Lieve vroegere ik: De Windi scheetjesbuis redde mijn verstand

Lieve ik van precies zes maanden geleden. Je zit momenteel op de koude betonnen vloer van de garage op een willekeurige dinsdagmiddag. Je bent omringd door drie kartonnen dozen waar met een dikke zwarte stift agressief "DONEREN" op is geschreven, en je hebt een piepklein, ongeopend blauw-wit doosje met babykontjesfluitjes vast, terwijl je openlijk zit te huilen boven een lauwe mok donkere koffie. Ik weet dat je huilt omdat Maya nu zeven is en Leo vier, en je rouwt om het einde van de babyfase, maar eerlijk? Je moet je er nu meteen overheen zetten. Laten we niet vergeten waar dat kleine blauwe doosje eigenlijk voor staat, want mijn hemel, ons geheugen is een bedrieglijke leugenaar met een roze bril op.

Je keek naar dat doosje met windi baby buisjes en werd helemaal nostalgisch van de geur van pasgeboren babyhoofdjes en piepkleine pluizige sokjes, waarbij je de absolute, pure hel van darmkrampjes om 3 uur 's nachts volledig was vergeten. Ik schrijf dit om je aan de waarheid te herinneren. Want op dit moment ben je het verleden aan het romantiseren, en ik wil dat je je de nacht herinnert waarop we voor het eerst de pure, angstaanjagende magie van de babygaskatheter ontdekten.

Zet dat krampjeswater alsjeblieft neer

Laat me de situatie even voor je schetsen, voor het geval je door hormonen overspoelde brein het heeft verdrongen. Leo was zes weken oud. Hij had dat vreselijke gele fleece pakje aan dat zijn oma had gekocht, waardoor hij leek op een hele boze banaan. Het was 03:14 uur. Mark snurkte zo hard in de slaapkamer dat de muren zowat trilden, en jij zat op de badmat in het kleine toilet beneden, wiegend met een gillende, paars aangelopen pasgeboren baby terwijl je wanhopig googlede op "kan een baby ontploffen van scheetjes."

Je had letterlijk alles geprobeerd. En dan bedoel ik ook echt álles. Het internet staat vol met nutteloos advies voor een baby met darmkrampjes, en jij, als wanhopige opnieuw-voor-het-eerst-moeder, trapte overal in. Je was al een uur bezig met die stomme fietsbewegingen. Heb je ooit geprobeerd te 'fietsen' met de beentjes van een baby die zichzelf uit pure woede als een plank stijf houdt? Het is alsof je een stugge strijkplank probeert op te vouwen die tegelijkertijd naar je schreeuwt. Je pompte zijn kleine beentjes heen en weer alsof hij meedeed aan een microscopische Tour de France, maar zijn buikspieren zaten muurvast, en het enige wat het opleverde was dat jullie allebei door je kleding heen zweetten.

En dan waren er nog de middeltjes om in te nemen. Oh, de anti-gasdruppels. Je deelde simethicon uit als een barvrouw die slechte shotjes inschenkt op een vrijdagavond; je spoot het gewoon in zijn mondje terwijl hij zich verslikte en proestte. De druppels zouden grote gasbellen moeten afbreken tot kleinere, of zoiets? Ik weet het niet, onze huisarts Dr. Evans zei dat ze bij sommige baby's werken, maar bij Leo zorgde het alleen voor plakkerige lipjes en absoluut nul verlichting. En begin me niet over darmkrampjeswater of venkelthee, wat eigenlijk gewoon duur suikerwater is dat je het gevoel geeft dat je iets doet, terwijl je in werkelijkheid absoluut niks oplost.

Wat in vredesnaam is deze plastic kazoo?

Dus daar zat je dan op de badmat, verslagen, totdat je je het babyshowercadeau van je vriendin Jess herinnerde. Ze had je een doosje overhandigd en gefluisterd: "Dit gaat je leven redden, maar kijk er pas naar als je het echt nodig hebt." Je groef het op uit de achterkant van de linnenkast. De Windi.

