Waarom ik "Baby Boi Carti" googlede en in paniek raakte over het gehoor van mijn kinderen

Het was dinsdag, 16:12 uur, en ik stond in de keuken in mijn "slechte dag"-joggingbroek — je kent het wel, degene met die mysterieuze yoghurtvlek op de linkerknie die ik stiekem weiger te wassen omdat het voelt als een trofee van mijn overleving — met Maya's iPad in mijn handen alsof het een tikkende tijdbom was. Ze is zeven, dus haar zoekgeschiedenis is meestal iets als 'hoe teken je een realistische kat' of 'gratis spullen voor Roblox'. Maar daar stond het, precies tussen een Minecraft-tutorial en een video over het maken van slijm: baby boi carti.

Ik heb wel een volle minuut naar het scherm gestaard. Mijn brein, compleet verzadigd met oude ijskoffie en de pure uitputting van het in leven houden van twee kleine mensjes tot het avondeten, probeerde het wanhopig te begrijpen. Was dit een nieuw merk voor babykleding? Een rare nieuwe TikTok-trend waarbij tieners zich als baby's kleden? Had het iets te maken met die enge unboxing-video's die Leo altijd keek voordat ik YouTube Kids volledig boycotte? Ik appte mijn man, Dave. Weet jij wat een baby boi is? Drie minuten later antwoordde hij: Een kleine mannelijke zuigeling? Kunnen we trouwens taco's eten vanavond. Behulpzaam, Dave. Heel behulpzaam.

Dus ik deed wat elke lichtelijk neurotische millennial-moeder doet: ik zocht het op via Google. En oh god, de opluchting vermengde zich direct met pure paniek.

Het internet is een doodenge plek voor moeders

Oké, het is dus absoluut geen schattig duurzaam rompertjesmerk. Het is Playboi Carti. De rapper. Meer specifiek, geruchten over een aankomend 'baby boi carti'-album en een recent uitgelekt nummer waarin hij zichzelf een 'baby boi' noemt. Prima, eerlijk gezegd mogen muzikanten zichzelf noemen hoe ze willen. Uit pure nieuwsgierigheid klikte ik op een YouTube-filmpje. In mijn hoofd dacht ik namelijk nog: misschien is het een soort album vol slaapliedjes-covers? Net als die Rockabye Baby-serie waarin ze Snoop Dogg omtoveren tot xylofoonmuziek?

Ik zweer het je, mijn ziel verliet tijdelijk mijn lichaam.

De bas was zó hard en zwaar vervormd dat mijn telefoon door de trillingen van het kookeiland gleed en bijna in de gootsteen viel. Het is onderdeel van een rap-subgenre genaamd "Rage", en dat klinkt precies zoals je verwacht. Het is agressief, er wordt in geschreeuwd, de elektronische beats klinken als een inbelmodem met een paniekaanval, de songteksten wil ik absoluut niet horen uit de mond van mijn kind tijdens het avondeten, en het is gewoon zó onwijs hard.

Maar goed, het punt is: Maya had die term gehoord in de bus van een kind uit groep 7, dacht dat het een letterlijk liedje was over een schattige baby, en besloot ernaar te zoeken. We hadden een vijf minuten durend gesprekje over wat we wel en niet opzoeken op het internet, ik wiste de zoekgeschiedenis, en we gingen over tot de orde van de dag.

Wat mijn dokter vertelde over harde geluiden

Maar door het horen van die oorverdovende muur van basgeluid uit mijn telefoon, kwam er direct een diep begraven herinnering naar boven. Het was een gesprek met onze kinderarts, Dr. Miller, toen Leo nog maar zo'n acht maanden oud was. We waren van plan hem mee te nemen naar een of ander openlucht foodtruckfestival in de stad — Dave wilde per se van die specifieke birria-taco's — en ze keek me tijdens zijn controle recht in de ogen aan en vroeg of ik gehoorbescherming voor baby's had.

Ik herinner me nog dat ik een beetje moest gniffelen en dacht: het is maar een foodtruckfestival, geen concert van Metallica, doe even rustig.

