Waarom het ontspannen babybadje eigenlijk een grote leugen is

Ik staar momenteel naar een plasje lauw water dat langzaam in de voegen van mijn badkamervloer trekt, terwijl er ergens in de verte een verdwaalde badeend stevig achter de wc vastzit. Mijn knieën maken een geluid dat verdacht veel klinkt als een roestig scharnier, en ik klamp me vast aan een handdoek die lichtjes naar spuug ruikt. Dit is de nasleep van de avondwasbeurt.

Als je de opvoedboeken mag geloven (meestal staat dit op pagina 47, direct na het hoofdstuk over slaapschema's die toch niet werken), vertellen ze je dat je baby in bad doen een prachtig hechtingsritueel is. De foto's laten steevast een serene, zacht verlichte kamer zien waar een glimlachende vrouw voorzichtig water over een giechelend engeltje druppelt. Dit is een gecoördineerde marketingmythe. De realiteit van een babybadje is minder een wellness-ervaring en lijkt meer op het proberen vast te houden van een ingevette paling, terwijl je kampt met ernstig slaaptekort en doodsbang bent om je baby te breken.

Toen de tweeling net was geboren, dacht ik dat we ze elke avond in bad zouden doen. Dat leek me wel zo beschaafd. Maar de wijkverpleegkundige van het consultatiebureau zat in ons krappe appartementje, keek naar mijn uitgeputte gezicht en merkte terloops op dat we ze eigenlijk maar twee of drie keer per week in bad hoefden te doen. Ik keek naar mijn dochters, die op dat moment gemarineerd waren in hun eigen spuug, en twijfelde aan haar verstand. Maar ze legde uit dat een babyhuidje flinterdun is en dat water alle natuurlijke oliën verwijdert die voorkomen dat ze in schilferige croissantjes veranderen.

Dus het nachtelijke badderfestijn was van de baan. Een enorme opluchting, want de logistiek van die eerste dagen is ronduit een nachtmerrie.

Niemand waarschuwt je voor de situatie rondom de navelstreng

De eerste weken mag je ze niet eens helemaal onderdompelen in water, vanwege het navelstompje. Je moet ze wassen met een washandje, wat vaag Victoriaans klinkt en precies zo ellendig is als het lijkt. In feite neem je een warme, vochtige doek en veeg je een schreeuwend, naakt wezentje af dat een hekel heeft aan koude lucht, en een hekel heeft aan jou omdat je ze eraan blootstelt.

De medische reden hiervoor is logisch, aangezien je het stompje droog moet houden om het te laten genezen. Maar niemand bereidt je voor op hoe dat stompje er daadwerkelijk uitziet. Het lijkt op een stukje verbrand gedroogd vlees dat aan de buik van je kind vastzit. Het is afschuwelijk. Je leeft in de constante angst dat het per ongeluk ergens achter een rompertje blijft haken of nat wordt. Je behandelt het middeltje van je kind alsof er een onontplofte bom in zit.

Dus merk je dat je ongemakkelijk achter hun oortjes aan het deppen bent en pluisjes uit hun nekplooien vist—die onverklaarbaar naar oude kaas ruiken—terwijl je wanhopig probeert te voorkomen dat er ook maar één druppel water op dat 'vleesje' belandt. En dat terwijl ze tekeergaan als boze, piepkleine stamgasten na sluitingstijd.

Aan de andere kant: gebruik nooit van die zwaar geparfumeerde baby-bruisballen, tenzij je je hele weekend wil besteden aan een mysterieuze uitslag en een heel chagrijnige kinderarts.

Ik kocht drie verschillende plastic badjes en haatte er twee

Zodra het stompje eraf valt (meestal op een extreem ongelegen moment, zoals midden in een pyjamawissel om 3 uur 's nachts), heb je groen licht voor het echte badderen. Dit vereist spullen. Ik liep een gigantische babywinkel binnen en stond volledig overweldigd in een gangpad dat exclusief gewijd was aan plastic emmers.

Zo is er de wastafel-inzet, die eruitziet als een enorme schuimen bloem. Ik kocht er een, in de veronderstelling dat het mijn knieën zou sparen. Hij paste perfect in de gootsteen, maar na twee weken hield hij zoveel water vast dat hij begon te ruiken als een vochtige kelder. Geen enkele hoeveelheid uitwringen leek te helpen.

Daarna probeerde ik een gigantisch, hard plastic badje met een ingebouwde weegschaal en een digitale thermometer. Het was enorm. Het nam de halve badkamer in beslag en ik struikelde erover telkens als ik mijn tanden ging poetsen. Bovendien ging de digitale thermometer na drie dagen kapot en knipperde er een foutcode naar me terwijl mijn dochter lag te rillen.