Ik begrijp de medische wetenschap erachter eerlijk gezegd nog steeds niet helemaal. Het is eigenlijk een hol buisje van zacht plastic dat je inbrengt in hun... nou ja, je weet wel. Volgens mij is het idee dat pasgeborenen een vreselijke rompcoördinatie hebben? Ze weten niet hoe ze hun bekkenbodemspieren moeten ontspannen terwijl ze tegelijkertijd gas naar buiten persen, dus de lucht blijft gewoon vastzitten, rekt hun darmen op en zorgt voor helse pijnscheuten. Dr. Evans heeft het me een keer uitgelegd door een klein diagrammetje op het onderzoekspapier te tekenen, maar ik had zo'n slaapgebrek dat ik alleen maar naar zijn pen staarde en me afvroeg of ik er wel aan had gedacht deodorant op te doen. Kort gezegd: het buisje omzeilt fysiek de spier die het gas vasthoudt.

Het klinkt doodeng. Ik weet het. Je zat daar maar te staren naar dit kleine plastic instrumentje, je afvragend of je per ongeluk de interne organen van je zoon zou doorboren. Maar het gek genoeg geruststellende is dat er een klein ribbeltje op het buisje zit—een "SafeStop" noemen ze het—dat fysiek voorkomt dat je het te ver naar binnen duwt. Het zijn een soort zijwieltjes voor baby-maag-darmkunde.

De exacte anatomie van een nachtelijke gas-reddingsactie

Als er één ding is dat ik wil dat je van die nacht onthoudt, is het de exacte volgorde van de gebeurtenissen, want het was tegelijkertijd een medisch wonder én een situatie met gevaarlijke stoffen. Voor iedereen die er nog nooit een heeft gebruikt, hier is precies wat er gebeurt in de loopgraven:

• Je bereidt de 'spetterzone' voor: En ik kan dit niet genoeg benadrukken. Je legt een handdoek neer, een waterdicht matje en misschien zelfs een afdekzeil als je dat hebt.
• Je smeert het in: Je pakte de pot biologische kokosolie uit de keuken omdat je ergens had gelezen dat vaseline slecht is, en je smeerde de punt van het buisje royaal in terwijl Leo bleef krijsen alsof zijn leven er vanaf hing.
• Je brengt de beentjes omhoog: Je duwde zijn kleine, boze banaan-beentjes omhoog tegen zijn borst om het bekken te openen.
• Je brengt het in en je bidt: Je schoof het buisje zachtjes naar binnen tot het ribbeltje de rand raakte, en toen... wachtte je af.

En toen, het geluid. Het beruchte fluitje. Ik zweer het je, het klonk als een treurig klein treintje dat het station verlaat. Fwiiiiieeee. Het was het geluid van een enorme, opgesloten luchtbel die eindelijk ontsnapte uit zijn piepkleine spijsverteringskanaal. Onmiddellijk zakten zijn schouders omlaag. Zijn knuistjes ontspanden zich. De paarse kleur trok weg uit zijn gezichtje en maakte plaats voor een blik van pure, uitgeputte opluchting.

De nasleep en de vele kledingwissels

Maar de opluchting was voor jou van ongelooflijk korte duur, want je was de gouden regel van het windi baby buisje vergeten: waar vastzittend gas is, wacht meestal ook een enorme, onder druk staande lading poep er direct achter. Het was alsof je een geschudde fles champagne ontkurkte.

De spuitluier was legendarisch. Het brak door de luier heen, ruïneerde het gele fleece pakje en vereiste een compleet bad voor jullie allebei om 03:45 uur 's nachts. Want als de Windi werkt, dan werkt hij écht, en is alles onder de middel opeens een biologisch gevaar. Ik heb in die maanden zoveel goedkope pyjama's weggegooid voordat ik eindelijk slim werd in hoe ik hem aankleedde.

