Wat het geslacht van je baby écht bepaalt

Toen ik zes weken zwanger was van mijn oudste, zat ik agressief te kokhalzen in een papieren beker op de bijrijdersstoel van de auto van mijn man, toen mijn oma vanuit de achterbank naar voren leunde en zei: "Als je een meisje wilt, moet je meer kaas eten." Lief bedoeld natuurlijk, maar ze geloofde oprecht dat het naar binnen werken van een blok belegen kaas op de een of andere manier terug in de tijd kon gaan en de biologische blauwdruk van het piepkleine mensje ter grootte van een bosbes, dat al in me groeide, kon veranderen. Ik had het te druk met bidden dat de misselijkheid over zou gaan om met haar in discussie te gaan, maar het was mijn eerste echte kennismaking met het absolute circus aan fabels rondom de geslachtsbepaling van een baby.

Mensen proberen je hele boeken vol met deze onzin te verkopen. De diëten, de specifieke geometrische hoeken tijdens de conceptie, de maanstanden. De hele industrie die is gebouwd rondom het voorspellen en beïnvloeden van het geslacht van een baby, zorgt ervoor dat ik het liefst keihard in een kussen wil gillen. Volwassen vrouwen plassen op baking soda om te kijken of het bruist, bungelen met hun trouwring aan een touwtje boven hun buik en betalen serieus geld voor supplementen die het 'geslacht zouden beïnvloeden', maar je waarschijnlijk alleen maar hele dure urine opleveren. Bij mijn oudste ben ik er zelf ook vaak ingetrapt; ik hield de Chinese geslachtskalender als een bezetene bij en putte mezelf uit door te proberen te interpreteren of mijn ochtendmisselijkheid betekende dat ik een jongen of een meisje aan het maken was. Het is uitputtend, het is een enorme verspilling van dat oh zo beperkte budget dat we allemaal hebben als we ons voorbereiden op een kind, en het bereidt je voor op een absolute shock wanneer de echoscopist je vertelt dat je baking soda-test een grote leugenaar was.

De grootste boosdoener is die hele timingmethode waar iedereen in de vroege jaren 2000 bij zwoer, waarbij ze beweren dat 'jongenszaad' sneller zwemt dan 'meisjeszaad', dus als je het precies goed timet rond de eisprong, kun je de weegschaal laten doorslaan. Laat me je nu meteen dertig euro en je geestelijke gezondheid besparen. Mijn kinderarts lachte me vierkant uit toen ik hiernaar vroeg en vertelde me dat ze allemaal precies even snel zwemmen, wat betekent dat die hele strategie in feite gewoon astrologie is met een medisch tintje eraan.

Ik heb ergens gelezen dat er wereldwijd van nature ongeveer 105 jongens op elke 100 meisjes worden geboren, maar eerlijk gezegd, als je om 6 uur 's ochtends in de badkamer naar een zwangerschapstest staart, maken wereldwijde statistische gemiddelden echt helemaal niets uit voor jouw leven op dat moment.

Wat de vader eigenlijk inbrengt

De manier waarop mijn dokter het me uitlegde toen ik zwanger was van baby nummer drie en stiekem op een meisje hoopte (spoiler: ik kreeg een derde jongen, want het universum heeft een ziek gevoel voor humor), is dat deze hele situatie volledig aan de vader ligt. Elk eitje dat wij moeders inbrengen draagt van nature een X-chromosoom, dus onze genetische taak zit er al op voordat het hele feest überhaupt is begonnen.

De mannen daarentegen komen aanzetten met miljoenen kleine zwemmers die ofwel een X- ofwel een Y-chromosoom dragen. Van wat ik begrijp van de genetische loterij — en bedenk wel dat ik lerares op een middelbare school was, geen bioloog — krijg je een meisje als een zaadcel met een X-chromosoom de race wint en het eitje bevrucht. Als een zaadcel met een Y-chromosoom er als eerste is, kun je alvast kleine stoere broekjes gaan inslaan. Het gebeurt allemaal in een letterlijke microscopische flits op het exacte moment van de conceptie, en absoluut niets wat je daarna doet, zal de uitkomst veranderen.

Mijn arts zei ook dat als een man een stamboom vol broers heeft, hij statistisch gezien iets meer kans heeft om meer van die Y-dragende zwemmers te produceren. Ik keek naar mijn man, die drie broers en nul zussen heeft, en ineens klonk mijn huis vol jongens een stuk frustrerender, maar wel logisch.

