Wat de Baby Garnet-zaak mij leerde over postpartum overleven

Lieve Sarah van zes maanden geleden,

Je zit momenteel om 3:14 's nachts op de koude badkamervloer. Je draagt de veel te grote, grijze fleecetrui van Dave — die ene uit zijn studententijd die vaag ruikt naar zure melk en pure wanhoop — en je staart naar de voegen tussen de tegels omdat die op dit moment logischer aanvoelen dan de rest van je leven. Maya gaat door een extreem frustrerende fase waarin ze alleen calorieën binnenkrijgt als ze de vorm hebben van zwaar bewerkte dinosauriërs, en Leo is... tja, Leo is een piepklein, gillend, melkdronken aardappeltje dat zich persoonlijk aangevallen voelt door het hele concept van slapen. Op het aanrecht staat een halfvolle mok koffie die je gisterochtend om acht uur hebt ingeschonken. En in het donker ben je eindeloos aan het doomscrollen.

Ik weet precies wat je nu leest, want ik herinner me nog het koude zweet dat me uitbrak. Je bent net in een enorm, angstaanjagend internet-konijnenhol gedoken over het verhaal van baby Garnet, en het is de nekslag voor je toch al overprikkelde brein.

Het nachtelijke konijnenhol dat mijn brein brak

Laat ik vooropstellen: true crime lezen als je drie weken postpartum bent en uit letterlijk elke porie lekt, is een ontzettend slechte levenskeuze. Maar je kunt niet stoppen. Je leest over deze kleine baby die ze in 1997 vonden in een wc-hokje op een camping in Michigan. Ze noemden haar baby Garnet vanwege de plek waar ze gevonden werd, en in sommige van de oudere nieuwsartikelen waar je als een bezetene doorheen scrolt, noemen ze haar gewoon baby G.

De zaak bleef vijfentwintig jaar onopgelost, totdat een of ander DNA-genealogisch onderzoek de politie eindelijk naar de moeder leidde. En de hele commentsectie op internet maakt deze vrouw met de grond gelijk. Ze noemen haar een monster. Ze noemen haar in en in slecht.

Maar jij, die daar zit met haar dat al vijf dagen niet is gewassen en ruikt naar spuug en angst? Jij leest tussen de regels door. Je leest over een vrouw die helemaal alleen en in het geheim is bevallen op een camping. Geen verloskundige. Geen doktoren. Geen village. Totale, absolute, hartverscheurende eenzaamheid. En hoewel de misdaad afschuwelijk is — echt oprecht vreselijk en tragisch — besef je daar op de vloer hoe beangstigend dun de lijn is tussen 'je hoofd boven water houden' en 'compleet van de wereld vallen'.

Want jij zit in een warm huis. Je hebt een man die in de andere kamer ligt te snurken. Je hebt de dokter onder je sneltoets. En TOCH heb je het gevoel dat je verdrinkt. Je hebt nog steeds momenten waarop je naar je huilende baby kijkt en denkt: ik kan dit niet, ik vlucht naar Mexico en word daar barkeeper.

Maar goed, mijn punt is: niemand praat over de donkere gedachten.

Wat mijn therapeut zei over letterlijk gek worden

Je hebt de afspraak nog niet gemaakt, maar over een paar weken ga je eindelijk overstag en bel je een therapeut. Ze heet dr. Evans en ze heeft zo'n ongelooflijk rustgevende stem dat je het liefst bij haar op schoot zou kruipen voor een dutje.

Ik vertelde haar over het doomscrollen. Ik vertelde haar hoe het lezen over de tragedie van die kleine baby me totaal verlamde, omdat ik me besefte hoe gevaarlijk het moederschap kan zijn als je er helemaal alleen voor staat. Mijn therapeut kwam niet aan met klinische WebMD-onzin over hormoonspiegels. Ze keek me gewoon over haar bril aan en zei dat de postpartum hormooncrash in feite hetzelfde is als je brein, samen met een flinke dosis slaapgebrek, in een blender stoppen en op de pureerstand drukken.

Ik las ergens online dat zoiets als één op de acht moeders een postnatale depressie krijgt. Maar heel eerlijk? Afgaande op de groepsapps met andere moeders, voelt het meer als acht op de acht. Misschien loopt de wetenschap gewoon ver achter, of misschien liegen we allemaal tegen onze artsen omdat we doodsbang zijn dat ze over ons oordelen. Het is allemaal zo overweldigend.

