De eerlijke waarheid over baby botox na de bevalling

Het was 36 graden op de parkeerplaats van de supermarkt, mijn driejarige probeerde zichzelf actief te bevrijden uit zijn vijfpuntsgordel met een verdwaalde zoute krakeling, en de baby krijste op een toonhoogte waarvan ik vrij zeker wist dat het in strijd was met meerdere lokale geluidsnormen. Ik smeet de deur van de gezinsauto dicht, zakte neer in de bestuurdersstoel en klapte agressief de zonneklep omlaag om te checken of ik spuug op mijn schouder had. Precies op dat moment bescheen de meedogenloze, felle middagzon mijn gezicht in de spiegel en toen zag ik ze. De 'elven'. Van die twee diepe, boze verticale lijnen die precies tussen mijn wenkbrauwen geparkeerd stonden, waardoor het leek alsof ik constant een verdacht luchtje aan het beoordelen was.

Daar zat ik dan, zwetend achter het stuur, starend naar mijn eigen uitgeputte spiegelbeeld. Ik dacht aan die trend van mini-rimpel-injecties waar alle influencers in mijn feed het steeds over hebben. Je kent het wel. De 'micro-dosing' botox-behandeling die klinkt alsof het voor baby's is, maar eigenlijk gewoon een verdunde bevriezing is voor wanhopige vrouwen zoals ik, die eruit willen zien alsof ze het afgelopen decennium op z'n minst vier uur onafgebroken hebben geslapen.

Ik ga gewoon heel eerlijk tegen jullie zijn. Ik was op dat moment klaar om mijn creditcard tot de limiet te trekken om mijn voorhoofd te laten gladstrijken.

Wanneer je de groepsapp compleet verkeerd begrijpt

Laten we even een stapje terug doen, want ik moet iets opbiechten over die hele micro-dosing trend. De eerste keer dat mijn zus erover appte in onze familie-groepsapp en vroeg of iemand die 'baby-formaat' injecties al had geprobeerd, begreep ik haar helemaal verkeerd. Slaapgebrek doet rare dingen met je begrijpend lezen. Ik dacht oprecht dat ze het had over een of andere afschuwelijke nieuwe 'pageant-mom' trend waarbij mensen de gezichten van hun peuters bevroren, of erger nog, ik stelde me een soort rare AI baby bot nanny voor die huidverzorgingsroutines toepaste op zuigelingen. Ik was klaar om een ware kruistocht te beginnen tegen de cosmetische industrie.

Zodra ze was uitgelachen en me had uitgelegd dat het gewoon om de grootte van de dosis gaat—piepkleine druppeltjes van dat spul gebruiken zodat je gezicht niet helemaal bevroren lijkt—draaide ik direct bij. In plaats van online de kinderbescherming te alarmeren, betrapte ik mezelf erop dat ik cosmetische klinieken in de buurt aan het googelen was.

De verpletterende druk om er uitgerust uit te zien

We moeten het even hebben over de absolute poppenkast rondom postpartum schoonheidsidealen, want hier kan ik wel uren over doorgaan. Weet je wat, ik ga er gewoon nú over doorgaan.

Het idee van postpartum zelfzorg van mijn oma was een koud washandje in haar nek leggen terwijl ze sperziebonen dopte op de veranda, en mijn moeder zwoer bij niets anders dan een dikke laag roze dagcrème en pure wilskracht. Maar wij? Wij zijn een generatie millennials die verdrinkt in HD-video's met ringlampen, die ons vertellen dat als we maar genoeg bottenbouillon drinken en genoeg verlammende vloeistof in onze gezichtsspieren spuiten, we er niet uit zullen zien alsof we al sinds 2 uur 's nachts een huilbaby staan te wiegen. Het is slopend. Je bent al aan het herstellen van het laten groeien van een compleet mensje in je buik, je hormonen dansen de cha-cha-cha, je haar valt in plukken in het doucheputje, en de maatschappij zegt: "Hey, heb je al overwogen om die lachrimpels aan te pakken?"

Het is meedogenloos. Het is duur. En toch, daar zat ik dan op de parkeerplaats, er vol in te trappen omdat ik gewoon de vrouw in de spiegel weer wilde herkennen.

Oogcrèmes zijn een complete grap en ik vertik het om nog eens twintig euro te verspillen aan een minuscuul potje nutteloze, glibberige zalf.

Die keer dat mijn gezicht er zowat af viel

Als mijn oudste zoon me iets heeft geleerd, is het wel dat mijn pogingen tot snelle beauty-fixes meestal op een ramp uitlopen. Hij is mijn levende bewijs. Toen hij ongeveer acht maanden oud was, besloot ik 's nachts een chemische peeling voor thuis te doen die ik ergens op internet had gekocht. Ik las de gebruiksaanwijzing niet. Twee dagen later begon mijn gezicht te vervellen als een slang in juli.

