De eerlijke waarheid over Baby Beach Aruba met een baby

Ik stond midden in het luierpad van de drogist in zo'n vreselijk linnen zwangerschapsshort dat ik op de een of andere manier drie jaar na de bevalling nog steeds paste. In mijn hand had ik een lauwe ijskoffie van twaalf euro, toen mijn telefoon trilde met drie compleet tegenstrijdige appjes over onze aanstaande reis naar Aruba. Mijn moeder vertelde me dat een plek genaamd Baby Beach de enige veilige plek op aarde was waar de zes maanden oude Maya het water kon aanraken. Mijn schoonzus waarschuwde me dat de stroming van de open oceaan ons letterlijk naar Venezuela zou sleuren als ik ook maar één keer met mijn ogen knipperde. En mijn vriendin Jessica appte net: "Omg boek Secrets Baby Beach, het is de hemel!"

Dus ging ik natuurlijk naar huis, trok mijn meest vieze, bevlekte joggingbroek aan en bracht de volgende drie uur door in een absolute internet-rabbithole, terwijl Dave op de achtergrond probeerde Leo een pakje kant-en-klare macaroni te voeren. Want als je internationaal reist met een baby, doe je niet zomaar wat, dan plan je obsessief totdat je oog ervan gaat trekken.

En laat me je direct verlossen van de grootste oorzaak van mijn trekkende oog.

Die hele verwarrende resort-situatie

Hier werd ik dus he-le-maal gek. Ik zat om 23.00 uur op de bank wanhopig te swipen door secrets baby beach aruba foto's op mijn telefoon. Ik tuurde naar het kleine schermpje, op zoek naar ook maar één kinderstoel of peuterbadje. Het was allemaal infinity pools en stelletjes die martini's dronken in cabana's. Dave keek over mijn schouder mee en zei: "Wow, die babyclub ziet er echt chic uit, misschien hebben ze ook een spa." JA DAVE. Want het is een adults-only resort. De naam is eigenlijk een wrede grap voor vermoeide ouders die op zoek zijn naar vakanties, want het hotel ligt toevallig in de buurt van het strand, maar ze laten je gillende baby echt onder géén beding in de buurt van hun smetteloze lobby.

Ik moet wel vijftig verschillende secrets baby beach aruba reviews hebben gelezen voordat ik eindelijk mijn fout inzag en me een complete idioot voelde. Maar goed, het punt is: je kunt daar dus niet verblijven met een baby. Het gaat gewoon niet. Je moet ergens anders een hotel boeken, zoals in Palm Beach waar alle grote hotels staan, en dan een auto huren om drie kwartier naar San Nicolas te rijden om het strand daadwerkelijk te bezoeken.

De vage zon-waarschuwingen van mijn kinderarts

Toen ik vlak voor de reis met Maya naar het consultatiebureau ging voor haar zesmaanden-controle, vroeg ik de arts, dokter Miller, naar de Caribische zon. Hij zuchtte, wreef over zijn slapen en mompelde iets over dat Aruba zich praktisch op de evenaar bevindt en dat ik haar in theorie volledig uit direct zonlicht moest houden. Ja, oké, tuurlijk. Succes daarmee als het hele eiland in wezen één gigantisch reflecterend oppervlak van wit zand en turquoise water is. Hij zei eigenlijk dat ik de dikste, legaal verkrijgbare minerale zonnebrandcrème moest kopen, haar er van top tot teen mee in moest smeren, en dan maar moest bidden.

Ik herinner me nog dat hij iets zei over elke paar uur opnieuw insmeren, maar gefilterd door mijn postpartum-angst veranderde dat erin dat ik mijn kind elke twintig minuten agressief wit stond te schilderen met zinkzalf, totdat ze eruitzag als een klein, glibberig spookje. Je moet in Aruba sowieso 'rif-veilige' producten gebruiken omdat ze chemicaliën die het koraal doden hebben verboden. Dat vind ik eigenlijk fantastisch, maar proberen die dikke pasta uit te smeren op een spartelende baby die actief probeert zand te eten, is een speciaal soort hel.

Als je probeert uit te vogelen wat je moet inpakken voor dit soort intense blootstelling aan de zon zonder gek te worden, kun je misschien even door Kianao's biologische zomercollecties bladeren voor wat ademende laagjes. Synthetische stoffen in die hitte zorgen namelijk binnen vijf seconden voor huiduitslag bij je kind.

De Schaduw Hunger Games

Laat me je vertellen over de schaduw-situatie op dit strand. Of nee, laat me er even over klagen. Je hebt daar van die iconische, gedraaide Divi Divi-bomen die er op ansichtkaarten prachtig uitzien, maar ze bieden ongeveer net zoveel schaduw als een cocktailparapluutje. Er staan hier en daar een paar gratis houten schaduwhutjes op het zand, maar als je niet voor 8.00 uur 's ochtends aankomt, zijn ze bezet. Opgejaagd en geclaimd door mensen die blijkbaar op het strand slapen, puur om ze te bewaken.

