Ryder'ss Anna Claire Clouds Baby Gemini: Wat ik nu echt weet

Het is dinsdagmiddag 14:14 uur en ik kijk momenteel naar mijn jongste—mijn kleine in mei geboren natuurkracht—die probeert een pluizige volwassenensok over het linkeroor van de golden retriever te trekken. Ondertussen heb ik drie gepersonaliseerde bestellingen voor mijn Etsy-shop die ik eigenlijk moet inpakken voordat de postbode aan het einde van onze zandweg is, een berg wasgoed die al sinds zondagochtend in de droger ligt, en een kop koffie die ik zo vaak heb opgewarmd dat hij eigenlijk naar verbrande aarde smaakt. Dit is de realiteit van drie kinderen onder de vijf hier op het platteland van Texas.

Mijn oudste zoon, Ryder, was mijn oefenpannenkoek. Bij hem had ik deze hele ongerepte, grondig onderzochte visie op het moederschap die ik rechtstreeks van het internet had gekopieerd. Maar toen kwam mijn jongste. We noemen haar Baby G, omdat ze namelijk een schoolvoorbeeld is van een Tweelingen-baby. Ze is wild, onvoorspelbaar en volledig de baas over mijn mentale gesteldheid. Als je je afzit te vragen hoe je toch aan een kind komt dat bij het ontbijt een absoluut engeltje is en tegen het avondeten een letterlijke gremlin, schuif dan maar aan. Ik zal gewoon eerlijk tegen je zijn: vroeger dacht ik dat astrologie totale onzin was, maar het opvoeden van een kleine Tweelingen heeft me compleet nederig gemaakt.

Wat ik dacht over sterrenbeelden voordat ik er zelf eentje kreeg

Vroeger rolde ik keihard met mijn ogen bij alles wat met sterrenbeelden te maken had. Mijn moeder zat dan op de veranda, las haar horoscoop voor uit de zondagskrant, en vertelde me dat ik koppig was vanwege mijn maanteken of zoiets. Ik negeerde het gewoon en ging weer door met het opvouwen van spuugdoekjes. Ik dacht gewoon: baby's zijn baby's. Je geeft ze te eten, legt ze in bed, en ze huilen als hun luier is doorgelekt. Karakter was iets dat zich later op magische wijze ontwikkelde, misschien rond de peuterspeelzaal of de kleuterschool. Ach, wat was ik toch heerlijk naïef.

Ryder was een eitje. Hij lag gewoon op zijn speelkleed als een bolletje zoete aardappel, helemaal tevreden om drie kwartier lang naar een plafondventilator te staren. Maar toen kwam mijn kleine Tweelingen-baby. Dit kind werd op dag één wakker met een compleet gespleten persoonlijkheid. Het ene moment brabbelt ze liefkozend tegen de hond alsof het haar soulmate is, en het volgende moment krijst ze alsof ik haar voorouders diep heb beledigd, alleen maar omdat ik een plastic lepel afpakte. Ik geloof niet per se dat de planeten zich druk maken om mijn stapel wasgoed, maar ik zweer je dat er iets geks met die dubbele natuur aan de hand is bij een Tweelingen-baby. Mijn oma zei altijd dat baby's uit mei en juni twee zielen hebben die vechten om één stuur, en eerlijk gezegd klinkt dat voor mij logischer dan welk opvoedboek ik ook ooit heb gelezen.

De absolute grap van het ontwerp van mijn eerste babykamer

Laten we het eens hebben over de spullen die we kopen voor ons eerste kind versus ons derde. Toen ik zwanger was van Ryder, had ik zo'n hele uitgebreide visie. Gedempte tinten, duur beddengoed, absolute rust. Ik gaf een belachelijke hoeveelheid geld uit aan Ryders 'Anna Claire-wolken' beddengoed. Als je het merk Anna Claire niet kent: het is zo'n esthetisch boetiekmerk waardoor je het gevoel krijgt dat je je leven helemaal op de rit hebt. Ik reed twee uur naar een chique boetiek in Dallas, speciaal voor dat ene stofblauwe dekentje. Dus ik had die smetteloze, met de hand geborduurde Anna Claire-wolken voor Ryder, en ik geloofde oprecht dat mijn babykamer er altijd uit zou zien als een plaatje uit een tijdschrift.

