De ongefilterde waarheid: tegelijk een baby en puppy opvoeden

Ik zat plat op het koude zeil in de keuken, het was drie uur 's nachts. Aan mijn linkerkant was ik bezig met het voeden van een zwaar overprikkelde baby van vier maanden, terwijl een golden retriever-mix van tien weken aan mijn rechterkant actief probeerde de pluizige pompon van mijn pantoffel in te slikken. De baby huilde omdat ze moe was, de hond piepte omdat hij net op het enige schone kleedje in huis had geplast, en ik huilde omdat ik me vrijwillig voor dit circus had aangemeld. Ik ga gewoon eerlijk met je zijn: een puppy toevoegen aan een huis waar al een menselijke baby woont, is een oefening in absolute, complete chaos.

Mijn oudste dochter is hier mijn ultieme waarschuwingsverhaal. Toen ze net begon met kruipen, werden mijn man en ik slachtoffer van het 'Instagram-gevoel' en besloten we dat het de perfecte tijd was voor een gezinshond. We hadden zo'n groots, filmisch beeld in ons hoofd waarin ze samen in de zonneschijn zouden dutten en als onafscheidelijke beste vrienden zouden opgroeien. Ach, wat waren we toch heerlijk naïef. Niemand vertelt je dat het in huis halen van een harige pasgeborene precies hetzelfde is als een menselijke pasgeborene, met als enige verschil dat deze vlijmscherpe tanden heeft en harder kan rennen dan jij.

Ik heb zelfs een verborgen categorie in ons huishoudboekje moeten aanmaken, genaamd "baby p", zodat mijn man niet meteen in paniek zou raken als hij zag hoeveel geld ik de eerste paar maanden over de balk smeet voor enzymatische schoonmaakmiddelen en kauwspeeltjes. Want lieve mensen, deze levensfase is niet voor watjes, en het is zeker niet goedkoop.

Die romantische illusie dat ze als beste vrienden opgroeien

De eerste paar dagen wiegen je eigenlijk in een vals gevoel van veiligheid. Je brengt dit zachte, slaperige kleine wezentje thuis en zo'n achtenveertig uur lang zit iedereen elkaar gewoon vol ontzag aan te staren. Je baby wijst naar de hond, de hond snuffelt aan de teentjes van je baby, en je maakt honderd foto's in de veronderstelling dat je dit hele moederschap helemaal onder de knie hebt.

Dan wordt de hond wakker. Letterlijk en figuurlijk. Opeens realiseer je je dat je een wild roofdier in huis hebt gehaald, in een omgeving waar je baby regelmatig stukjes eten laat vallen, speentjes op de grond laat slingeren en sterk naar melk ruikt. Je besteedt je hele dag als scheidsrechter tussen een kruipende baby die aan de staart van de hond wil trekken, en een zeer energiek dier dat denkt dat de baby een haarloze nestgenoot is waarmee gestoeid moet worden.

Mijn moeder probeerde me nog te waarschuwen; ze zei dat ik de problemen aan het opzoeken was, en voor één keer in mijn leven had ik gewoon naar haar moeten luisteren. Je moet eigenlijk de hele indeling van je huis herzien: stevige traphekjes in elke deuropening plaatsen en alles waar je waarde aan hecht boven heuphoogte zetten, puur om te voorkomen dat er per ongeluk iemand wordt gebeten of ingeslikt.

Antigifcentrum, maar dan voor honden

Vóór de hond was mijn grootste angst dat mijn baby een verdwaalde munt op het tapijt zou vinden. Ná de hond veranderde mijn brein in een constante, wervelende encyclopedie van giftig eten en dodelijke gevaren. Het blijkt dat een verbazingwekkende hoeveelheid normale, menselijke dingen een hond regelrecht naar de spoedkliniek kan sturen.

Mijn dierenarts, die echt een heilige is en een lintje verdient voor het omgaan met mijn paniekerige telefoontjes, noemde op een dag terloops dat dingen als druiven, rozijnen, uien en chocolade zeer giftig zijn voor honden. Dit zorgde bij mij voor een lichte paniekaanval, aangezien mijn peuter op dat moment eigenlijk voor 80% uit rozijnen bestond. Ze noemde ook iets over xylitol in pindakaas dat leverfalen veroorzaakt, wat ik door mijn slaapgebrek maar half begreep, maar het was genoeg om me agressief de achterkant van elk potje in mijn voorraadkast te laten lezen alsof ik voor mijn eindexamen studeerde.