Wij kwamen om 9.30 uur aanrollen in onze gehuurde Hyundai Tucson en waren best trots op onszelf dat we het hotel voor tienen hadden verlaten, om vervolgens een verlaten woestenij van verblindende zon aan te treffen. Dave probeerde een provisorische schuilplaats te bouwen met onze kinderwagen, drie strandlakens en een snelbinder die hij in de kofferbak vond. Het zag er ongelooflijk sneu uit en het waaide meteen bovenop Leo's hoofd zodra er een briesje opstak.

Uiteindelijk moesten we een exorbitant bedrag aan contant geld betalen om een gigantische parasol en wat windschermen te huren van een mannetje op het strand. Eerlijk gezegd: neem gewoon je eigen pop-up UV-tentje mee. Prop hem gewoon in je ruimbagage. Wat het ook kost om die koffer in te checken, het is het meer dan waard voor je gemoedsrust. Dat is veel beter dan je vakantie doorbrengen met het najagen van wegwaaiende handdoeken langs de vloedlijn terwijl je man naar de wind staat te vloeken.

Qua eten heb je Big Mama's Grill direct op het zand, maar pak alsjeblieft gewoon een koeltas in voor de melk van je baby. De hitte verandert kunstvoeding namelijk in giftige drab nog voordat je je strandtas hebt uitgepakt.

Wat we écht bij ons hadden en wat werkte

Oké, ik ben ongelooflijk kieskeurig als het gaat om welke spullen ik meesleep naar de andere kant van de oceaan. Ik weiger die moeder te zijn die een letterlijke bolderkar vol plastic troep door de douane sleept. Maar ik had wel een paar dingen mee die echt mijn leven hebben gered.

Allereerst het Kianao Groot Speelkleed voor Baby's Waterdicht & Vegan Leren Speelkleed. Ik kocht deze oorspronkelijk in de kleur saliegroen voor onze woonkamer omdat ik he-le-maal klaar was met die schuimrubberen puzzelstukken in primaire kleuren. In een opwelling vouwde ik het op en propte het onderin mijn koffer. Beste. Beslissing. Ooit. Strandlakens raken namelijk direct doorweekt en zitten vol zand, maar dit veganistische leer is zwaar genoeg om niet weg te waaien. Ik gooide hem gewoon neer onder onze gehuurde parasol en het gaf Maya de perfecte, afneembare, zandvrije zone om op rond te rollen terwijl ik lichtelijk in paniek naar de getijden zat te staren.

Qua kleding, onder dat gigantische UV-shirt, woonde ze praktisch in de Biologisch Katoenen Baby Romper Mouwloos. Luister, als je een hitte van dertig graden, zout water en dikke minerale zonnebrandcrème met elkaar mixt, raakt de huid van je baby volledig van slag. Het biologische katoen was zo licht en ademend dat het het enige was waardoor ze niet ging huilen. Plus, het heeft van die handige envelop-halslijnen, wat een absolute zegen was toen ze een gigantische poepluier tot aan haar nek had op de achterbank van de huurauto, terug naar Palm Beach. Ik kon de hele vieze romper gewoon naar beneden over haar lichaampje trekken in plaats van over haar hoofd, waardoor het niet in haar haren belandde. Goor, maar waar.

Ik nam ook de Panda Bijtring Siliconen en Bamboe Babyspeeltje mee, omdat ze net een ondertandje kreeg en kwijlde als een Sint-Bernard. Het is super schattig, en ze knabbelde vrolijk op de kleine bamboe-onderdelen met textuur tijdens de hele rit van drie kwartier ernaartoe. Maar eerlijk? De seconde dat we op het daadwerkelijke strand kwamen, liet ze het in het natte zand vallen. Siliconen trekt zand aan als een magneet. Het werd een soort schurend wapen vol gruis dat ik wel twaalf keer moest afspoelen met ons kostbare drinkwater uit de fles, totdat ik het uiteindelijk maar in beslag nam en in de wetbag gooide. Het is dus een fantastische bijtring voor in de hotelkamer of het vliegtuig, maar laat hem misschien lekker in de luiertas als je op het strand zit.

Als je je aan het voorbereiden bent op zo'n reis en je je realiseert dat je absoluut niets ademends bezit, moet je voor vertrek zeker nog even wat zachte essentials inslaan.

De waarheid over het water

Dit is dus hoe het echt zit met het water, wat uiteindelijk dé reden is dat je naar deze specifieke plek gaat. Het strand heeft de vorm van een gigantische halve maan, en in dat kleine baaitje is het water absurd ondiep. Dave liep voor zijn gevoel wel een kilometer de zee in met Maya op zijn schouders, en het water kwam nog steeds maar tot zijn middel. Het is compleet vlak. Geen golven. Geen onderstroom. Gewoon warm, helder badwater.

