Wat gebeurt er met de baby in Squid Game seizoen 3? Een moeders perspectief

Mijn moeder vertelde me altijd dat het kijken naar enorm spannende tv-programma's tijdens het voeden mijn melk letterlijk zou laten schiften. Ik weet vrij zeker dat dit biologisch onmogelijk is, maar toen appte mijn beste vriendin me om 2 uur 's nachts met de dringende vraag of ik de springtouw-scène al had gezien. Ondertussen bleef mijn man maar mompelen dat het allemaal maar fictie is en dat ik moest stoppen met schreeuwen naar de tv. Ik zat tot over mijn ellebogen in de verpakkingstape om twaalf Etsy-bestellingen voor gepersonaliseerde slingers af te ronden, terwijl ik tegelijkertijd een berg wasgoed van mijn peuter probeerde op te vouwen, en ik had gewoon iets op tv nodig om me wakker te houden. Nou, dat is zeker gelukt. Als jij je in de voorraadkast verstopt met een pak oude crackertjes, op zoek naar het lot van de baby in die dystopische nachtmerrie, zonder al dat bloederige geweld te hoeven zien, zal ik maar gewoon eerlijk tegen je zijn: het is heftig, en het triggerde werkelijk elke moederlijke angst die ik heb.

De olifant in de kamer: wie overleeft het eigenlijk?

Voordat ik mijn eerste kind kreeg, dacht ik dat ik wel een apocalyps zou kunnen overleven. Maar inmiddels weet ik dat ik mijn rantsoen direct zou overhandigen aan iedereen die aanbiedt om twintig minuutjes een huilende baby vast te houden. Als je hier alleen bent voor de spoilers, dan is dit precies hoe het afloopt op het eiland. Speler 222, een doodsbange zwangere vrouw genaamd Jun-hee, krijgt voortijdige weeën midden in dat vreselijke verstoppertje-doolhofspel. De arme schat bevalt van een piepklein meisje op een vieze vloer, terwijl de andere deelnemers haar proberen af te schermen.

Alsof de situatie nog niet erg genoeg is, breekt ze ook nog haar enkel en beseft ze dat ze fysiek niet mee kan doen aan de volgende ronde: touwtjespringen over een letterlijke afgrond. Dus smeekt ze Seong Gi-hun (Speler 456) om haar pasgeboren baby mee te nemen. Hij stopt de baby min of meer in zijn groene trainingsjack en weet de brug te overleven terwijl de moeder zichzelf opoffert. En daarna wordt het nóg duisterder. De sadistische VIP's die de leiding hebben, besluiten dat het hilarisch zou zijn om de baby het nummer van haar moeder te geven, waardoor ze officieel meedoet als speler. In de finale probeert de biologische vader van de baby—die overigens echt verschrikkelijk is—zijn eigen kind uit te schakelen om het geld te winnen. Gi-hun grijpt in, vangt de klap op, en de baby wordt automatisch uitgeroepen tot winnaar van de spellen.

De Front Man redt haar voordat de hele boel ontploft, en de serie maakt een sprong van zes maanden in de tijd waarin we zien hoe deze gemaskerde schurk een inmiddels iets oudere baby achterlaat op een veranda. Hij laat haar achter bij rechercheur Jun-ho, samen met een bankpasje met daarop 45,6 miljard won. Eerlijk gezegd voelde het opzoeken van deze spoilers alsof ik door een of ander vaag babyforum scrolde om slaaptraining-methodes te ontcijferen—pure chaos en verwarring.

Ga alsjeblieft niet je baby dragen in een polyester trainingsjack

Hier moet ik even mijn frustratie over kwijt, want toen ik een volwassen man zag sprinten en dubbele sprongen zag maken met een pasgeboren baby die heen en weer stuiterde in een dichtgeritst synthetisch jack, kreeg ik spontaan uitslag. Mijn oudste kind is zo'n beetje mijn wandelende waarschuwing voor alles. Toen hij heel klein was, kocht ik zo'n hippe, ingewikkelde ringsling waarvan ik nooit echt begreep hoe ik hem goed moest aantrekken. Ik sjouwde hem hartje zomer door de supermarkt en hij hing erin als een zoutzak, totdat onze kinderarts, Dr. Evans, ons zag en zich wezenloos schrok. Ze keek me recht in de ogen aan en zei dat de nekspieren van een baby op die leeftijd in feite net gekookte spaghetti zijn. Als je ze te hard heen en weer schudt, of als hun kinnetje op hun borst zakt, kunnen ze stoppen met ademen of ernstige hersenschade oplopen zonder dat je het doorhebt.