Ze vertelde me dat het hebben van opdringerige, angstaanjagende gedachten je geen monster maakt. Het maakt je simpelweg een moeder in crisis die even op adem moet komen. Als mensen tegen je zeggen dat je gewoon 'moet slapen als de baby slaapt', geef ik je hierbij volledige toestemming om een vieze luier naar hun hoofd te gooien.

De spullen die ons nog enigszins gezond van geest hielden

Je bent nu zo geobsedeerd door alles perfect te willen doen. Je koopt om 4 uur 's nachts allerlei onzin via gerichte Instagram-advertenties omdat je denkt dat een wiegje van 300 euro Leo's darmkrampjes op magische wijze zal genezen. Spoiler alert: dat doet het niet. Hij haat het nog steeds.

Maar er zijn een paar dingen die wél echt helpen, vooral omdat ze je leven net dat kleine beetje makkelijker maken.

Toen Leo werd geboren, was zijn huidje zo onrustig. Van elke synthetische stof kreeg hij kleine rode bultjes, wat bij mij direct leidde tot lichte paniekaanvallen. Ik stopte uiteindelijk met het kopen van die goedkope multipacks en bestelde deze Baby Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Het is gewoon een simpele, mouwloze romper van biologisch katoen, maar oh god, het was onze redding. Hij rekt genoeg mee zodat ik niet het gevoel heb dat ik zijn armpjes breek als ik hem over zijn grote wiebelhoofdje probeer te trekken. Het is mijn absolute favoriet. Hij woont er zowat in, en zijn huid is eindelijk rustig. Geen chemicaliën, geen gekke kleurstoffen. Gewoon zachte, ademende gemoedsrust.

Dan zijn er nog de dingen die je koopt omdat het internet zegt dat ze onmisbaar zijn. Ik kocht deze Panda Bijtring omdat Leo kwijlde als een sint-bernard en op zijn eigen knuistjes zat te kauwen. Het is een prima ding, hoor. Het is gemaakt van voedselveilige siliconen, BPA-vrij en past perfect in de luiertas. Maar eerlijk? Mijn kind kauwde liever op de rubberen zool van Dave's vieze All Stars. Dus, de bijtring is fantastisch voor openbare plekken waar ik wil overkomen als een verstandige moeder die haar baby niet op schoeisel laat kauwen, maar achter gesloten deuren zijn kinderen gewoon wilde kleine beestjes. Sneakers dus. Hij verkiest sneakers.

Oh, en weet je nog toen Maya een baby was? Dan hees ik haar voor familiefoto's in van die kriebelende, stijve tule jurkjes en gilde ze de hele boel bij elkaar tot ze paars aanliep. Als ik het nog een keer over mocht doen met een meisje, zou ik gewoon zoiets nemen als deze Baby Romper met Ruffles van Biologisch Katoen. Het heeft schattige kleine roezeltjes op de schouders, dus het ziet er netjes genoeg uit voor oma's Facebook-foto's, maar het is gewoon van zacht katoen. Geen kriebelige onzin. Blije baby, blije mama.

Als je op dit moment een geboortelijst aan het samenstellen bent, of gewoon kleertjes zoekt waarvan je kindje geen uitslag krijgt, snuffel dan eens door Kianao's biologische baby basics. Want eerlijk is eerlijk, soms is het scrollen door zachte, esthetisch verantwoorde babykleertjes de enige vorm van therapie waar je om 3 uur 's nachts de energie voor hebt.

Die 'village' is een complete fabel

Mensen hebben het zo graag over 'the village'. It takes a village! Waar is dat dorp in hemelsnaam? Kan iemand me de GPS-coördinaten sturen? Want mijn 'dorp' bestaat momenteel uit een Facebookgroep van slaapdepriverende vreemden en de barista bij de Starbucks die mijn ingewikkelde koffiebestelling uit haar hoofd kent.

We voeden kinderen in absolute afzondering op. En dat brengt me terug bij de hele reden waarom ik dit schrijf. De reden waarom dat true crime-verhaal zo bij je bleef hangen en je liet huilen in de voorraadkast.

Vroeger, in 1997, was er geen vangnet. Als je als moeder in een ernstige, verblindende crisis zat, was er geen legale manier om gewoon te zeggen: "Ik kan dit niet", zonder in de gevangenis te belanden. Tegenwoordig hebben we Safe Haven-wetten in elke Amerikaanse staat. Dit betekent dat als een moeder het echt niet meer trekt, er totaal niet aan toe is en voelt dat ze haar baby of zichzelf misschien iets aan gaat doen, ze een ziekenhuis of brandweerkazerne kan binnenlopen, haar ongedeerde baby kan overdragen en kan weglopen. Anoniem. Legaal.