Je merkt dat je obsessief begint te stofzuigen. Niet alleen voor de veiligheid van je kruipende baby, maar ook omdat de puppy letterlijk de gipsplaten van de muur eet als je hem zijn gang laat gaan. Uiteindelijk hebben we de kinderstoel van de baby in een volledig afgesloten eetgedeelte gezet, gewoon zodat ik niet elke keer bovenop de hond hoefde te duiken als er een verdwaald stuk knoflookbrood van het blad viel.

Wat mijn dierenarts serieus zei over het medische gedeelte

Ik dacht dat we gewoon lange wandelingen met de puppy konden maken om hem uit te putten, zodat hij de baby met rust zou laten, maar dat is blijkbaar totaal niet hoe het werkt. Mijn dierenarts keek me vol medelijden aan en legde uit dat puppy's niet eens veilig naar openbare parken of rondjes in de buurt kunnen lopen totdat ze al hun inentingen hebben gehad, wat echt eeuwen duurt.

Van wat ik in mijn uitgeputte staat begreep, wachten er in de modder allemaal angstaanjagende ziektes zoals het Parvovirus op je ongevaccineerde hond. We zaten dus voor ons gevoel jarenlang opgesloten in onze eigen achtertuin. En de wormen! Ik wil je niet misselijk maken, maar de dierenarts zei dat wormen van honden op kinderen kunnen overspringen. Dat was genoeg om de hond wekelijks in preventieve medicatie te baden en mijn handen vijftig keer per dag met bleek te wassen.

Laat ik dit zeggen: sla de chique hondenkleding over en steek je geld in een goede huisdierenverzekering op de seconde dat je het dier in huis haalt. Ik heb dat op de harde manier geleerd toen onze pup besloot een hele tube billencrème op te eten en we om middernacht een spoedmaagspoeling moesten betalen.

De grote tandjes-krijgen-oorlog in onze woonkamer

Er is een speciale plek in de hel gereserveerd voor de maanden waarin je baby zijn eerste tandjes krijgt op exact hetzelfde moment dat je puppy zijn puppytandjes verliest. De enorme hoeveelheid kwijl in mijn huis was genoeg om een kano in te laten drijven.

Dit is waar het echt heel vreemd wordt, want je moet een hele harde grens trekken tussen babyspeelgoed en hondenspeelgoed, en geen van beide partijen respecteert die grens. De puppy denkt dat de Sophie de Giraf van de baby een premium kauwspeeltje is, en de baby wil wanhopig knauwen op het afgekloven nylon bot van de hond.

Ik werd uiteindelijk verstandig en begon siliconen bijtspeeltjes voor de baby te kopen die ik makkelijk kon afwassen op het moment dat de hond ze onvermijdelijk stal. De Panda Bijtring van Siliconen werd uiteindelijk onze heilige graal tijdens deze fase. Ik kocht het omdat het al die verschillende texturen heeft waar mijn baby oprecht graag op kauwde, en door het kleine handvat kon ze het makkelijk vasthouden als ze zich ellendig en huilerig voelde. Het is gemaakt van voedselveilige siliconen, wat geweldig is, maar mijn favoriete onderdeel was toch echt dat, wanneer de hond het onvermijdelijk weer van het speelkleed pikte, ik het gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser kon gooien op het hygiëneprogramma, om het een uurtje later weer netjes terug aan de baby te geven.

Waarom mooie spullen heel houden een extreme sport is

Als je een 'esthetische' ouder bent die houdt van een perfect ingerichte, neutrale babykamer, dan heb ik vreselijk nieuws voor je. Puppy's geven niet om je biologische linnen-esthetiek. Ze geven alleen om graven in de modder en dit vervolgens direct over je kind uitsmeren.

