Het grote spuitluierdrama: Wat ik leerde over babykleding

Ik stond om 03:14 's nachts in het licht van een schildpadvormig nachtlampje, met een krijsende Jackson op een armlengte afstand alsof hij een tikkende tijdbom was, volledig gemaakt van mosterdkleurige vloeistof. Hij was precies vier weken oud. De spuitluier had de rand van de luier overleefd, was helemaal langs zijn ruggengraat omhoog getrokken en vormde nu een serieuze bedreiging voor de halslijn van zijn zogenaamd schattige bosdierenpakje. Ik zal eerlijk met je zijn: ik huilde harder dan hij. Ik had geen flauw idee hoe ik dit strakke katoenen shirt over zijn wankele, kwetsbare hoofdje moest krijgen zonder zijn haar met menselijke ontlasting te vingerverven. Arm kind, hij was alleen maar aan het brullen, en ik overwoog oprecht om het hele kind gewoon in bad te gooien en de kleren in de achtertuin in de brand te steken.

Het was op dat donkere, ongelooflijk stinkende moment dat ik me realiseerde dat ik helemaal niets wist over het aankleden van een baby. Mijn moeder had drie kinderen, mijn oma vijf. Je zou denken dat een van deze vrouwen me tijdens mijn Pinterest-perfecte babyshower even apart had genomen, voorbij de luiertaart, om me de geometrie van babykleding uit te leggen. Maar nee, ze lachten alleen maar, dronken hun alcoholvrije cocktail en gaven me piepkleine spijkerjasjes. Piepkleine spijkerjasjes! Wat voor zieke grap is het om stijve, niet-rekkende denim aan te trekken bij een wezentje dat twintig uur per dag slaapt en poept met de kracht van een brandweerslang?

Als je online zoekt op rompertjes voor baby's, zie je lachende baby's in smetteloos wit katoen op schapenvachtjes liggen, wat een complete vervalsing van de werkelijkheid is.

Het geheim van de schouderflapjes dat niemand je vertelt

Laten we het hebben over de overlappende stof bij de schouders van die basic katoenen rompertjes en shirtjes. De eerste maand van Jacksons leven dacht ik dat het gewoon een rare ontwerpkeuze was, of misschien extra ruimte voor hun opvallend grote hoofden. Het is geen fashion statement, jongens. Het is een nooduitgang. Je hoort het hele ding naar beneden te trekken over hun schouders en via de benen uit te doen als ze zichzelf hebben ondergepoept.

Het klinkt nu zo belachelijk logisch, maar als kersverse ouder die draait op twee uur onderbroken slaap en probeert een Etsy-shop vanuit de garage te runnen terwijl de baby slaapt, gaat je brein er standaard vanuit dat shirts over het hoofd uit moeten. Ontdekken dat je ze naar beneden kunt trekken voelde alsof ik vuur had uitgevonden. Ik word nog steeds een beetje boos als ik denk aan de drie perfecte pakjes die ik bij Jackson met een keukenschaar heb losgeknipt voordat ik deze truc kende. Ja, een schaar. Ik raakte in paniek. De poep zat overal, en ik was niet van plan het over zijn gezicht te trekken.

Waarom is dit niet het eerste wat ze je in het ziekenhuis leren voordat je je kind mee naar huis mag nemen? Ze laten je wel filmpjes zien over autostoeltjes, maar niemand vertelt je dat de schouderflapjes speciaal zijn ontworpen voor catastrofale stoelgang-momenten. De enorme hoeveelheid lichaamsvloeistoffen die deze minimensjes produceren is ongekend, en alles wat je helpt om uit de gevarenzone te komen zonder de schade verder te verspreiden, is een absolute redding. Je pakt gewoon de schouders, trekt ze wijd, en wurmt het hele geruïneerde kledingstuk in één soepele beweging naar beneden tot hun enkels, voordat je het linea recta de wasmachine in slingert.