Ik boog over zijn ledikantje om hem wakker te maken na zijn dutje, en er dwarrelde letterlijk een vel van mijn voorhoofd naar beneden als een tragische sneeuwvlok. Hij gilde. Ik gilde. Mijn hond blafte. Het was traumatisch voor alle betrokkenen. Je zou denken dat ik mijn lesje wel had geleerd over klungelen met mijn gezicht terwijl ik zwaar slaapgebrek had, maar de verleiding van een 'subtiele, natuurlijke opfrisser' door die kleine injecties was gewoon te groot om te negeren.

Afgewezen door de cosmetisch arts

Dus ik boekte het consult. Ik reed drie kwartier naar de chique cosmetische kliniek waar de wachtkamer rook naar komkommerwater en dure beslissingen. De cosmetisch verpleegkundige, Ashleigh, die een huid had die zo strak en glanzend was dat ze eruitzag als een prachtige, geglaceerde donut, liet me plaatsnemen in de witte leren stoel. Ze keek naar mijn boze voorhoofdsrimpels, knikte vol medelijden en begon een schemaatje te maken van waar ze de micro-druppeltjes zou plaatsen.

Toen stelde ze de hamvraag: "Bent u momenteel zwanger of geeft u borstvoeding?"

Trots vertelde ik haar dat ik nog steeds borstvoeding gaf aan mijn jongste. Ik verwachtte dat ze zou zeggen: "Geweldig, goed zo", maar in plaats daarvan legde ze haar klembordje neer en wees me resoluut af. Ze weigerde pertinent om mijn gezicht aan te raken.

De verpleegkundige legde uit dat ze absoluut geen enkele vorm van neurotoxine—zelfs niet in minieme doseringen—aanraden bij moeders die borstvoeding geven. Van wat ik begreep uit haar uitleg, hebben wetenschappers het niet echt getest op voedende moeders omdat niemand het proefkonijn wil zijn voor zo'n onderzoek, dus is er een enorm grijs gebied over hoe het lichaam de eiwitten afbreekt en of die verlammende moleculen op de een of andere manier in je melkproductie terecht zouden kunnen komen. De wetenschap is er blijkbaar gewoon nog niet uit, en het risico om je baby een of andere rare spierzwakte te bezorgen is een glad voorhoofd absoluut niet waard. Ze was er zo direct over dat ik het eigenlijk wel kon waarderen, hoewel ik naar buiten liep met het gevoel van een leeggelopen ballon.

Vrede vinden en dan maar zachte stoffen

Aangezien ik geen geld naar mijn gezicht kon gooien, deed ik wat elke rationele, slaapgebrek-lijdende moeder zou doen: ik smeet met geld om het mijn kinderen comfortabeler te maken, zodat ze me niet meer wakker zouden houden en me überhaupt geen rimpels meer zouden bezorgen.

In plaats van in de spiegel te staren en je voorhoofd te haten terwijl je een afspraak in een kliniek probeert te maken waar je niet eens heen mag, drink gewoon een enorm glas water, koop wat fatsoenlijke babyspullen die je dagelijkse hoofdpijn echt oplossen, en ga slapen.

Als je wat afleiding wilt van je eigen gezicht, bekijk dan onze duurzame babykamer artikelen, want ik kan je nu al vertellen dat het oplossen van het comfort van de kinderen meer voor mijn stress heeft gedaan dan welke injectie dan ook ooit zou kunnen.

Laten we het over kleding hebben, want mijn oudste kreeg vroeger altijd verschrikkelijke rode, jeukende uitslag als ik hem van die goedkope, stugge polyester-blend setjes uit de grote winkelketens aantrok. Hij huilde dan de hele nacht, wat betekende dat ík de hele nacht wakker was. Bij mijn jongste werd ik eindelijk wijzer en begon ik met het gebruik van de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen voor Baby's. Ik ga gewoon eerlijk zijn—dit is het enige kledingstuk dat ik om middernacht uit de wasmand vis en met de hand was in de gootsteen, puur zodat ik het de volgende dag weer kan gebruiken. Het is waanzinnig zacht, de platte naden snijden niet in zijn mollige dijtjes, en het heeft genoeg rek waardoor het niet voelt alsof ik met een alligator aan het worstelen ben als ik het over zijn hoofd probeer te trekken. Het was mijn redding tijdens zijn eczeem-fase.

Nu is niet alles een doorslaand succes. Neem nou de Bubble Tea Bijtring Siliconen Baby Tandvlees Verzachter Kleurrijk Design, bijvoorbeeld. Hij is onmiskenbaar schattig. De kleine boba-parel textuurtjes zijn top, en mijn dochter kauwt er echt graag op. Maar eerlijk? De vorm maakt het compleet onvoorspelbaar als hij valt. Hij raakt de vloer en rolt direct recht onder het zwaarste meubelstuk in de woonkamer. Ik breng de helft van mijn middag tijgerend onder de bank door om hem tussen de stofnesten vandaan te vissen. Het is een prima ding, maar op een slechte dag stelt hij mijn geduld behoorlijk op de proef.

