinderen onder de achttien maanden absoluut nul schermtijd zouden moeten hebben, tenzij ze facetimen met familie. Heel schattig dat ze denken dat dit in de moderne wereld realistisch is voor een gezin met meerdere kinderen. Ze willen dat je het voor oudere peuters beperkt tot maximaal één uur per dag aan kwalitatief hoogwaardige, educatieve content. Mijn kinderarts herinnerde me aan deze gouden regel, vlak nadat ik had opgebiecht dat mijn middelste kind drie uur lang naar zeewezens had gekeken terwijl ik met een brute buikgriep op de bank lag.

Ik doe echt mijn best om me aan die één-uur-regel te houden wanneer iedereen gezond is, het weer meezit en ik de nacht ervoor meer dan vier uur geslapen heb. Maar ik ga mezelf ook niet kwellen als een tekenfilmvis me genoeg rust geeft om een avondeten te koken dat niet uit een kartonnen magnetronverpakking komt. We proberen de schermtijd gewoon veilig te houden, en daarna zetten we de tablet uit, verstoppen we hem in een lade en sturen we de kinderen naar buiten om door het zand van Texas te rennen totdat ze moe zijn.

De haai van het scherm halen

Wat uiteindelijk voor ons werkte, was niet in één keer afkicken. De iPad abrupt wegnemen resulteerde alleen maar in een week vol apocalyptische driftbuien die de ruiten deden trillen. In plaats daarvan haalden we het liedje van het scherm en brachten het naar de echte wereld. We begonnen de audiotrack op mijn telefoon te gebruiken als een twee-minuten-timer voor het tandenpoetsen — wat overigens echt een campagne was die het bedrijf tijdens de pandemie promootte. Het werkte fantastisch, want ze kregen hun wekelijkse dosis, maar zonder dat het hypnotiserende blauwe licht van het scherm naar ze terugstaarde.

We zijn ook zwaar gaan inzetten op vermaak dat alleen uit geluid bestaat. Ik kocht een van die schermvrije audioboxen waar ze een klein poppetje bovenop kunnen zetten om naar verhaaltjes en liedjes te luisteren. Het geeft ze de onafhankelijkheid waar ze zo naar verlangen doordat ze hun eigen muziek kunnen bedienen. Tegelijkertijd dwingt het ze om hun fantasie echt te gebruiken en met hun fysieke speelgoed te spelen terwijl ze luisteren, in plaats van als een zoutzak op de bank te hangen.

Speelgoed dat de strijd met het scherm aankan

Als je ze van de tablet weg wilt houden, heb je in huis fysieke dingen nodig die écht boeiend zijn. Oma noemt mijn jongste haar "g-baby", wat me elke keer weer met mijn ogen laat rollen, maar voor de eerste verjaardag van de baby kwam ze wel met een geweldige afleidingsmanoeuvre op de proppen. Ze kocht de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set met Dierenspeelgoed om bij ons thuis te laten staan. En ik kan je vertellen: dit is echt topspul. Het is gemaakt van massief hout, niet van dat breekbare, neonkleurige plastic afval dat je woonkamer rommelig maakt en twaalf dure batterijen nodig heeft om een vervormd, blikkerig deuntje af te spelen.

Ik kan de baby eronder leggen, en hij zal vrolijk tegen de kleine houten ringen slaan en naar de zachte olifant grijpen voor een dikke twintig minuten, zonder dat ik ook maar één digitaal apparaat hoef aan te zetten. Het ziet er ook nog eens best leuk uit in mijn woonkamer, wat een zeldzaam wonder is voor babyspullen, en de aardetinten overprikkelen hem niet zoals een flitsende video dat wel doet. Als je probeert de knipperende lichtjes de deur uit te doen en terug naar de basis wilt gaan, moet je waarschijnlijk eens kijken naar wat van het houten speelgoed en de educatieve spullen op de markt waar je geen wifi-verbinding voor nodig hebt.

En dan komen de tandjes door, en bereikt het gejammer in ons huis een toonhoogte die de strijd aankan met de peuterliedjes zelf. Ik heb een tijdje terug de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe meegenomen, gewoon omdat hij goedkoop en schattig was. Laat ik er eerlijk over zijn: het is gewoon een bijtring. Het is een prima ding en het is erg fijn dat je hem gewoon in de vaatwasser kunt gooien als hij onvermijdelijk op een vieze parkeerplaats bij de supermarkt valt, maar het is geen magisch wondermiddel dat hun pijn bij het doorkomen van de tandjes voor altijd geneest. Door de platte vorm is hij wel makkelijk vast te houden als hun kleine tandvlees klopt. Dit betekent dat ze op veilige, voedselveilige siliconen kauwen in plaats van op de rubberen hoek van mijn dure telefoonhoesje terwijl ze op de homeknop proberen te drukken. Een overwinning is een overwinning, ook al is het maar een kleine.