Daarna wist Dr. Miller me op een vriendelijke manier doodsbang te maken. Ze legde uit dat de gehoorgang van een baby piepklein is, waardoor geluiden voor hen fysiek véél harder klinken dan voor ons. Zoiets als dat de geluidsdruk wordt versterkt door die kleine ruimte in hun hoofdjes, of hoe dat natuurkundig ook werkt. Ik snap die hele mechanica eerlijk gezegd niet helemaal. Ik ben op de middelbare school met hakken over de sloot geslaagd voor natuurkunde, ik was te druk met het tekenen van bandlogo's op mijn All Stars. Maar ze zei dat zelfs bescheiden omgevingsgeluid van een menigte, een luidruchtig restaurant, of iemand in de buurt die harde muziek met veel bas draait, daadwerkelijk fysiek pijn kan doen aan de oortjes van een baby. En ze kunnen natuurlijk niet zeggen dat het pijn doet, totdat ze het gewoon onbedaarlijk uitschreeuwen.

Ze vertelde dat de Wereldgezondheidsorganisatie een limiet van 85 decibel aanhoudt. Dat is blijkbaar de grens waarop gehoorschade begint op te treden. En wat blijkt? Veel van de muziek die we luisteren — en zéker een Rage-rapconcert, mocht dat je ding zijn — gaat makkelijk over de 100 decibel heen en kan het gehoor van een kind in welgeteld vijf minuten permanent verpesten. Vijf minuten!

Sinds die dag ben ik me hyperbewust van alles wat er in de buurt van de hoofdjes van mijn kinderen komt. En hun mondjes eigenlijk ook, want Leo is vier en kauwt af en toe nog steeds op zijn boordje als hij gespannen is, wat weer een heel ander zintuiglijk dingetje is.

Zit je toevallig middenin die kauwfase en wil je er zeker van zijn dat ze niet op giftig plastic knagen? Kijk dan eens naar Kianao's collectie van biologisch bijtspeelgoed. Echt een redder in nood.

Spulletjes voor in de mond in plaats van in de oren

Over zintuiglijke prikkels gesproken: toen Leo nog een speentje gebruikte, maakte ik me constant vreselijk druk om dat ding schoon en binnen handbereik te houden. Vooral als we *tóch* in een drukke, luidruchtige omgeving waren en hij het wanhopig nodig had om zichzelf te kalmeren. Baby's zijn eigenlijk gewoon piepkleine sponsjes voor prikkels, en als het geluid ze te veel wordt, hebben ze iets nodig om op te sabbelen of kauwen. Het allerbeste wat ik toen heb gekocht was het Kianao Speenkoord met Houten & Siliconen Kralen.

Ik weet nog goed dat we de mintkleurige variant hadden. We zaten in zo'n ontzettend luidruchtig, galmend koffietentje in het centrum — je kent het wel, met van die bakstenen muren die er hip uitzien maar waardoor stemmen keihard rondkaatsen, en een espressomachine die klinkt als een opstijgende straaljager. Ik droeg een vreselijk oncomfortabel spijkerjack. Leo begon in paniek te raken door de herrie. Uit protest spuugde hij zijn speen uit, en dat ding zou zó op de vieze, plakkerige vloer naast de dweil-emmer van de barista zijn geland, als de Kianao-clip hem niet had gered.

Ik gebruikte dat speenkoord echt elke dag. Het kleine houten koekjesbedeltje was schattig en de metalen clip bleef écht goed vastzitten aan zijn shirt zonder de stof te verpesten. Heel anders dan die goedkope plastic dingen die ik ooit 's nachts in een opwelling via Amazon kocht en die na drie dagen afbraken. Dikke aanrader dus.

We hebben ook de Siliconen Lama Bijtring voor Pijnlijk Tandvlees geprobeerd. Hij is superleuk en de food-grade siliconen zijn helemaal veilig en BPA-vrij, maar eerlijk? Leo vond het vooral leuk om 'm naar de hond te gooien. Het uitgesneden hartje was wel perfect voor zijn kleine vingertjes om vast te houden, maar als echte bijtring was het voor ons maar een 'mwah'. Iedere baby is natuurlijk anders. Maya zou het als baby waarschijnlijk fantastisch hebben gevonden omdat zij gek was op gladde texturen, maar Leo bleef agressief trouw aan zijn speentje.

We hadden net wat meer succes met de Siliconen Cactus Bijtring voor Baby's. Dat kwam vooral door al die kleine bobbeltjes op de armpjes van de cactus. Ik denk dat dat echt verlichting bood toen zijn achterste kiezen doorkwamen, en het basispotje was supermakkelijk vast te grijpen voor zijn mollige knuistjes. Dat was een prima koop.