Van die losse anti-krabwantjes zijn trouwens pure geldverspilling, ze vallen toch binnen vijf seconden af, dus bespaar jezelf de moeite.

Gooi die drukknoopjes maar in de prullenbak

Ik weet niet wie babykleding met tweeëndertig piepkleine metalen drukknoopjes aan de voorkant heeft bedacht, maar ik hoop dat diegene altijd natte sokken heeft. Als je 's nachts om twee uur in het pikkedonker probeert de drukknoopjes bij het kruis op één lijn te krijgen, terwijl je baby spartelt als een vis op het droge, ga je al je levenskeuzes in twijfel trekken. Je mist altijd één knoopje. Aan de bovenkant houd je een extra stukje stof over, dan besef je dat je het bij de enkel al verkeerd had gedaan, en moet je helemaal opnieuw beginnen terwijl je baby nog harder gaat huilen.

Laat de drukknoopjes dus voor wat ze zijn en koop de dubbele ritsen, zodat je vannacht nog een beetje slaap pakt in plaats van in het donker te vechten met een metalen puzzel. Met die tweewegritsen kun je het pakje vanaf de onderkant precies genoeg openritsen om de luier te verschonen, zonder dat hun hele borstkas aan de koude lucht wordt blootgesteld. Meestal voorkomt dat ook dat ze helemaal wakker worden.

Hoeveel van die dingen heb je eigenlijk écht nodig?

Mijn oma zei altijd dat je voor elke dag van de week een vers setje nodig had, plus je zondagse goed. Oma had het helemaal mis wat betreft de moderne was. Baby's spugen. Ze lekken door. Ze kwijlen. Je knalt er met gemak vier outfits doorheen op een doodgewone dinsdag, en dat voor de lunch. De kledingmaten kloppen ook van geen kanten, want maatje 50 past je kindje misschien drie weken of slechts drie dagen, afhankelijk van hoeveel melk ze wegslikken.

Dit is wat er momenteel écht in de commode in onze babykamer ligt:

• Vier of vijf stuks in een pasgeboren maat (maat 50), want daar groeien ze uit zodra je de prijskaartjes eraf knipt.
• Ongeveer twaalf tot vijftien stuks in de maat voor nul tot drie maanden (maat 56/62), want daar doe je een stuk langer mee.
• Zes slaappakjes met voetjes en een rits voor de nacht, zodat je niet constant op zoek hoeft naar verdwenen sokjes.
• Drie donkere, vlekvergevingsgezinde outfits voor als we daadwerkelijk het huis verlaten.

Als je je nu realiseert dat jouw babygarderobe vol ligt met stijve, onpraktische kleren die je je kind waarschijnlijk nooit echt gaat aantrekken, kun je beter even kijken naar zachte basics die gemakkelijk over een groot babyhoofdje rekken.

De paniek rondom zweten en temperatuur

Mijn kinderarts wierp halverwege een warme oktobermaand één blik op mijn stevig ingebakerde, met fleece bedekte pasgeboren baby en opperde voorzichtig dat ik hem aan het koken was. Hij liet me even zitten en legde het hele risico op wiegendood (SIDS) door oververhitting uit. Van wat mijn oververmoeide brein kon verwerken, kwam het erop neer dat baby's simpelweg nog niet in staat zijn om hun eigen lichaamstemperatuur te regelen. Ze zweten niet zoals wij om af te koelen, of misschien is hun zenuwstelsel gewoon nog niet volgroeid, de exacte biologie erachter weet ik ook niet, maar ze te warm aankleden is een gigantisch probleem.

Mijn moeder riep altijd naar me dat ik een dekentje over hem heen moest leggen, maar losse dekens in een ledikantje zijn doodeng en een enorm verstikkingsgevaar. De dokter zei dat een baby precies één laagje meer aan zou moeten hebben dan waar ik me comfortabel in voelde. Aangezien ik in een t-shirt rondrende, zwetend van de post-partum hormonen, was het een vreselijk idee om hem in dikke polyester fleece te wikkelen. Oververhitting is blijkbaar een grote risicofactor voor wiegendood, precies zo'n onderwerp waardoor een kersverse moeder zes uur aan een stuk vol paniek naar de babyfoon blijft staren.