Ze tekende een slordig diagrammetje voor me op een receptenblok over hoe je de drager strak moet houden, het gezichtje in het zicht en 'dichtbij genoeg voor een kusje'. Dat klinkt heel schattig, maar is eigenlijk gewoon bedoeld zodat je goed kunt horen of ze nog ademen. Dus toen ik Gi-hun over een afgrond zag springen met een onondersteunde, premature baby stuiterend tegen zijn borstbeen, wilde ik mijn wasmand wel door de tv gooien. Ik snap dat hij zijn best deed in een situatie van leven op dood, maar jemig, het gebrek aan neksteun was fysiek pijnlijk om naar te kijken. Ik heb ergens gelezen dat de luchtwegen van een pasgeborene zo dun zijn als een rietje, dus door een rare hoek kan dat gewoon dichtknikken. Dat is echt de schrik van elke moeder.

En dan nog de huid-op-huid factor in dat goedkope, zweterige trainingspak-materiaal? Nee, bedankt. Toen mijn oudste net geboren was, deed ik hem allerlei goedkope polyester kleertjes aan en zijn gevoelige huidje brak uit in een vreselijke, rode uitslag die pas na weken wegtrok. Tegenwoordig ben ik ontzettend streng op natuurlijke materialen. Onze Babyromper van Biologisch Katoen is precies wat ik via het scherm aan die arme mensen had willen geven. Het is ademend, het rekt fijn mee als je het wast (in plaats van dat het net karton wordt), en je hoeft er geen tweede hypotheek voor af te sluiten om je kind aan te kleden zonder dat ze er contacteczeem van krijgen.

De theorie van mijn oma over bevallen op het veld

Mijn oma vertelde me vroeger altijd dat vrouwen in haar tijd gewoon in het maïsveld hurkten, hun baby kregen en daarna meteen weer doorgingen met groenten plukken. Dat was leuk voor 1920, maar tegenwoordig hebben we ziekenhuizen en ruggenprikken, dus ik weiger te lang stil te staan bij die onbegeleide bevalling in een betonnen doolhof.

Als je een beetje mentale afleiding kunt gebruiken na al deze dystopische stress, kun je altijd even onze volledige collectie van écht veilige babyspullen bekijken. Want kijken naar schattige biologische dekentjes is stukken beter voor je bloeddruk dan midden in de nacht naar Koreaanse thrillers kijken.

De 45 miljard won-vraag en advocaten in het echte leven

Laten we het even hebben over hoe bizar het is om een enorm fortuin én een letterlijk kind achter te laten bij een willekeurige politie-inspecteur op een veranda. In de echte wereld is dat een enkeltje jeugdzorg. Mijn man en ik hebben het opstellen van een testament drie jaar lang voor ons uitgeschoven. Advocaten zijn duur en we waren veel te druk met het budgetteren voor luiers en de hypotheek, in plaats van met nalatenschapsplanning. Maar toen we deze serie keken, besefte ik opeens: als we niks op papier hebben staan, mag de staat bepalen wie onze drie luidruchtige, chaotische kinderen opvoedt.

Ga alsjeblieft even met je partner om tafel en kijk naar het budget, zodat je een juridisch expert kunt inschakelen om jullie wensen op papier te zetten. Ga er niet zomaar vaagjes van uit dat je zus de kinderen wel in huis neemt, want misschien wil ze dat wel helemaal niet. En de rechtbank heeft echt geen boodschap aan die mondelinge afspraak die jullie maakten tijdens het kerstdiner. Dr. Evans vertelde me ooit dat het aantal families dat géén papierwerk op orde heeft voor noodgevallen echt schrikbarend is. Ik ken de precieze juridische statistieken niet, maar ik weet wel dat het een enorme puinhoop is waar je een rouwende familie niet mee wilt opzadelen.