Dat was precies het moment waarop ik hem bijna uitsluitend ging kleden in het Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao. Het was oprecht mijn absolute lievelingskledingstuk dat we in huis hadden, vooral omdat het van die envelop-schouders had. Als je te maken hebt met een spuitluier na een Windi-sessie, is het laatste wat je wilt een vieze kraag over het hoofdje van je baby trekken en poep in hun haar smeren. Bij het rompertje van Kianao kon ik het geheel zó naar beneden trekken, waardoor de rommel in het pakje bleef. Bovendien was het gewoon superzacht biologisch katoen dat zijn huidje niet irriteerde als ik hem constant moest schoonvegen. We hadden hem in wel vier kleuren, en hij overleefde talloze hete wasbeurten zonder zijn rek te verliezen.

Gaan we zijn vermogen om te poepen verpesten?

Natuurlijk werd Mark de volgende ochtend wakker—helemaal uitgerust, de eikel—en zag hij de lege Windi-verpakkingen in de prullenbak. Hij raakte meteen in paniek. "Gaan we hem hier afhankelijk van maken? Wat als hij vergeet hoe hij zelf moet poepen? Gaat hij straks naar de universiteit en heeft hij een plastic buisje nodig om een scheet te laten?"

Mannen zijn zó dramatisch als zij niet degenen zijn die de nachtdiensten van 3 uur 's nachts draaien. Hoe dan ook, ik raakte he-le-maal in de stress en dook in een gigantisch Reddit-konijnenhol op r/NewParents, waar ik allerlei horrorverhalen las van mensen die beweerden dat hun baby's de wil om te poepen hadden verloren. Uiteindelijk belde ik in tranen de hulplijn van de huisartsenpost.

De verpleegkundige aan de telefoon lachte me in principe uit—vriendelijk, maar toch. Ze vertelde me dat hoewel je het absoluut niet tien keer per dag moet gebruiken, een paar keer in een periode van 24 uur gebruiken wanneer ze helse pijnen hebben, hun zenuwstelsel echt niet gaat herprogrammeren. Ze moeten hun spieren nog steeds de andere 95% van de tijd gebruiken. Het hele idee is om het als een noodmiddel te gebruiken, een reddingsboei voor wanneer ze zo gespannen zijn en een slaaptekort hebben van het huilen, dat ze letterlijk niet genoeg kunnen ontspannen om het gas eruit te laten. Het doorbreekt de pijncyclus zodat ze kunnen rusten.

Een klein uitstapje naar doorkomende tandjes, want waarom ook niet

Toen we eenmaal de darmkrampjes onder controle hadden, dacht ik dat we het ergste hadden gehad. Maar natuurlijk begon hij met vier maanden tanden te krijgen, want het universum haat me. Doorkomende tandjes zijn gewoon een compleet nieuwe, verse hel die darmkrampjes imiteert, maar dan met meer kwijl.

Ik probeerde het probleem op te lossen door er geld tegenaan te smijten, zoals je dat doet als moeder. Ik kocht de Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboespeeltje omdat iemand op Instagram met een perfect beige babykamer erbij zwoer. Het is prima. Eerlijk gezegd is het gewoon oké. Het is een schattige kleine siliconen panda en het hield hem misschien vier minuten achter elkaar stil, maar meestal vond hij het vooral leuk om hem op de mand van de hond te laten vallen, zodat ik hem weer moest wassen. Hij werd wel lekker koud in de koelkast, wat een beetje hielp voor zijn opgezwollen tandvlees, maar het was niet het magische wondermiddel dat het internet beloofde. Niets is dat eigenlijk echt, toch?

Overleef gewoon de nacht

Maar goed, als je de ophoping van gas überhaupt wilt voorkomen, is tummy time (op de buik spelen) eigenlijk de enige natuurlijke, preventieve methode die een beetje werkt, zelfs als ze met hun gezicht in het tapijt liggen te krijsen. Uiteindelijk kochten we de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set, die ik eigenlijk heel erg leuk vond. Het zag er esthetisch uit in de woonkamer zonder schreeuwerig felgekleurd te zijn, en doordat hij iets had om naar te reiken, leidde dat hem genoeg af om op zijn buik te blijven liggen. Het uitrekken op de vloer onder die kleine houten diertjes trainde op natuurlijke wijze zijn buikspieren, wat hielp om het gas overdag in beweging te houden, zodat we niet altijd in een nachtelijke crisis belandden.