Wat je eigenlijk nodig hebt, is een simpel meegroeibadje met een antislipbodem. Zonder die grip glijdt de baby namelijk gewoon langzaam het water in als de Titanic. Je wil iets met een afvoerplug, zodat je niet een zwaar, klotsend bad vol vies water over de rand van je eigen badkuip hoeft te tillen terwijl je rug protesteert. Je hebt geen Bluetooth nodig in een babybadje, je hebt er gewoon één nodig die geen schimmels verzamelt.

Natuurlijk is de makkelijkste manier om met het badje om te gaan, het simpelweg zo lang mogelijk te vermijden. De helft van onze onverwachte badsessies zijn pure wanhoopsacties na een catastrofaal diner waarbij de pastasaus op de een of andere manier hun wenkbrauwen heeft bereikt. Als je de aquatische nachtmerrie nog even wilt uitstellen, kun je ze voor het eten een Waterdicht Space Baby Slabbetje omdoen. Er staan kleine raketten en planeten op, wat waarschijnlijk visueel erg aantrekkelijk is, maar om eerlijk te zijn geef ik alleen om het siliconen opvangbakje onderaan. Dat onderschept namelijk de gepureerde wortel voordat deze in hun nekplooien verdwijnt. Het is prima, het doet zijn werk, en soms bespaart het me de moeite om op dinsdagavond de kraan open te draaien terwijl ik liever wezenloos naar een muur staar.

Combineer dat met het Siliconen Berenbordje voor Baby's, dat is voorzien van een zuignap die slim genoeg is om het brandende verlangen van een tweejarige om hun avondeten als een frisbee naar de kat te gooien te dwarsbomen. Zo kom je misschien gewoon weg met een simpele opfrisbeurt met billendoekjes in plaats van een volledige onderdompeling.

Proberen uit te vinden wat 'warm' nu echt betekent

Het medische advies dat ik kreeg, was dat het water ongeveer op lichaamstemperatuur moest zijn, rond de 37 graden Celsius. Mijn kinderarts was er heel duidelijk over dat volwassen handen nutteloos zijn om dit te testen, omdat jaren van afwassen en hete koffie vasthouden ons de zenuwuiteinden van een neushoorn hebben gegeven.

Ze vertellen je dat je je pols of je elleboog moet gebruiken. Heb je weleens geprobeerd je elleboog in een plastic badje te dopen terwijl je met je andere arm een spartelende baby vasthoudt? Het ziet eruit alsof je een zeer specifieke, enorm ongemakkelijke danspas uitvoert. Meestal dompel ik gewoon mijn arm erin, gok ik dat het ongeveer aanvoelt als een warme zomerdag in Cornwall, en hoop er het beste van.

De kamertemperatuur is minstens zo belangrijk, want op het moment dat je ze uit het water haalt, realiseren ze zich dat ze naakt en nat zijn in een kamer die ineens ijskoud aanvoelt. Ze zullen je dit laten weten door hard genoeg te schreeuwen om de ramen te laten trillen.

Om het geschreeuw te verminderen, moet je voorbereid zijn. In plaats van rond te rennen op zoek naar een schone luier terwijl je kind bibberend in het water zit, moet je de badkamer van tevoren inrichten als een operatiekamer. Je gooit handdoeken over je schouder en draait de potjes bodylotion alvast open, terwijl je tegelijkertijd je glibberige nageslacht in een stevige houdgreep houdt.

Hier vond ik serieus een toepassing voor iets dat helemaal niet voor de badkamer bedoeld was. Wanneer ik een natte, spartelende 'aardappel' uit het water haal, heb ik een plek nodig waar ik ze onmiddellijk kan neerleggen om ze in te wikkelen. Ik begon het Grote Leren Babyspeelkleed op de badkamervloer te leggen, net buiten de spetterzone. Het is technisch gezien ontworpen voor 'tummy time' in de woonkamer, maar eerlijk gezegd is het mijn favoriete onbedoelde badkameritem. Het is volledig waterdicht, oneindig veel beter dan mijn naakte kind op de koude, uiterst verdachte badmat te leggen, en het biedt een zacht, veilig landingskussen terwijl ik ze in een schone luier probeer te worstelen. Bovendien veeg je het in twee seconden helemaal droog, wat betekent dat ik weer een handdoek minder hoef te wassen.

Bekijk Kianao's collectie babyspullen die oprecht problemen oplossen in plaats van nieuwe te creëren.

De angstaanjagende realiteit van nat porselein

Uiteindelijk groeien ze uit het plastic badje. Bij ons was dat rond de zes maanden, toen ze zelfstandig konden zitten en besloten dat de krappe ruimte van het babybadje een belediging voor hun onafhankelijkheid was.