De lange fase van een onbeschreven blad

Dit is het deel dat me altijd weer verbaast als ik erover nadenk. Ook al staat het geslacht vanaf de eerste dag vast, elke baby ziet er de eerste anderhalve maand precies hetzelfde uit. Ze zijn allemaal nog een onbeschreven blad met een soort algemeen richeltje weefsel dat nog niet heeft bedacht wat het wil worden als het groot is. Gek om over na te denken, maar jouw kleine jongen was biologisch gezien de eerste zes weken van je zwangerschap identiek aan een klein meisje.

Pas ergens rond week zeven of acht begint de boel te veranderen. Als de baby dat Y-chromosoom van papa heeft, begint het piepkleine lichaampje testosteron te produceren, wat dat weefsel de opdracht geeft om mannelijke delen te gaan vormen. Zonder het Y-chromosoom en de testosteron-boost, valt het lichaam van nature terug op de ontwikkeling van vrouwelijke delen. Ik heb ook geleerd dat ongeveer 1 op de 1.000 baby's wordt geboren met intersekse kenmerken waarbij de boel niet netjes in die twee biologische hokjes past. Dat laat maar weer eens zien hoe wild en imperfect dit hele proces van 'het maken van een mens' eigenlijk is als je het op microscopisch niveau bekijkt.

Maar zelfs met al die interne ontwikkelingen die al vroeg plaatsvinden, zien de uitwendige delen er op een echo praktisch hetzelfde uit tot je ongeveer week 14 bereikt. Dit is de reden waarom echoscopisten niet eens een gokje wagen tijdens je afspraak met 12 weken, want alles is gewoon te klein en gezwollen om het verschil tussen een jongen en een meisje te zien zonder letterlijk een muntje op te gooien.

Waarom te vroeg beginnen aan de babykamer een valkuil is

Vanwege al dat wachten ga je veel weken tegemoet waarin je simpelweg nog niet weet wat je krijgt. Dit is precies de reden waarom de babykamer van mijn oudste kind het perfecte voorbeeld is van waarom je niet te hard van stapel moet lopen. Ik was er op basis van een hoge hartslag zo heilig van overtuigd dat ik een meisje kreeg, dat ik een berg zachtroze decoratie en bloemenpakjes had gekocht, om er bij de 20-wekenecho achter te komen dat ik zwaar had geïnvesteerd in het verkeerde team. Ik heb mijn hele tweede trimester besteed aan het verwoed overschilderen van roze muren.

Bespaar je geld en koop gewoon hoogwaardige, genderneutrale spullen die je kunt doorgeven aan eventuele volgende kindjes, ongeacht wie er ter wereld komt. Mijn absolute redding voor die eerste paar onvoorspelbare maanden is de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao. Ik ben berucht om mijn zuinigheid en koop de kleding voor mijn kinderen meestal in de kringloop, maar voor deze specifieke romper leg ik met liefde wat geld neer, omdat hij echt mooi blijft. Hij vervormt na het wassen niet tot een rare parallellogram, en het ongekleurde biologische katoen triggert de vreselijke, onrustige baby-acne niet waar mijn tweede kind zoveel last van had. Het is ongelooflijk zacht en het heeft zo'n envelophalslijn zodat je hem over de schoudertjes naar beneden kunt trekken bij een gigantische spuitluier (als je het weet, weet je het), en de aardetinten staan werkelijk élke baby schattig.

Als je momenteel vastzit in die gekke wachtperiode en probeert jezelf ervan te weerhouden om duizend roze of blauwe dingen te kopen die je eigenlijk nog niet nodig hebt, focus je dan gewoon op het opbouwen van een voorraad biologische baby basics die passen bij elk kindje dat je straks mee naar huis neemt.

Het wachten en de tijdlijn voor testen

Als je niet wilt wachten tot de 20-wekenecho — wat meestal tussen de 18 en 22 weken gebeurt en waarbij de baby echt even de beentjes wijd moet doen en moet meewerken — kun je tegenwoordig ook een bloedtest doen. Rond de 10 weken bood mijn verloskundige de NIPT aan. Ze nemen gewoon een buisje bloed af en zoeken naar celvrij foetaal DNA dat daarin rondzweeft. Als ze een Y-chromosoom in je bloed vinden, krijg je een jongen. Is dat niet het geval, dan krijg je een meisje.