Spoel door naar baby nummer drie. Mijn lieve Tweelingen-baby slaapt momenteel in een tweedehands ledikant met een hoeslaken dat er niet bij past, en dat beroemde Anna Claire-wolkendekentje ligt momenteel onder de bank gepropt, omdat Baby G het gebruikt om de kauwspeeltjes van de hond over de houten vloer in de woonkamer te slepen. Vroeger dacht ik dat een mooie babykamer voor een rustige baby zorgde. Wat ik nu weet, is dat het je baby echt niets kan schelen dat jij duur wolkenborduurwerk of een zorgvuldig samengesteld kleurenpalet hebt. Ze willen gewoon op de labeltjes kauwen en proberen te ontsnappen uit hun ledikantje. In plaats van je druk te maken over het smetteloos houden van de babykamer, het kopen van esthetische opbergmanden en het inrichten van de kledingkast per seizoen: trek de deur gewoon dicht als er visite komt en laat de boel lekker de boel.

Etenstijd is een ware gijzelingsonderhandeling

Als je de dubbelstrijd van een Tweelingen-kind in real-time wilt zien, zet ze dan gewoon in een kinderstoel. Mijn kinderarts, dokter Miller, de schat, vertelde me dat ik gewoon verschillende texturen moest blijven aanbieden en niet moest stressen als ze het weer uitspuugde. Ik las ergens online dat hun kleine hersentjes nog steeds hun smaakreceptoren aan het verbinden zijn en dat het een uiterst vloeibaar proces is. Voor mij klinkt dat als puur nattevingerwerk, maar alles helpt om me 's nachts te laten slapen wanneer ze weigert ook maar iets anders te eten dan kaascrackertjes.

Vroeger dacht ik dat ik een superieure moeder zou zijn als ik zelfgemaakte biologische fruithapjes maakte. Nu weet ik dat pure overleving de enige graadmeter voor succes is. Uiteindelijk ben ik gestopt met het ruïneren van haar schattige outfits en kocht ik de Waterdichte Regenboog Baby Slab. Ik zal eerlijk met je zijn, ik hou ontzettend veel van dit ding. Het kost ongeveer twintig dollar, het is van siliconen, en het opvangbakje onderaan vangt de handjes geprakte banaan op die ze agressief laat vallen wanneer haar boosaardige tweelingpersoonlijkheid het om 18:00 uur overneemt. Ik neem het letterlijk mee naar de gootsteen, spuit het schoon met de afwasborstel en gooi het op het afdruiprek. Had ik gewild dat het in effen beige kwam om bij de esthetiek van mijn oude babykamer te passen? Misschien, maar die regenboog is eigenlijk best heel schattig en ik heb echt nul geduld voor extra wasjes om wortelvlekken uit stoffen slabbetjes te schrobben.

Het zweet en de tranen van het tandjestijdperk

Wanneer tandjes door hun tandvlees beginnen te drukken, slaat die dubbele persoonlijkheid compleet op hol. Mijn oma zei altijd dat een baby die tandjes krijgt, gewoon een baby is die vergeten is hoe hij lekker in zijn vel moet zitten, en daarmee sloeg ze de spijker op z'n kop. Ze hebben het bloedheet, ze kwijlen drie outfits per dag nat, en ze zijn er continu boos over. Vroeger hees ik mijn baby's in van die dikke, pluizige boxpakjes omdat ik dacht dat het lekker warm en schattig was. Wat ik nu weet, is dat een razende, zweterige Tweelingen-baby moet kunnen ademen, vooral in de hitte van Texas.

Ik begon haar dit Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao aan te trekken. Het kost ongeveer 24 dollar, wat best prijzig is voor een minuscuul stukje stof waar ze onvermijdelijk in gaan poepen, maar het is echt waanzinnig zacht. Echt, ik heb dit ding waarschijnlijk al veertig keer gewassen, omdat het het enige is waar ze niet doorheen zweet tijdens een koortspiek, en het heeft zijn vorm niet verloren. Het katoen is biologisch, dus ze krijgt er niet die gekke rode uitslag van op haar borst die goedkope synthetische multipacks wel geven. Ik klik haar gewoon in dat rompertje, geef haar een beetje baby-paracetamol als dokter Miller zegt dat haar oren schoon zijn, en bid dat het snel ochtend wordt.

We hebben ook de Panda Bijtring, die is prima, maar meestal kauwt ze er maar drie minuten op voordat ze hem naar de kat gooit.

Als jij ook verdrinkt in de babywas en basics nodig hebt die écht bestand zijn tegen de chaos, bekijk dan hier de collectie babykleding van biologisch katoen van Kianao om je mentale gezondheid te redden.