Wat me écht de tijd gaf om mijn gezicht te wassen en uitgebreid mijn dikke laag crème op te smeren, was de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set met Dieren Speelgoed. Ik leg hem onder dat houten A-frame, en hij staart zo twaalf volle minuten naar het kleine olifantje en slaat tegen de houten ringen. In moeder-tijd is twaalf minuten eigenlijk al een heel wellness-weekend. Er zitten geen irritante knipperende lichtjes op of vreselijke robotachtige liedjes die in mijn hoofd blijven hangen, wat betekent dat ik in pure stilte op de bank kan zitten en de spieren in mijn gezicht op natuurlijke wijze kan voelen ontspannen.

Mijn rommelige overlevingsgids

Aangezien ik nu even niet kan terugvallen op de toverstaf van de moderne cosmetische geneeskunde, is hier mijn ongelooflijk onglamoureuze lijst van hoe ik momenteel omga met mijn ouder wordende gezicht en vermoeide lichaam:

• Agressieve hydratatie. Ik sleep zo'n gigantische, irritante beker water door het hele huis en dwing mezelf die leeg te drinken zodat mijn huid er niet als een oude laars uitziet.
• Mijn verwachtingen bijstellen. Ik ben gestopt met het kijken naar die zwaar gefilterde moeder-accounts waardoor ik me slecht voel over mijn donkere kringen.
• Strategische belichting. Ik vertik het om in de achteruitkijkspiegel te kijken tussen 13:00 en 16:00 uur, want de zon is op dat moment niet mijn beste vriend.

Vergelijk dat eens met wat mijn moeder me vroeger altijd vertelde:

1. Ga nooit de deur uit zonder lippenstift (Ik verbreek deze regel dagelijks).
2. Slaap op je rug zodat je gezicht niet in de kreukels ligt (Onmogelijk als er een peuter in je nek ligt te slapen).
3. Was je gezicht met koud water (Oké, deze doe ik dus wel echt, want het voelt heerlijk).

Eerlijk is eerlijk, ik heb die fronsrimpels nog steeds. Ik zie er nog steeds moe uit, vooral omdat ik ook écht moe ben. Drie kinderen onder de vijf opvoeden in the middle of nowhere en ondertussen een bedrijf runnen is gewoon zwaar werk, en mijn gezicht laat de bonnetjes daarvan zien. Misschien, als de baby helemaal van de borst is en doorslaapt, stap ik wel weer Ashleighs kliniek binnen en vraag ik alsnog om die micro-druppeltjes. Of misschien ben ik tegen die tijd zo gewend aan mijn boze voorhoofdsrimpels dat ik ze gewoon accepteer als de eretekens die het eigenlijk zijn.

Tot die tijd richt ik me er gewoon op dat de kinderen het comfortabel hebben, pak ik elk uurtje slaap dat ik kan stelen, en blijf ik uit de buurt van meedogenloze parkeerplaats-verlichting.

Als je met mij in de loopgraven van het moederschap zit, bekijk dan hier onze collectie biologische kleding en kalmerende babyspullen voordat je doorgaat naar de veelgestelde vragen (FAQ).

Vragen die ik stelde toen ik in paniek raakte over mijn rimpels

Zijn micro-dosing injecties veilig tijdens de borstvoeding?

Mijn cosmetisch verpleegkundige vertelde me dat het een absolute 'no-go' is. Ook al is de dosis veel kleiner dan bij traditionele behandelingen, de medische wereld heeft gewoon niet genoeg data om te zeggen of het veilig is voor de borstvoeding. Niemand wil natuurlijk het risico lopen dat die eiwitten ergens naartoe dwalen waar ze niet horen, dus je hebt gewoon pech tot je klaar bent met voeden.

Kost een piepkleine dosis minder geld?

Dat zou je denken, toch? Omdat ze minder eenheden van het spul gebruiken, is het eerste bezoek meestal goedkoper. Maar mijn vriendin die het laat doen, vertelde me dat omdat de dosis zo klein is, je lichaam het veel sneller afbreekt. Dus in plaats van elke vier maanden te gaan, zit je elke twee maanden weer in die stoel. Op de lange termijn trekt het je portemonnee waarschijnlijk net zo snel leeg.

Wat kan ik voor mijn huid doen in plaats van het te laten bevriezen?

Eerlijk gezegd zijn slaap en water de enige dingen die voor mij écht een verschil maken. Ik smeer 's avonds een hele dikke, zwangerschap-veilige nachtcrème op, probeer niet met mijn gezicht plat op mijn kussen te slapen, en focus me erop om mijn kinderen blij en afgeleid te houden zodat ik niet de hele dag boos naar ze loop te kijken. Het is geen wondermiddel, maar het is in ieder geval goedkoper dan een kliniek.

Hoe lang blijft die micro-dosis nou écht zitten?

Van wat Ashleigh de verpleegkundige me vertelde voordat ze me uit haar stoel zette, houdt het maar zo'n zes tot acht weken stand. Je lichaam breekt het vrij snel af. Dus als je op zoek bent naar een routine waar je weinig omkijken naar hebt, dan is dit het niet, schat.