De moraal van het verhaal

Mijn hele dinsdagmiddag werd dus op z'n kop gezet door een of andere rap-trend voor tieners die ik niet begreep. Dat mondde uit in een enorm schuldgevoel over geluidsniveaus, waardoor ik Maya haar zoekgeschiedenis liet wissen, terwijl ik ondertussen als een dolle een geluidsbegrenzende koptelefoon voor Leo's tablet zat te bestellen.

Ouderschap is één grote rollercoaster. Je kunt onmogelijk elk geluid dat ze horen controleren, of elke popcultuur-trend tegenhouden die in de schoolbus tot ze doordringt. Maar je kunt wel die gehoorkappen kopen en ze veilige dingen geven om op te kauwen. Laat je niet door het internet bang maken en verstop je niet in een stille bunker, maar hou misschien wel een schuin oog op hun iPad-geschiedenis en investeer absoluut in gehoorbescherming als je je baby ergens mee naartoe neemt dat luidruchtiger klinkt dan een rustige bibliotheek.

Bekijk de volledige lijn van Kianao met duurzame, stille en veilige babyspullen vóór je volgende luidruchtige uitje. De oortjes van je baby (en je eigen gemoedsrust) zullen je dankbaar zijn.

Chaotische vragen die ik continu krijg

Moet ik mijn kinderen naar harde muziek laten luisteren?
Oh mijn god, nee. Kijk, mijn dokter zei letterlijk dat alles boven de 85 decibel de gevarenzone is voor kleine oortjes. Als je over de muziek heen moet schreeuwen om aan je partner te vragen of hij melk heeft gekocht, is het véél te hard voor je baby. Zet het zachter. Ik weet dat Dave het heerlijk vindt om loeiharde 90's grunge in de auto op te zetten, maar we houden het nu strikt op gespreksvolume als de kinderen achterin zitten.

Hoe weet ik of een plek te luidruchtig is voor mijn baby?
Eerlijk waar, als je eigen oren ook maar een piepklein beetje suizen, heeft je baby waarschijnlijk fysiek pijn. Hun gehoorgangen zijn zo klein dat de geluidsdruk veel intenser is. Als Leo zijn oren begint te bedekken of ineens onverklaarbaar chagrijnig wordt in een restaurant, trek ik het niet eens meer in twijfel. We pakken gewoon onze frietjes in en gaan weg. Die driftbui is het gewoon niet waard.

Hoe zit het dan met die gehoorkappen voor baby's?
Die zijn absoluut noodzakelijk. Gebruik niet die schuimen oordopjes die je weleens in het vliegtuig krijgt — dat is een gigantisch verstikkingsgevaar, ik betrapte Leo er letterlijk een keer op dat hij er een op wilde eten. Koop écht die gewatteerde kappen voor over de oren. Ze zien er misschien wat belachelijk uit, alsof je baby het vliegverkeer aan het regelen is, maar ze werken perfect. Wij nemen ze overal mee naartoe: naar vuurwerkshows, festivals, noem maar op.

Zijn siliconen bijtringen nou écht beter dan plastic?
In mijn chaotische ervaring wel. De goedkope plastic ringen die ik voor Maya kocht, zaten al snel vol krassen en werden smoezelig. Ik was constant paranoïde over welke chemicaliën er mogelijk in haar mond lekten. De food-grade siliconen bijtringen van Kianao kun je gewoon uitkoken of in de vaatwasser gooien zonder dat ze in een giftig plasje veranderen. Bovendien kun je ze in de koelkast leggen als hun tandvlees erg ontstoken is. Dat is echt een game changer.

Moet ik me zorgen maken dat mijn 7-jarige zoekt naar rapmuziek?
Waarschijnlijk wel. Ik bedoel, ze vangen zoveel op van oudere kinderen. Je kunt ze nu eenmaal niet in een bubbel stoppen. Blijf er gewoon over praten. Ik legde aan Maya uit dat bepaalde woorden niet voor ons bedoeld zijn, en dat sommige video's simpelweg te hard en eng zijn. Daarna hebben we een uur lang naar Bluey gekeken om de boel te relativeren. We doen allemaal ook maar wat, toch?