Het klinkt best schokkend om het erover te hebben, toch? Een baby afstaan. Maar weten dat die mogelijkheid bestaat, is zo ontzettend belangrijk. Want misschien heb jij het niet nodig. Ik had het ook niet nodig. Maar misschien heeft iemand in mijn Facebookgroep het wél nodig om te horen. Misschien is er wel iemand die haar zwangerschap verbergt, doodsbang is en moet weten dat ze opties heeft die niet eindigen in een politieonderzoek en een vijfentwintig jaar oude cold case.

Het moederschap is zoveel donkerder, zwaarder en mooier dan iemand je op een babyshower vertelt. Die babyshowers bestaan alleen maar uit pastelkleurige cupcakes en luiertaarten. Niemand geeft je een kaartje met de tekst: "Hé, als je ooit de neiging hebt om met je auto de sloot in te rijden puur voor een uurtje rust, bel me dan alsjeblieft."

Ga alsjeblieft gewoon slapen

Dus, Sarah van zes maanden geleden. Leg je telefoon weg. Stop met het opzoeken van tragedies uit de jaren negentig. Stop met staren naar de voegen.

Uiteindelijk gaat Leo echt doorslapen. Maya gaat aanstaande dinsdag een groente eten (het is een wortel, ze likt eraan en spuugt het weer uit, maar we tellen hem mee). Dave wordt morgen wakker en je gaat hem de baby in de handen drukken. Vertel hem dat je in je eentje twee uur naar een koffietentje gaat, en dat als hij je appt om te vragen waar de billendoekjes liggen, je een scheiding aanvraagt.

Je gaat dit overleven. De zware, verstikkende last van het vierde trimester verdwijnt. De mist trekt op. Je moet gewoon volhouden, om hulp vragen als het water je aan de lippen staat, en misschien 's nachts stoppen met het lezen van true crime.

Voordat je helemaal uitgeput in bed ploft: als je op zoek bent naar die belachelijk zachte biologische kleertjes die écht werken voor Leo's huidje, je vindt ze hieronder. Je toekomstige ik raadt ze ten zeerste aan.

Shop hier de biologisch katoenen collectie van Kianao

Chaotische, nachtelijke FAQ over het overleven van je kraamtijd

Wat zijn die 'Safe Haven'-wetten eigenlijk?
Voor zover ik begrijp, komt het erop neer dat als een moeder compleet doordraait en absoluut niet voor haar pasgeboren baby kan zorgen, ze de baby legaal kan overdragen aan iemand op een aangewezen locatie, zoals een ziekenhuis of brandweerkazerne. Geen inmenging van de politie, geen strafrechtelijke vervolging wegens het achterlaten van een kind. Het is simpelweg een manier om baby's veilig te houden en wanhopige moeders een uitweg te bieden als het leven ondenkbaar donker wordt.

Hoe weet ik of ik een postnatale depressie heb of dat ik gewoon moe ben?
Oh god, dat is dé hamvraag, hè? Mijn therapeut vertelde me dat als de slechte dagen in de meerderheid zijn, of als je je compleet afstandelijk en gevoelloos voelt wanneer je naar je kind kijkt, het tijd is om een professional in te schakelen. Vermoeidheid zorgt ervoor dat je huilt bij een reclame voor hondenvoer. Een postnatale depressie zorgt ervoor dat je een tas wilt inpakken, weg wilt rijden en nooit meer terug wilt komen. Als je bang bent voor je eigen brein, vertel het dan onmiddellijk aan iemand.

Maken babykleertjes van biologisch katoen écht zoveel verschil?
Voor ons: ABSOLUUT. Leo's huidje was een ramp vol met rode vlekken totdat we overstapten op biologisch katoen. Het bevat niet al die nare pesticiden of agressieve synthetische kleurstoffen, wat vooral mijn angststoornis ontzettend kon waarderen. Daarnaast is het gewoon zoveel zachter. Het blijft mooier in de was, rekt beter mee en ik heb niet het gevoel dat ik hem een plastic zak aantrek.

Wat moet ik zeggen tegen een vriendin die net bevallen is?
Alsjeblieft, in godsnaam, vraag niet "Is het een makkelijke baby?" of "Slaap je een beetje door?". Vraag in plaats daarvan: "Wanneer heb je voor het laatst een maaltijd gegeten die niet uit een verpakking kwam?". Breng een enorme ijskoffie voor haar mee. Kom langs, was haar kolfspullen af, vouw exact één wasmand op, houd de baby vast zodat ze een hete douche kan nemen, en ga dan weer weg. Geef geen ongevraagd advies over slaaptraining, tenzij je wilt dat ze je fysiek aanvalt.