Dus, lieve ik uit het verleden, zittend in de garage huilend boven de doneerdoos. Leg dat doosje Windi's op de stapel om te doneren aan de volgende arme, uitgeputte moeder die ze nodig heeft. Je hebt de loopgraven overleefd. Je hebt het gekrijs, de spuitluiers en de eindeloze koppen koude koffie overleefd. Accepteer gewoon het feit dat je alles hebt gedaan wat nodig was om die nachten door te komen, smeer de kleine plastic kazoo in, en vergeef jezelf dat je niet van elke afzonderlijke seconde van de pasgeboren fase hebt genoten.

Want eerlijk? Een volledige nacht doorslapen is nu écht veel beter dan de geur van pasgeboren babyhoofdjes.

Klaar om je babyspullen te upgraden met producten die écht werken? Shop Kianao's volledige lijn van duurzame, door ouders goedgekeurde babyspullen hier.

FAQ: De rommelige waarheid over darmkrampjes bij baby's

Is het windi baby buisje echt veilig om te gebruiken?

Tja, de gezondheidsautoriteiten zeggen van wel, en mijn huisarts begon niet tegen me te schreeuwen omdat ik het gebruikte, dus dat was goed genoeg voor mijn slaaptekort-brein. Er zit een klein plastic ribbeltje op dat het fysiek onmogelijk maakt om hem te ver naar binnen te duwen, wat mijn grootste angst was. Ga alleen niet zelf experimenteren door een eigen methode te verzinnen—gebruik veel kokosolie, doe het rustig aan, en als je weerstand voelt, stop dan gewoon. Je wilt niets forceren.

Hoe vaak kun je het realistisch gezien gebruiken?

Op de verpakking staat maximaal drie keer per 24 uur. Onze huisarts zei precies hetzelfde. Je moet het echt niet gebruiken elke keer dat ze kreunen, want ze moeten uiteindelijk wél zelf uitvinden hoe ze hun buikspieren moeten aanspannen en poepen zoals normale mensen. Bewaar het voor de absolute instortingen, wanneer ze al een uur schreeuwen en hun buikje aanvoelt als een strak gespannen trommeltje.

Raakt mijn baby afhankelijk van de windi?

Dit zorgde voor Mark's grootste paniekaanval. Volgens elke medische professional die ik om geruststelling smeekte: nee, af en toe gebruiken zal hun spijsverteringskanaal niet ruïneren of ze afhankelijk maken. Leo is nu vier en poept prima op het toilet, helemaal zonder de hulp van plastic buisjes. Gebruik het gewoon als laatste redmiddel, niet als geplande dagelijkse activiteit.

Moet ik echt een glijmiddel gebruiken?

Oh god, ja. Probeer alsjeblieft geen droog plastic in de billen van een baby te stoppen. Het doet pijn en het werkt niet. Wij gebruikten biologische kokosolie omdat het veilig is voor baby's en we het al in de voorraadkast hadden staan, maar elk babyveilig glijmiddel of zalfje werkt. Wees er lekker royaal mee.

Wat gebeurt er direct na het fluitende geluid?

Chaos. Pure chaos. Het gefluit is het opgesloten gas dat ontsnapt door het holle buisje, wat geweldig is, maar eigenlijk haalt het de kurk van de fles. Bijna elke keer dat we de fluit hoorden, volgde er zo'n twee seconden later een enorme, explosieve poepgolf. Houd de hele tijd een luier onder ze, leg billendoekjes klaar en eerlijk gezegd, trek misschien niet je favoriete shirt aan als je dit doet.