De wilde babyfase overleven: blenders, bulldogs en babyhapjes

Ik stond in de keuken in de yogabroek van gisteren, starend naar een klodder neon-oranje zoete aardappel op het plafond, terwijl onze pitbull-kruising uit het asiel de bijpassende oranje vlek van de voet van mijn zes maanden oude baby probeerde te likken. De mythe die ze je verkopen is dat deze fase een prachtig, Instagram-waardig plaatje zou moeten zijn, waarbij je kind voorzichtig biologische boerenkool eet terwijl je zachtaardige, gigantische hond vredig bij de open haard slaapt. Wat een onzin. Laat me je meteen vertellen dat de realiteit luidruchtig en plakkerig is, en lichtjes ruikt naar hondenadem en gepureerde erwtjes.

Als je midden in de nacht op het internet zoekt naar dingen als 'baby bull', bevind je je meestal in één van twee wanhopige kampen. Of je probeert uit te vinden of je echt zo'n schattige kleine blender nodig hebt om zelf babyvoeding te maken, óf je bent in lichte paniek over hoe je bulldog of asielhond gaat reageren op een krijsende pasgeborene. Omdat mijn brein constant schakelt tussen mijn kinderen voeden en voorkomen dat de huisdieren ze omverlopen, ga ik het over allebei hebben. Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: de combinatie van honden, baby's en gepureerde groenten is een compleet circus, en niemand geeft je er een handleiding voor.

De grote zelfgemaakte-babyhapjes-illusie

Ik moet het eerst even hebben over al die keukenapparaten, want de druk om een sterrenchef te worden voor een mensje dat letterlijk net heeft ontdekt dat het handjes heeft, is belachelijk. Iedereen zwoer dat ik zo'n speciale babyblender nodig had om mijn eerste kind te overleven. Bij mijn oudste, Tucker, de schat, ben ik er met open ogen in getuind. Ik gaf veel te veel geld uit in de supermarkt – wat hier op het platteland van Texas ook nog eens twintig minuten rijden is – aan biologische pompoen en luxe appels die ik vervolgens met veel moeite stoomde en helemaal tot pap pureerde.

Het systeem zelf is best handig, want je krijgt er van die kleine bewaarbakjes bij met een datumschijfje, zodat je zogenaamd precies weet wanneer je het eten hebt gemaakt. Maar het grappige aan zelf babyvoeding maken, is dat je een uur in de keuken staat voor een prachtige, conserveermiddelvrije maaltijd, en je kind het vervolgens rechtstreeks in zijn eigen oor spuugt. De helft van de tijd vergat ik sowieso aan dat wieltje te draaien, waardoor mijn koelkast vol stond met mysterieuze bruine prutjes die allemaal zogenaamd op de vierde van de maand waren gemaakt. Uiteindelijk sta je een miljoen kleine mesjes en bakjes af te wassen, terwijl je kind de boel bij elkaar krijst vanuit de kinderstoel omdat je de bananen niet snel genoeg hebt geprakt.

Mijn huisarts vertelde dat zelfgemaakte hapjes geweldig zijn omdat ze niet al die conserveermiddelen bevatten van de potjes uit de winkel. Dat betekent dus wel dat je ze binnen een paar uur in de koelkast moet zetten of moet invriezen voordat ze bederven. Volgens mij zei ze dat ze maar een paar dagen goed blijven in de koelkast, maar eerlijk is eerlijk: als het raar ruikt of ik niet meer weet in welke week ik het gemaakt heb, gooi ik het gewoon weg. Mijn arts was trouwens ook heel streng over het niet gebruiken van honing voor kinderen onder de één. Dat heeft te maken met bepaalde sporen waar hun kleine, nog niet volledig ontwikkelde maagjes absoluut niet tegen kunnen zonder er gevaarlijk ziek van te worden.

Knijpfruit en maaltijdzakjes uit de winkel zijn trouwens helemaal prima, ik koop ze in grote hoeveelheden in zonder ook maar een greintje schuldgevoel.

Nu we het toch hebben over dingen die baby's in hun mond stoppen: mijn moeder kocht zo'n hippe siliconen bijtring voor ons omdat Tucker op werkelijk álles kauwde. We hadden de Bubble Tea Bijtring. Hij is best schattig hoor, met die kleine kleurrijke boba-parels en het feit dat er geen BPA-troep in zit waar ik zo paranoïde van word. Maar als ik helemaal eerlijk ben, gebruikte Tucker hem vooral als projectiel om vanaf zijn kinderstoel naar het hoofd van de hond te gooien. Hij kan makkelijk in de vaatwasser, wat ik heel fijn vind omdat ik vertik om nog meer dingen met de hand af te wassen, maar ik zou het geen wondermiddel willen noemen tegen de doorkomende tandjes.