Het materiaal maakt echt veel meer uit dan ik had gedacht. Vroeger kocht ik gewoon wat er in de aanbieding was bij de grote warenhuizen, maar Jackson kreeg vreselijke eczeem. Hij had van die rode, schilferige, boze plekken over zijn hele buik en beentjes. De goedkope synthetische stoffen hielden de hitte en het zweet gewoon vast tegen zijn huid, waardoor hij zich de hele nacht ellendig voelde en jeuk had.

Uiteindelijk werd ik verstandig en begon ik de Kianao mouwloze romper van biologisch katoen te gebruiken. Eerlijk gezegd is dit degene waarnaar ik wanhopig in de wasmand graaf als alle andere vies zijn. Hij is heel simpel, ongeverfd, en het biologische katoen laat de huid echt ademen, zodat mijn kinderen niet meer badend in het zweet wakker worden. Er zit net genoeg elastaan in om hem zonder worsteling over hun hoofdjes te trekken, en hij blijft na het wassen ontzettend mooi. Ik ben echt een krent en heb een hekel aan geld uitgeven aan dingen die toch verpest worden, maar de prijs hiervan is eerlijk en ze krimpen in de droger niet tot een vreemd, misvormd vierkantje na drie wasbeurten, zoals de goedkope rompers.

Als mensen je kleertjes geven die je verschrikkelijk vindt

Toen ik mijn dochter kreeg, werden mensen helemaal gek en gaven ze me een berg rompertjes speciaal voor meisjes, bedekt met stugge tule, kriebelig kant en gigantische strikken. Ze zagen eruit als kleine galajurkjes. Weet je wat er gebeurt als een baby probeert te buikliggen in een tule rokje? Ze landen met hun gezicht op de grond omdat de stof in de weg zit.

Ik kocht wel de Kianao katoenen romper met vlindermouwtjes, want ik ben niet helemaal ongevoelig voor schattige dingen en ik wilde iets zoets voor familiefoto's. Hij is echt superzacht omdat het datzelfde goede biologische katoen is, en die roesjes op de schouders zijn beeldschoon. Maar ik zal helemaal eerlijk met je zijn: die vlindermouwtjes frommelen op en worden behoorlijk irritant als je haar armpjes 's avonds in een strakke slaapzak probeert te proppen. Voor ons is het een outfit die we alleen overdag aantrekken. Schattig? Zeker. Maar het is niet de held van onze nachtgarderobe. Bewaar de roesjes lekker voor als oma op bezoek komt.

Ik raad ook sterk aan om de droom om alles smetteloos en wit te houden maar direct op te geven. Je wordt gek als je zoete aardappelpuree eruit probeert te bleken. Ik gaf het uiteindelijk op en ging op jacht naar zwarte babyrompertjes, want zwart verbergt echt alles. Een donkergrijze of zwarte outfit betekent dat ik geen vlekkenverwijderaar in mijn tas hoef mee te slepen en geen kleren hoef te schrobben in de wasbak van een openbaar toilet.

Kwijl is de grootste vijand van een droge borstkas

Rond de vierde maand begint het tandenkwijlen, en het is meedogenloos. Het doorweekt de hele borstkas van wat ze ook aanhebben, en nat katoen dat de hele dag op de huid plakt, zorgt voor zo'n vieze, rauwe, stinkende uitslag in die schattige nekplooitjes. Je bent hun shirtjes wel zes keer per dag aan het verwisselen om ze een beetje droog te houden.