Ze verplaatsen naar het grote volwassenenbad is een angstaanjagende mijlpaal. Ons bad is gemaakt van een soort keramiek dat volledig wrijvingsloos wordt zodra er water op komt. Mijn dokter vertelde me dat verdrinking volledig stil en erg snel gebeurt, meestal al in een paar centimeter water. Die informatie drukt als een steen op mijn borst, elke keer als ik de kranen opendraai.

Daarom is de regel hier: toezicht met fysiek contact. Je zit niet zomaar op de wc door je telefoon te scrollen terwijl ze spetteren. Je houdt altijd minstens één hand op ze. Met een tweeling verandert dit in een bizar potje Twister, waarbij mijn linkerhand de ene baby overeind houdt, terwijl mijn rechterhand probeert een washandje te pakken dat de andere baby net over de rand van het bad heeft gegooid.

Ze glibberen. Ze glijden. Ze proberen op te staan nog voordat hun beentjes echt weten hoe ze gewicht moeten dragen. Je hangt twintig minuten lang voorover over de badrand, ruïneert je onderrug en blaft bevelen naar een kind dat nog geen Nederlands spreekt, smekend of ze de zeep niet willen opeten.

De grote finale

Tegen de tijd dat het voorbij is, ziet de badkamer eruit alsof er een kleine tsunami heeft plaatsgevonden. Er staan natte voetafdrukken die naar de gang leiden, een berg klamme handdoeken in de hoek, en ik zweet me meestal een ongeluk in mijn T-shirt.

Maar heel soms, als ze eindelijk in hun pyjama's zijn geworsteld en vaag ruiken naar de milde, gifvrije zeep die we deze week gebruiken, zien ze er ongelooflijk vredig uit. Ze ruiken schoon. Ze voelen iets zwaarder aan, alsof het water hun spieren heeft ontspannen. En gedurende ongeveer vijf minuten, voordat iemand melk eist of begint te huilen over een ontbrekende sok, is het huis oprecht stil.

Het is niet de serene wellness-ervaring bij kaarslicht die de reclames beloofden. Het is luidruchtig, het is een rommel en het is fysiek zwaar. Maar ze worden er schoon van, en eerlijk gezegd is dat de enige maatstaf van succes die ik nog over heb.

Als je zelf opziet tegen de volgende badsessie en babyspullen zoekt die je leven níét moeilijker maken, ontdek dan hier de volledige collectie praktische, stijlvolle baby essentials van Kianao.

Veelgestelde Vragen (want ik weet dat je het je afvraagt)

Wat moet ik doen als ze in het water poepen?
Het code-rood protocol. Het gaat gebeuren en je raakt in paniek. Je moet de baby onmiddellijk evacueren, de zeep die nog in hun haar zit negeren, en ze op een handdoek leggen (dit is dus waarom ik het waterdichte speelkleed gebruik). Vervolgens moet je het badje laten leeglopen, het helemaal kapot schoonmaken en opnieuw beginnen. Het water valt niet meer te redden. Probeer de drol er niet uit te vissen met een bekertje. Accepteer gewoon je verlies en ontsmet alles.

Hoe maak ik de schimmel in hun badspeeltjes schoon?
Niet. Als een badeend een gaatje in de onderkant heeft en water spuit, groeit er momenteel een wetenschappelijk experiment in zijn maag. Ik kneep ooit in een speelgoedkikker en er kwam zwarte prut uit. Ik heb hem direct in de prullenbak gegooid. Koop speeltjes waar geen water in kan blijven staan, of dicht de gaatjes met hete lijm voordat ze überhaupt de badkamer zien.

Wanneer kunnen ze gewoon in het grote bad zitten zonder badzitje?
Voor ons was dat toen ze stopten met zich willekeurig achterover te gooien alsof ze probeerden te crowdsurfen. Zelfs als ze stevig kunnen zitten, zijn ze ontzettend onvoorspelbaar. We bleven een antislipmat en een zeer stevige badring gebruiken totdat het praktisch peuters waren, puur om mijn eigen zenuwen te sparen.

Is ze elke dag wassen echt zo slecht?
Volgens elke medische professional die ik heb gesproken: ja. Het verandert ze in kleine hagedisjes. Hun huidje wordt zo droog dat er eczeem ontstaat, en dan ben je een uur bezig met ze insmeren met dikke zalven. Beperk je tot het dagelijks schoonmaken van hun gezichtje en luiergebied, en bewaar de volledige wasbeurt voor wanneer ze echt beginnen te ruiken.

Hoe zorg ik dat ze niet gaan huilen als ik ze eruit haal?
Je kunt het niet helemaal voorkomen, want ze zijn zwaar beledigd door de plotselinge temperatuursverandering. Maar het helpt om een badcape al helemaal klaargelegd te hebben. Je moet ze in feite binnen drie seconden nadat ze het water verlaten als een burrito inwikkelen om de warmte vast te houden.