Zelfs met de bloedtesten zullen mensen onvermijdelijk een hoop spullen voor je kopen die je niet nodig hebt of wilt zodra je het geslacht aankondigt, vooral speelgoed. Neem nou de Beren Bijtring Rammelaar. Ik kreeg een van deze houten en gehaakte ringen op mijn babyshower. Kijk, ik zal eerlijk met je zijn: het is ontegenzeggelijk schattig. De lichtblauwe slapende beer staat prachtig op een plankje in de babykamer, en de onbehandelde beukenhouten ring is volkomen veilig en vrij van gekke chemicaliën. Maar ik ben veel te lui om een gehaakt katoenen speeltje met de hand te wassen als een jengelende baby er elke vijf minuten rivieren van kwijl over laat lopen. Ik geef enorm de voorkeur aan siliconen spul dat ik gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser kan gooien. Maar als je meer geduld hebt voor fijnere wasjes dan ik, biedt de houten ring echt een ontzettend fijne tegendruk wanneer die vreselijke voortandjes doorkomen.

Wat je sowieso eindeloos zult gebruiken, ongeacht welke 'smaak' kindje je krijgt, is een goed, ademend dekentje. Hier op het platteland van Texas is het vinden van een deken die een baby niet spontaan laat ontbranden in zijn autostoeltje een flinke uitdaging. Wij hebben de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes zó veel gebruikt dat het praktisch ons vierde kind werd. De aquarel bladerprint is precies het soort neutrale, rustgevende esthetiek die ik wilde voordat ik wist wat ik kreeg, en de bamboestof lijkt wel een soort hekserij die op de een of andere manier voorkomt dat een baby tijdens een heet middagdutje dwars door de pyjama heen zweet.

In plaats van jezelf helemaal gek te maken met het analyseren van je zwangerschapscravings of het kopen van rare kruidentheeën om de pH-waarde van je lichaam te veranderen, neem gewoon je zwangerschapsvitaminen en probeer te ademen door de gekkigheid heen van het simpelweg zijn gang laten gaan van de biologie.

Als je alvast spullen wilt inslaan die je écht nodig hebt op dag één, ongeacht of je een kleine jongen of een meisje verwelkomt, pak er dan een kop koffie bij en snuffel door de biologische babykamer basics van Kianao voordat je nesteldrang ervoor zorgt dat je iets belachelijks koopt.

Vragen die ik hier constant over hoor

Kan een aanpassing in mijn dieet vóór de conceptie een meisje garanderen?

Nee, en martel jezelf alsjeblieft niet door enorme blokken kaas te eten of liters melk te drinken zoals mijn oma voorstelde. Je dieet kan je in het eerste trimester misschien een beter of juist slechter gevoel geven, maar het kan niet in het DNA van je partner kruipen en selectief de Y-chromosoom zaadcellen doden. Eet vooral gewoon wat je kunt binnenhouden.

Is een snelle hartslag van de baby een teken dat ik een meisje krijg?

De hartslag van mijn eerste jongen zat altijd betrouwbaar in de 160, wat zogenaamd de 'meisjeszone' zou zijn, en die van mijn derde jongen hing relaxed rond de 130. Mijn dokter vertelde me dat de hartslag van een baby gewoon fluctueert afhankelijk van hoe actief ze zijn op het exacte moment van de echo, niet van de voortplantingsorganen die ze aan het groeien zijn.

Zwemmen jongenszaadcellen echt sneller dan meisjeszaadcellen?

Ik geloofde volledig in deze mythe toen we probeerden zwanger te raken van onze eerste. Maar nee, dat doen ze niet. De medische wetenschap heeft vrij definitief bewezen dat X- en Y-zaadcellen precies even groot zijn en met precies dezelfde snelheid zwemmen, dus proberen de conceptie tot op de minuut te timen om het een boven het ander te bevoordelen, gaat jou en je partner alleen maar stress opleveren.

Hoe nauwkeurig is de 20-wekenecho voor het bepalen van het geslacht?

Het is zeer nauwkeurig als je baby goed meewerkt, maar menselijke fouten komen natuurlijk voor. Als de baby is opgerold, de beentjes gekruist heeft, of als de navelstreng precies tussen de beentjes ligt, kan de echoscopist een verkeerde inschatting maken. Dit is waarom ik de NIPT-bloedtest veel meer vertrouw dan een korrelig zwart-wit schermpje.

Wanneer kan een bloedtest je écht vertellen wat je krijgt?

Je kunt de klinische NIPT-bloedtest bij de verloskundige of arts meestal op zijn vroegst rond de 10 weken laten doen. Er zijn een paar vroege thuistesten te koop die beweren al met 6 weken te werken, maar als je het monster tijdens het afnemen besmet met ook maar een minuscuul vleugje DNA van je man of een mannelijk huisdier, kun je al een vals 'jongens'-resultaat krijgen. Wacht dus maar gewoon tot de verloskundige het voor je doet.