De waarheid over gebreide babykleertjes (en waarom iedereen je voorliegt)

Ik zat aan mijn kookeiland, hoogzwanger van Leo, in een zwangerschapslegging die de rek bij de knieën had verloren, toen drie verschillende vrouwen me binnen vierentwintig uur totaal tegenstrijdig advies gaven over hoe je een winterbaby aankleedt. Mijn schoonmoeder Joanne hield een kop van mijn dure koffie vast en vertelde me dat baby's *altijd* pure, op de hand gewassen wol moeten dragen, anders vriezen ze dood in hun bedje. Toen appte mijn beste vriendin Jen me een link naar een 6-pack fleece rompertjes van een polyestermix van de HEMA met de tekst: "koop gewoon goedkope zooi, ze poepen toch alles onder." En alsof dat nog niet genoeg was om me gek te maken, boog een willekeurige vrouw in de wachtkamer bij de verloskundige zich naar me toe en fluisterde dat baby's van wol permanent astma krijgen. Volgens mij is dat wetenschappelijk gezien onmogelijk, maar toch hield het me tot 3 uur 's nachts wakker.

De hoeveelheid ongevraagde, angstaanjagende onzin die je over je heen krijgt als je een baby verwacht, is gewoon bizar. Je bent kapot, je rug doet pijn, je probeert uit te vogelen hoe een kolfapparaat werkt, en ineens word je geacht een textielexpert te zijn. Oh mijn god.

Maar goed, mijn punt is: na twaalf jaar schrijven over ouderschap en met twee eigen kinderen die nu 4 en 7 zijn en weigeren iets anders aan te trekken dan Spiderman-shirts, heb ik sterke, door koffie aangedreven meningen over babykleding. En dan specifiek over van die piepkleine gebreide spulletjes. Want eerlijk is eerlijk: wat er op het perfecte beige Instagram-account van een influencer superschattig uitziet, is negen van de tien keer compleet nutteloos als het 4 uur 's nachts is en je met een krijsende pasgeboren baby zit.

De paniekaanval over de dikke jas in de autostoel

Laten we het even hebben over het allerengste wat ik als kersverse moeder leerde. Ik kreeg Leo in december, en het was ijskoud—het soort kou waarbij de deuren van je auto vastvriezen. Ik pakte hem dik in, in zo'n gigantisch, pluizig skipak waardoor hij op een marshmallow leek. Trots dat ik hem zo lekker warm hield, nam ik hem mee naar de eerste afspraak op het consultatiebureau. De kinderarts, dokter Jansen, die er altijd uitziet alsof hij twee weken onafgebroken zou moeten slapen, wierp één blik op de autostoel en slaakte een diepe zucht.

Hij vertelde me—en ik parafraseer nu even door mijn eigen post-partum angst heen—dat als je een baby een dikke winterjas of skipak aantrekt in een autostoel, je net zo goed de gordels niet kunt vastmaken. Blijkbaar wordt al dat zachte, dikke materiaal bij een botsing helemaal samengedrukt, waardoor de gordels veel te los komen te zitten en de baby er gewoon uit kan vliegen. Ik stopte letterlijk met ademen in de behandelkamer. Alleen dat beeld al was genoeg om de rest van mijn leven binnen te willen blijven.

Dokter Jansen zei dat de enige veilige manier om een baby warm te houden in een autostoeltje is met dunne, aansluitende laagjes. Dat is het. Dat is het geheim. Je hebt een gebreid babytruitje nodig van dicht en ademend materiaal, zoals katoen of strak gebreide wol, en dat trek je aan over een gewone romper. Dit houdt ze warm zonder dat het gevaarlijk dik wordt. Daarna leg je gewoon een dekentje *over* de gordels heen. Als ik dit vóór mijn babyshower had geweten, had ik niet drie verschillende teddyberenpakken op mijn lijstje gezet die we echt nog nooit gedragen hebben.