Waarom zelfstandig spelen een absolute mythe is

Voordat ik drie kinderen had, geloofde ik heilig dat als je het juiste ontwikkelingsspeelgoed kocht, je kind rustig op een geweven vloerkleed zou zitten en zijn hersenverbindingen zou opbouwen terwijl jij warme koffie dronk. Vroeger rouleerde ik speelgoed volgens een schema. Vroeger ontsmette ik ze wekelijks. Nu schop ik ze gewoon aan de kant uit de looproute en hoop ik dat mijn man er in het donker niet over struikelt.

Baby G is zwaar allergisch voor langer dan vier seconden alleen spelen. Ik kocht de Zachte Baby Bouwstenen Set omdat ik dacht dat dit een geweldige, rustige sensorische ervaring zou zijn. Ze zijn zacht en kneedbaar, met kleine cijfertjes en diertjes erop. Ze weigert ze te stapelen. In plaats daarvan is haar favoriete spelletje mij dwingen ze perfect op te stapelen, zodat ze ze als Godzilla tegen de plinten kan trappen terwijl ze hysterisch lacht. Ze zijn ontzettend duurzaam en doen geen pijn als je er op blote voeten op stapt, wat eerlijk gezegd de enige eigenschap is die me op dit moment in mijn leven echt nog iets kan schelen.

Slaapschema's en de dubbelzinnige dutjesstaking

Ik zou je graag vertellen dat mijn kind een strak slaapschema volgt, maar dat zou een leugen zijn. De ene dag slaapt ze drie uur aan één stuk en wordt ze wakker als een letterlijk engeltje. De volgende dag slaapt ze exact veertien minuten, wordt woedend wakker en weigert haar ogen nog een keer te sluiten totdat de zon ondergaat. Dat is weer die klassieke dubbele persoonlijkheid die naar voren komt.

Bij Ryder hield ik zijn slaap nog bij in een app. Ik had grafieken. Ik had tabellen. Ik maakte mezelf helemaal gek in een poging hem in een biologisch slaapritme te dwingen. Bij deze geldt: als ze in slaap valt op het vloerkleed in de woonkamer met een spatel in haar hand, gooi ik er gewoon een dekentje overheen en loop ik stilletjes weg. Je leert vanzelf je gevechten te kiezen.

Voordat je helemáál doordraait

Kinderen opvoeden is een rommeltje, duur en hilarisch als je jezelf tenminste niet te serieus neemt. Als jouw kleintje je een whiplash bezorgt met al die stemmingswisselingen, onthoud dan gewoon: het is een fase. Waarschijnlijk. Of misschien is het gewoon wie ze zijn. Hoe dan ook, je gaat het overleven.

Voordat je je verstand verliest om uit te vogelen waarom je kind de ene minuut ontzettend lief is en de volgende minuut ronduit verwilderd, pak je gewoon de cafeïne die je nog over hebt en snuffel je rond in de Kianao baby essentials shop om spullen te vinden die de dagelijkse chaos écht overleven.

De Rommelige Waarheid Over Het Opvoeden Van Een Tweelingen-baby

Hoe ga je om met de plotselinge stemmingswisselingen van een Tweelingen-baby?
Ik ga letterlijk gewoon mee met de stroom. Als ze blij is, gaan we spelen. Als ze ineens gilt omdat de lucht blauw is, leg ik haar in haar bedje met een veilig speeltje en ga ik even twee minuten in de voorraadkast staan. Je kunt geen logica verwachten van een eenjarige die boos is op de zwaartekracht.

Zijn dure babykamerthema's zoals Ryders wolken hun geld echt waard?
Absoluut niet. Mijn arme 'voor-het-eerst-moeder'-hart had het goed bedoeld, maar die Anna Claire-set was een enorme verspilling van de winst van mijn Etsy-shop. Koop gewoon goedkope, zachte hoeslakens waar ze overheen kunnen spugen, en spaar je geld voor een écht goed koffiezetapparaat.

Waarom krijgen ze het zo bloedheet en zweterig als er tandjes doorkomen?
Mijn kinderarts vertelde me dat het een irritatiereactie is, wat gewoon een chique doktersmanier is om te zeggen dat hun tandvlees boos is en hun hele lichaam daarom een driftbui krijgt. Kleed ze in lichte, ademende stofjes zoals biologisch katoen, zodat je ze niet al drie keer hoeft om te kleden voor de lunch.

Heb ik echt een siliconen slabber nodig als ik toch al stoffen slabbetjes gebruik?
Luister heel goed naar me: ja. Tenzij je het boenen van zoete aardappel uit badstof als een leuke hobby ziet. Die siliconen varianten vangen de troep op, je spoelt ze af in de gootsteen, en je gaat weer door met je leven. Tijd is geld, mensen.