Wanneer je zachtaardige reus een kruipende aardappel ontmoet

Nu moeten we het even hebben over de honden. Een kwetsbare baby in huis halen met een stevige, gespierde hond is doodeng, hoeveel je ook van je huisdier houdt. Mijn oma zei altijd dat je honden en kinderen het gewoon zelf moest laten uitzoeken. Dat is echt vreselijk advies en het verklaart waarschijnlijk een hoop chaotische verwondingen in onze stamboom. Je kunt niet zomaar je vingers kruisen en hopen dat je hond snapt wat een baby is.

De dokter keek me bij onze eerste controle strak aan en zei dat ik de baby nóóit, maar dan ook nooit, alleen mocht laten met de hond, nog geen seconde, hoe lief of lui de hond normaal ook is. Mensen hebben het altijd over "nanny dogs", maar de realiteit is dat de dynamiek compleet verandert wanneer je kind met een maand of acht van een slaperig hoopje op een kleedje in een kruipend monster verandert. Opeens trekken ze aan oren, proberen ze piepspeeltjes te stelen en drijven ze de hond in het nauw. Dat maakt zelfs de aller-rustigste viervoeter ontzettend zenuwachtig.

Je moet hun subtiele lichaamstaal leren lezen nog vóór er gegromd wordt. Het viel me op dat onze hond zijn hoofd van Tucker wegdraaide, maar hem wel vanuit zijn ooghoeken in de gaten bleef houden – waarbij je al het wit van zijn ogen zag. Volgens mij noemen trainers dat een "whale eye" (walvisoog), en het is een enorme waarschuwing dat ze gestrest zijn. Hij begon ook overdreven langs zijn lippen te likken of te gapen terwijl hij duidelijk niet moe was. Dat was zijn manier om te zeggen dat hij compleet overweldigd was door dat kleine mensje dat naar zijn staart greep.

Een stevig traphekje in de deuropening van de woonkamer plaatsen, terwijl je de hond lekkere beloninkjes gooit telkens wanneer hij rustig naar de baby kijkt (in plaats van te proberen hun oogballen te likken of speeltjes te stelen), gaat je op de lange termijn zóveel stress en geld besparen.

We begonnen al met dit hele proces voordat we de baby überhaupt mee naar huis namen uit het ziekenhuis. Mijn man reed even op en neer naar huis met zo'n klein gestreept ziekenhuisdekentje waar de baby in had gelegen. Hij liet de hond er van een afstandje aan snuffelen en beloonde hem uitbundig. Het klinkt misschien wat gek, maar ze laten wennen aan de geur vóórdat de schreeuwende aardappel daadwerkelijk in huis is, maakt een wereld van verschil.

Kleding die de chaos écht overleeft

Tussen de baby die zelfgemaakte sperziebonen opboert en de hond die overal enorme plassen kwijl achterlaat, krijgt de kleding van je kind het zwaar te verduren. Mensen, ik ben zó kieskeurig met kleding omdat ik een strak budget heb en ik weiger dingen te kopen die na één ritje door mijn chaotische wasstapel krimpen tot vodden op Barbie-formaat.

Als er íets is dat de eindeloze cyclus van hondenkwijl, zoete-aardappelexplosies en het geschuif over mijn soort-van-schone vloeren heeft overleefd, dan is het wel de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen. Dit rompertje is echt fantastisch en elke cent waard. Iedereen die weleens heeft geprobeerd een spartelende baby aan te kleden, weet dat ze zich tijdens het verschonen als boze krokodillen gedragen. Maar deze heeft zo'n rekbare envelophals die zonder enige strijd recht over dat enorme bolletje glijdt.

Het biologische katoen laat hun huidje echt ademen, zodat ze in de zomer in Texas geen last krijgen van die rare, boze rode warmte-uitslag. En de stof is dik genoeg om makkelijk schoon te vegen als je hond ze onvermijdelijk weer een grote natte kus op hun schouder geeft. Ik heb er drie in aardetinten gekocht en het is eigenlijk het enige wat mijn jongste draagt op dagen dat we in de overlevingsstand staan thuis. Plus, er zitten geen kriebelende labeltjes in die de eczeemplekjes in zijn nek irriteren.

Eerlijk gezegd is dat hele eerste jaar niet meer dan de chaos in goede banen proberen te leiden van alles wat in hun mondje verdwijnt en voorkomen dat ze door de huisdieren geplet worden. Als je even op adem wilt komen van de gekte, moet je gewoon even rondneuzen voor wat biologische babykleding waar je in ieder geval geen hoofdpijn van krijgt als je het moet wassen.