Het is oprecht de meest stressvrije omgeving om een baby in te laten rondspetteren. Ik zat in het ondiepe water met Maya en liet de kleine golfjes over haar teentjes spoelen. Een minuut of twintig had ik oprecht het gevoel dat ik op een ontspannen vakantie was. Ik dronk zelfs een halve Mango Daiquiri voordat Leo hem omgooide in het zand.

Maar – en dit is een gigantische maar – er is een opening in de rotsen helemaal aan de rand van de lagune, waar de baai overgaat in de open oceaan. Mijn schoonzus had niet helemáál ongelijk. Je moet niet sollen met de open zee in Aruba. Locals zullen het je vertellen, de waarschuwingsborden zullen het je vertellen, en ík vertel het je: laat je oudere kinderen niet in de buurt van die opening zwemmen, en waad er zelf ook niet naartoe. De stroming buiten het rif is echt gewelddadig sterk. Blijf gewoon in het ondiepe, saaie, ongelooflijk veilige babygedeelte en dan komt alles goed.

Terug naar het hotel

Tegen 13.00 uur waren we helemaal gaar. We hadden zand op plekken waarvan ik het bestaan niet wist, Maya was hoognodig toe aan een dutje en Leo klaagde dat zijn benen "te zonnig" voelden. De rit terug naar het gebied met de hoge hotels duurt bijna een uur, afhankelijk van het verkeer door Oranjestad.

Zet de airco in je huurauto vol aan, zet wat 'white noise' op je telefoon op, en laat de zachte trillingen van de Arubaanse wegen je kinderen in slaap wiegen. Dave en ik hebben letterlijk de hele rit terug niet met elkaar gesproken. We dronken alleen maar lauw flessenwater en luisterden naar het heerlijke geluid van twee uitgeputte, snurkende kinderen op de achterbank. En eerlijk is eerlijk, ondanks de stress om de schaduw en de zonnebrandcrème-gevechten, maakt het terugkijken naar de foto's van Maya's mollige spekbeentjes die spetteren in dat kristalheldere water deze hele chaotische excursie dubbel en dwars waard.

---

Ongefilterde antwoorden op jouw Aruba-vragen

Kun je echt zwemmen met een baby op Baby Beach?

Ja, maar 'zwemmen' is een groot woord. Het is meer pootjebaden in een gigantisch, warm, zout bad. Het water binnen de golfbrekers is zo ongelooflijk ondiep en vlak dat je gewoon met je baby op schoot op de zandbodem kunt zitten zonder je zorgen te maken over een verdwaalde golf die je omver blaast. Blijf alleen weg bij de rotsen waar de baai overgaat in de echte oceaan, want daar wordt de stroming ronduit angstaanjagend.

Moet ik echt een auto huren om er te komen?

Eerlijk gezegd: ja. Taxi's vanuit Palm Beach kosten een klein fortuin, en proberen om met een baby, een kinderwagen, een luiertas én een koelbox in die hitte in een openbare bus te wurmen, is mijn persoonlijke definitie van een nachtmerrie. Huur gewoon een autootje voor de dag. De airconditioning op de terugweg, als iedereen zout en uitgeput is, is echt elke cent waard.

Zijn er toiletten of moet ik luiers verschonen in het zand?

Er zijn openbare faciliteiten en je kunt voor een paar dollar gebruikmaken van de toiletten en buitendouches. Maar laten we eerlijk zijn: je zult die natte zwemluier waarschijnlijk ergens op een handdoek in de kofferbak van je huurauto verschonen, gewoon omdat het makkelijker is dan een schreeuwende, natte baby mee te slepen naar een openbaar toilet. Neem hondenpoepzakjes mee voor de vieze luiers. Geloof me.

Hoe zit het met de zon daar? Is het echt zo erg?

Het is niet alleen erg, het is stiekem. Omdat er bijna altijd zo'n heerlijke, verkoelende passaatwind over het eiland waait, heb je simpelweg niet door hoe heet je het eigenlijk hebt. Je denkt dat het wel meevalt, maar als je terug bent in het hotel kom je erachter dat je eruitziet als een gekookte kreeft. Je moet baby's echt constant bedekken met UV-kleding, zonnehoedjes en non-stop minerale zonnebrandcrème smeren. Laat je niet foppen door dat lekkere briesje.

Is het de rit vanuit het resort-gebied serieus waard?

Als je reist met kinderen onder de vijf jaar: ja. De stranden in het noorden bij de hotels zijn prachtig, maar ze hebben echte golven en plotselinge dieptes waar je enorme stress van krijgt als je een peuter hebt die graag naar het water rent. Baby Beach is de enige plek waar ik serieus even mijn schouders kon laten zakken en vijf minuten op adem kon komen terwijl mijn kinderen speelden.