Om het schermgedrag bij mijn middelste kind volledig te doorbreken, hebben we het onderwaterthema direct naar de badkuip verplaatst. Ik kocht de Zachte Baby Bouwblokkenset, en aangezien ze op het water drijven, doen we net alsof het kleine, kleurrijke onderzeeërs zijn die onder het schuim op zoek zijn naar de haai. Ze zijn gemaakt van zacht rubber, 100% BPA-vrij, en het allerbelangrijkste: ze hebben niet van die vieze kleine gaatjes aan de onderkant waar vies water in blijft zitten en zwarte schimmel in groeit, zoals bij traditionele badspeeltjes vaak het geval is. Mijn dochter vindt het leuk om ze op de rand van het natte bad te stapelen terwijl ik haar haar was, wat haar volledig afleidt van het feit dat ik warm water over haar gezicht giet.

Voordat we bij het Q&A-gedeelte komen, waarin ik de dingen probeer te beantwoorden die iedereen me over deze fase vraagt, wil ik even zeggen: je doet het fantastisch. Als dat pakkende, steeds herhalende deuntje als een loop in je hoofd speelt terwijl je vannacht in een donkere kamer in slaap probeert te vallen, weet dan dat je niet de enige ouder bent die hiermee dealt. Zet morgenochtend een sterke kop koffie voor jezelf, vergeef jezelf voor de excessieve schermtijd van gisteren, en neem misschien eens een kijkje bij de biologische babykleding van Kianao als je behoefte hebt aan wat rustige, nachtelijke online winkeltherapie waardoor je je écht goed voelt over wat je je kind aantrekt.

De rommelige antwoorden op jullie vragen

Waarom is mijn peuter zo geobsedeerd door deze ene video?
Omdat hij letterlijk in een laboratorium is ontwikkeld om hun aandacht vast te houden. De contrastrijke kleuren, de grote ogen en het exacte tempo van de muziek werken allemaal samen om hun kleine, zich ontwikkelende hersentjes als het ware te hacken. Het is voorspelbaar, en peuters vinden het heerlijk om precies te weten wat er gaat gebeuren, aangezien de rest van hun leven totaal buiten hun eigen controle ligt.

Is het algoritme op videoplatforms écht gevaarlijk voor kinderen?
Ja, en daar kwam ik op de harde manier achter. De auto-play functie is een nachtmerrie. Het leidt je kind naadloos van een officiële, veilige tekenfilm naar een bizarre, door de computer gegenereerde, illegale namaakvideo vol geweld of vreemde thema's, nog voordat je doorhebt dat het liedje is veranderd. Scherm het af met een afgesloten app of uitsluitend gedownloade video's.

Hoe verminder ik schermtijd zonder een gigantische driftbui te veroorzaken?
Je moet het vervangen door iets anders, niet zomaar wegnemen. Als je gewoon de iPad wegpakt, schreeuwen ze tot je oren suizen. Probeer alleen de audiotrack via een Bluetooth-speaker af te spelen terwijl ze kleuren, of gebruik het liedje specifiek als timer voor iets wat ze haten om te doen, zoals hun schoenen aantrekken of tandenpoetsen.

Wat is een goed schermvrij alternatief als ik écht even avondeten moet koken?
Betrek ze op een veilige manier in de keuken, of richt een speciale fysieke speelplek vlakbij in. Een goede houten speelgym voor de baby, of een set blokken of kinetisch zand voor de peuter direct aan het kookeiland, houdt hun handjes bezig. Als ze geluid om zich heen nodig hebben, zet dan een audiospeler voor verhaaltjes aan.

Komt er ooit een einde aan de doo-doo-doo obsessie?
Eerlijk gezegd: ja, maar het wordt meestal gewoon vervangen door iets anders dat minstens zo irritant is. Mijn oudste stapte van de haai direct over op een obsessie met video's van mensen die plastic eieren openmaken om miniatuurspeelgoed te vinden. Het is gewoon een fase, je zult het overleven, en op een dag zul je lachend terugkijken op de tijd dat je je in de voorraadkast verstopte om aan een tekenfilmvis te ontsnappen.