Een veilige zone vinden in de woonkamer

Omdat je de baby niet vierentwintig uur per dag vast kunt houden, en omdat de hond denkt dat elk kleedje op de vloer van hem is, móét je wel plekken creëren waar de baby gewoon veilig kan zijn. Ik ben er door schade en schande achter gekomen dat een speelkleed direct op het vloerkleed leggen eigenlijk gewoon betekende dat de hond er precies bovenop de babyspeeltjes ging liggen.

Wanneer je een veilige plek zoekt om je kind even te parkeren zonder dat de hond direct in de verleiding komt om op ze te stappen, is de Regenboog Babygym Set echt best wel handig. Ik vind het heel fijn dat hij gemaakt is van natuurlijk hout en zachte stof, in plaats van zo'n gigantisch plastic gedrocht dat in drie verschillende talen kinderliedjes naar me schreeuwt terwijl er felle lichtjes knipperen.

Het geeft de baby iets om naar te kijken en met z'n kleine vuistjes tegenaan te slaan. Dat levert mij precies genoeg tijd op om de opgedroogde doperwtjes van het aanrecht te schrapen of even een wasje in de droger te gooien. Het hangende olifantje is schattig en de houten ringen maken een leuk zacht tikkend geluidje dat de baby vermaakt zonder meteen iedereen in huis te overprikkelen. Het is stevig speelgoed en het zorgt er bovendien voor dat mijn woonkamer er niet uitziet alsof er een kinderopvang is ontploft.

Stop met proberen alles er perfect uit te laten zien voor het internet en focus je gewoon op zorgen dat iedereen gevoed is, redelijk schoon blijft en niet gebeten wordt. Als je er klaar voor bent om de kledingkast van je kind te upgraden naar spullen die dit wilde circus écht overleven, scoor dan een paar van die biologische rompertjes voordat je het vergeet en weer synthetische troep koopt die krimpt in de was.

Antwoorden op de vragen waar je te moe voor bent om ze te googelen

Heb ik echt een speciale blender nodig om babyvoeding te maken?

Absoluut niet, hoewel ze schattig zijn en de bakjes met datumschijfjes handig zijn áls je er echt aan denkt om ze te gebruiken. Als je al een gewone keukenmachine of een goede blender in de keuken hebt staan, gebruik die dan gewoon. Bespaar je geld voor dingen die er echt toe doen, want de helft van de tijd gaat je kind die biologische erwtjes toch weigeren.

Hoe voorkom ik dat de hond het gevallen eten van de baby opeet?

Niet, eerlijk gezegd. Je accepteert gewoon dat je hond nu een harige stofzuiger is. Maar zonder gekheid: tijdens etenstijd zetten we de hond achter een traphekje in de andere kamer. Dat voorkomt dat de hond eten recht uit de handen van de baby grist (wat tot happen kan leiden), en het voorkomt dat de baby gaat denken dat het een hilarisch spelletje is om dure blauwe bessen op de grond te gooien.

Zijn rassen zoals bulldogs en pitbulls echt gevaarlijk rond baby's?

Elke hond van elk ras kan gevaarlijk zijn rond een baby als je er niet goed mee omgaat. Deze rassen zijn supersterk en hebben vaak niet door hoe groot ze zijn, waardoor een vrolijke zwiep van een staart een zittende baby zo omver kan meppen. Jij moet de baas zijn, strikte grenzen stellen en ze nóóit alleen samen in een kamer laten. Als je hond bezitterig begint te worden over speelgoed of eten, moet je onmiddellijk een trainer inschakelen, zonder smoesjes.

Hoe lang blijft zelfgemaakt babyhapje eerlijk gezegd goed?

Mijn huisarts zei maximaal twee tot drie dagen in de koelkast, omdat het niet de conserveermiddelen bevat die de potjes uit de winkel wel hebben. Ik probeer alles wat we niet uiterlijk morgen gebruiken, in ijsblokjesvormen in te vriezen. Zodra ze keihard bevroren zijn, doe ik ze in een diepvrieszakje, zodat ik later geen raadspelletjes hoef te spelen met gekke geurtjes.

Wat moet ik doen als mijn hond gromt naar de kruipende baby?

Straf het grommen niet af. Dat klinkt compleet onlogisch, ik weet het. Mijn moeder schreeuwde vroeger tegen de hond als hij gromde, maar een trainer vertelde me dat grommen het vroege waarschuwingssysteem van de hond is waarmee hij aangeeft dat hij zich ongemakkelijk voelt. Als je het grommen afstraft, slaan ze die stap de volgende keer misschien over en gaan ze meteen bijten. Haal ze direct uit elkaar, geef de hond een eigen, veilige plek, en houd ze helemaal gescheiden totdat je een professionele gedragstherapeut kunt inschakelen om je te helpen dit op te lossen.