Tv-kijken overleven met échte peuters in huis

Proberen om deze serie serieus te volgen terwijl mijn kinderen wakker waren, was direct mijn eerste grote fout van de week. Mijn jongste krijgt haar boventandjes en was zó dreinerig dat ze op de houten salontafel begon te kauwen. Ik gaf haar dus maar snel onze Bubble Tea Bijtring om vijf minuten rust voor mezelf te kopen. Ik zal eerlijk tegen jullie zijn: het ontwerp is super hip en ziet er hilarisch uit op foto's, maar dat rietje aan de bovenkant is voor de kleine handjes van een baby van drie maanden wat onhandig om goed vast te houden zonder gefrustreerd te raken. Hij is 'gewoon oké' voor de allerkleinsten, hoewel mijn middelste kind er dol op was toen ze wat ouder was. En het feit dat ik het siliconen ding gewoon hup, in de vaatwasser kan gooien, is de enige reden dat ik hem nog steeds gebruik.

Ondertussen eiste mijn peuter tijdens de seizoensfinale een compleet tweede avondmaal. Als je écht langer dan dertig seconden naar een scherm wilt kijken zonder tegelijkertijd geprakte doperwtjes van je vloer te moeten schrobben, heb je echt het Siliconen Berenbordje voor Baby's nodig. De zuignap onder dit bordje is fantastisch! Mijn tweejarige trok er laatst zo hard aan dat ze de hele houten kinderstoel liet schudden, maar het bordje bleef muurvast op het blad zitten. Dat scheelt echt een hoop stress én een hoop dweilen.

Eerlijk is eerlijk, televisie is maar televisie, maar het opvoeden van kinderen in de echte wereld vereist veel meer dan geluk en een trainingsjack. Neem een kijkje in onze shop vol baby-essentials, sla de dingen in die je leven écht makkelijker maken, en zet je Netflix-profiel voor het slapengaan misschien even over op een rustgevend bakprogramma.

Veelgestelde vragen (van de ene vermoeide moeder aan de andere)

Heeft Gi-hun de pasgeboren baby laten vallen tijdens het springtouwen?

Door een soort wonderbaarlijk televisiemirakel: nee, dat deed hij niet. Hij stopte haar in zijn dichtgeritste jack en wist op de een of andere manier over een enorme afgrond te springen zonder haar te verpletteren of de diepte in te laten vallen. Wat volstrekt onrealistisch is en me enorm veel hartkloppingen bezorgde, maar ze heeft de scène in ieder geval overleefd.

Kun je een baby in de echte wereld veilig in zo'n jack dragen?

Absoluut niet, probeer dit alsjeblieft nooit thuis of waar dan ook. Pasgeborenen hebben nul controle over hun nek, dus ze hebben een gestructureerde draagzak of draagdoek nodig die de wervelkolom ondersteunt en de luchtwegen vrijhoudt. Anders kunnen ze letterlijk tegen je borst stikken of een whiplash oplopen van het heen en weer stuiteren.

Wie krijgt het prijzengeld aan het einde van het seizoen?

Omdat Gi-hun zichzelf opoffert en de biologische vader is uitgeschakeld, is de baby technisch gezien de laatste speler die overblijft (Speler 222). Ze is dus automatisch de winnaar van de 45,6 miljard won, die de Front Man uiteindelijk aan rechercheur Jun-ho geeft om voor haar te bewaren.

Is het veilig om naar enorm spannende series te kijken tijdens het geven van borstvoeding?

Wat mijn moeder ook mag beweren, het kijken naar een thriller zorgt er niet voor dat je moedermelk zuur wordt. Maar, als je adrenaline een piek bereikt en je zwaar in de stress schiet, kan je lichaam wel de melk vasthouden en je toeschietreflex vertragen. Dus als je merkt dat je te veel spanning voelt, is het misschien beter om even over te schakelen naar een komedie totdat de baby slaapt.

Wat is het meest realistische ouderschapsmoment in de hele serie?

Heel eerlijk? Het feit dat een moeder letterlijk een instortende glazen brug zou betreden en haar eigen leven zou opofferen, puur om ervoor te zorgen dat iemand anders haar kind in veiligheid kan brengen. Die dystopische spellen zijn hartstikke nep, maar dat pure, intense oerinstinct om je kind ten koste van alles te beschermen, is het meest levensechte dat er in de hele serie te zien is.