Tussen de baby die mondjes teruggaf en de hond die met zijn vieze poten op haar sprong, draaide ik wel vier wassen per dag. Ik gaf al snel die ingewikkelde outfits met tachtig knoopjes op en hield het alleen nog maar bij het Biokatoenen Baby Rompertje. Het is belachelijk zacht, maar nog belangrijker: het heeft een enveloppehals. Dus als de hond een kop koffie over de baby omstootte (ja, dat is gebeurd), kon je de hele rommelige outfit naar beneden over haar voetjes trekken in plaats van over haar hoofd te moeten slepen. Het overleefde constante hete wasbeurten zonder te krimpen naar een rare vierkante vorm, wat op dit moment eigenlijk het enige is dat ik verlang van babykleding.

Bekijk onze volledige collectie makkelijk wasbare, vlekbestendige biologische babykleding die de chaos van jouw huishouden aankan.

Slaapschema's die totaal nergens op slaan

Precies wanneer je de baby zover hebt dat ze de nachten doorslaapt, begint de puppy om vier uur 's nachts in zijn bench te janken omdat zijn blaas de grootte van een walnoot heeft.

Mijn dierenarts vertelde me dat puppy's echt zo'n 16 tot 18 uur per dag moeten slapen. Dat blies me echt omver, want telkens als mijn puppy wakker was, bewoog hij zich met de snelheid van het licht voort en terroriseerde hij de kat. Maar net als een oververmoeide peuter, verandert een oververmoeide puppy in een bijterig, manisch monster. We moesten strenge dutjes-tijden invoeren voor de hond, net zoals we deden voor de baby.

Een bench is een absolute must als je kinderen hebt. Punt. Het maakt me niet uit of je vindt dat het er zielig uitziet. Je hebt een veilige, afgesloten ruimte nodig waar de hond naartoe kan vluchten voor de krijsende baby, en waar je de hond in kunt zetten als je een verschrikkelijke spuitluier moet verschonen zonder dat er plotseling een natte neus in de gevarenzone verschijnt.

Wat de zindelijkheidstraining betreft, ga ik even flink klagen, want gewone tapijtreinigers zijn een grote oplichting. Als je hond op de vloer plast, móét je een specifieke enzymatische reiniger kopen die de urinemoleculen chemisch vernietigt. Anders zal de hond tot het einde der tijden op die exact zelfde plek blijven plassen. Ik kocht het in grote jerrycans. Mijn huis rook zes volle maanden naar sterke citrus en wanhoop.

Het speelgoed dat wél werkt (en wat absoluut niet)

Je moet je babyspullen echt heroverwegen als er een puppy in het spel is. Alles wat op de grond ligt, is voor hen eerlijk spel.

Ik ben helemaal weg van de Houten Babygym die we van Kianao hebben gekocht—hij is prachtig, gemaakt van duurzaam hout, en de kleine hangende olifant is zo lief voor de visuele ontwikkeling van een baby. Maar ik ben gewoon helemaal eerlijk met jullie: als je een springend hondenras hebt zoals een retriever of een labrador, kun je dit niet open en bloot in de woonkamer laten staan. Mijn hond dacht dat de hangende speeltjes zijn persoonlijke sparringpartners waren en probeerde het hele houten frame te tackelen. Uiteindelijk hebben we hem verplaatst naar de babykamer en een heel stevig traphekje in de deuropening geplaatst, zodat mijn dochter in alle rust van haar buiktijd ('tummy time') kon genieten zonder door een harige reus onder de voet gelopen te worden.

Uiteindelijk wordt de hond groter, begint de baby te lopen, en worden ze echt de beste vriendjes die je had gehoopt dat ze zouden zijn. Ze leren hoe ze samen moeten spelen, de hond leert het eten op te ruimen dat de peuter op de grond gooit, en jij kunt eindelijk eens vijf minuten rustig zitten.

Het is uitputtend, het is een enorme bende en het zal je relatie op de proef stellen, maar als je je peuter stiekem stukjes kaas ziet voeren aan haar harige partner-in-crime, vervagen al die slapeloze, naar urine ruikende nachten naar de achtergrond. Bijna allemaal, dan.

Voordat je halsoverkop in de waanzin duikt van het opvoeden van kinderen met honden, zorg er dan voor dat je de essentials in huis hebt. Shop hier onze duurzame, makkelijk schoon te maken babyspeeltjes.

Rommelige waarheden: Veelgestelde vragen over je puppy & baby