Ik ontdekte uiteindelijk dat als ik de Panda siliconen bijtring aan de kinderwagen of mijn luiertas vastklikte, ik ze die gewoon kon geven om op te kauwen, in plaats van dat ze op hun eigen kraag sabbelden. Hij is mooi plat zodat hij in mijn achterzak past, en ik kan het kwijl er gewoon onder de kraan afspoelen. Ze afleiden met iets veilig om op te kauwen scheelt me een extra wasdraai, en dat noem ik een dikke overwinning.

Babyschoentjes met harde zolen zijn sowieso compleet belachelijk en verpesten bovendien de ontwikkeling van hun voetjes, dus trek ze gewoon sokjes aan en klaar is kees.

Eerlijk waar, het boeit je baby helemaal niets of ze eruitzien als een model uit een catalogus. Ze willen gewoon warm, droog en comfortabel genoeg zijn om te slapen, zodat jij eindelijk op de bank kunt ploffen en twintig minuten wezenloos naar de muur kunt staren. Stop met dat gevecht met drukknoopjes, gooi dat kriebelende kant weg en kies gewoon voor de dingen die echt werken.

Klaar om de stugge spijkerstof en minuscule truitjes te verruilen voor kleren waarin je kind echt comfortabel kan slapen? Shop hier een set zachte, rekbare basics vóór je volgende luierramp om 3 uur 's nachts.

Vragen die ik krijg van vriendinnen in paniek

Hoeveel kleding in maatje 50 moet ik echt kopen?

Eerlijk? Koop er een stuk of vijf en laat bij de helft de prijskaartjes er nog aan zitten. Sommige baby's wegen bij de geboorte al ruim vier kilo en slaan die allerkleinste maat al op de eerste dag compleet over. Mocht je een kleine baby hebben, kun je vanuit je ziekenhuisbed altijd nog extra bijbestellen op je telefoon. Geloof me, er is weinig zo deprimerend als staren naar een lade vol piepkleine ongedragen kleertjes die je nu allemaal weer moet inpakken in een doos.

Kan mijn baby ook gewoon in een shirt met korte mouwen slapen?

Dat hangt helemaal af van je huis. Mijn man houdt onze slaapkamer altijd op de temperatuur van een vriescel, dus mijn kinderen hadden altijd een pyjama met lange mouwen en voetjes nodig, plus een slaapzak eroverheen. Maar als het hoogzomer is en je airco trekt het niet, dan is een shirt met korte mouwen en een dunne hydrofiele doek waarschijnlijk helemaal prima. Voel gewoon even in hun nekje: is het warm en zweterig? Dan mag er een laagje uit.

Moet ik hun spullen echt in een speciaal, duur wasmiddel wassen?

Absoluut niet. Die schattige roze flessen babywasmiddel ruiken naar chemisch poeder en kosten twee keer zoveel als normaal wasmiddel. Koop gewoon een megagelpak wasmiddel voor de gevoelige huid (zoals 'neutral') zonder kleurstoffen en parfum. Je kunt je eigen kleren er meteen in meedraaien, en dat scheelt je elke dag al die rare micro-wasjes.

Wat doe ik aan over dat navelstompje?

De eerste week of twee is dat stompje een beetje korstig en vies, en onze dokter gaf aan dat strakke broekranden die ertegenaan wrijven ervoor kunnen zorgen dat het gaat bloeden of ontsteken. Wij gebruikten van die overslagshirtjes (kimonostijl) die je aan de zijkant vastknoopt, zodat er geen enkele druk op de navel stond. Zodra het stompje eraf valt, kun je gewoon weer overgaan op normale kleertjes.

Zijn magnetische sluitingen echt beter dan ritsen?

Magneten zijn bijna magisch als je oververmoeid bent, omdat de kleding zichzelf als het ware sluit, maar ze zijn belachelijk duur. Ik ga geen veertig euro uitgeven aan één enkel slaappakje dat gegarandeerd op dinsdag al is ondergepoept. Ritsen zijn betaalbaar, betrouwbaar en doen hun werk prima. Kortom: alles is beter dan die ellendige drukknoopjes, alsjeblieft.