Acrylgaren is gewoon de duivel

Nu ga ik even los, dus hou je vast. De meeste lijstjes met baby-uitzet zeggen dat je gebreide kleren van acryl moet kopen omdat je het gewoon in de wasmachine kunt gooien, kunt bleken en nog net niet met een kernraket kunt bestoken zonder dat het krimpt. Dit is vreselijk advies.

Acryl is plastic. Je verpakt je zwetende pasgeboren baby, die zijn temperatuur nog niet goed kan regelen, letterlijk in een plastic zak. Ik kocht ooit een goedkoop vestje van acryl voor Leo omdat het van die schattige houten knoopjes had en er lekker houthakkers-chic uitzag. Binnen twintig minuten was hij knalrood, gilde hij het uit en was hij kletsnat van het zweet. De vezels houden de warmte vast, ademen totaal niet, en elke keer als je ze wast, komen er microplastics in ons drinkwater terecht. Ik voelde me alsof ik persoonlijk een zeeschildpad aan het wurgen was.

Superwash-wol is gewoon normale wol met een laagje polymeerhars (plastic) eroverheen zodat het niet krimpt. Laat die troep dus ook maar liggen.

Je hebt biologisch katoen nodig. Geloof me nou maar. Toen Maya werd geboren, leefde ik in de overlevingsstand, en de Biokatoenen Romper van Kianao was echt mijn redding. Ik ben compleet geobsedeerd door dit ding. Het is mouwloos, waardoor het de perfecte onderlaag is voor onder een truitje, zonder dat de mouwtjes opkruipen en je baby eruitziet als een opgevuld worstje. We hadden een afschuwelijk incident in een café toen Maya drie maanden oud was—een explosieluier van epische, mosterdgele proporties die dwars door de luier heen tot halverwege haar rug zat. Ik dacht dat we de romper konden weggooien. Maar omdat hij van die envelophals-schouders heeft, kon ik hem naar *beneden* over haar lijfje trekken, in plaats van die poepbende over haar hoofd te smeren (degene die de envelophals heeft bedacht, verdient een Nobelprijs voor de Vrede). Bij thuiskomst smeet ik het op hoge temperatuur in de wasmachine, ervan uitgaande dat het verpest was, maar hij kwam er als nieuw uit. De 95% biologisch katoen ademt fantastisch en die 5% elastaan zorgt ervoor dat de pasvorm perfect blijft. Het is het enige merk waarvan ik er meerdere in verschillende maten heb gekocht.

Slaapgebrek en de hele verstikkingsangst

Als je na de bevalling naar huis gaat, stampen ze het er in: NIETS IN HET BEDJE. Geen dekentjes, geen knuffels, geen bedomranders, helemaal niets. Leeg is het best. Dokter Jansen vertelde me dat als ik een deken bij Leo in bed zou leggen, hij zou stikken. Superleuk om te horen als je teert op veertig minuten slaap en schaduwen op de gang ziet hallucineren.

Maar baby's krijgen het koud! En jij zit daar naar de babyfoon te staren, paranoïde dat ze bevriezen, maar je mag ze geen deken geven. Dit is waar je een gebreid babypakje voor nodig hebt. En dan bedoel ik een heel specifiek soort. Je wilt er eentje zonder voetjes. Als je gebreide pakjes mét voetjes neemt, trekt de stof omhoog zodra je de baby in een draagzak op je borst stopt, waardoor die kleine teentjes bekneld raken en je baby begint te krijsen.

Koop een gebreid pakje zonder voetjes en met drukknoopjes in het kruis. Koop echt nooit, maar dan ook nóóit, een babypakje zonder drukknoopjes in het kruis. Om 2 uur 's nachts in het donker een complete outfit moeten uittrekken voor een natte luier, is een vorm van psychologische marteling die ik mijn ergste vijand niet toewens.

Over dekentjes gesproken: hoewel je ze niet in bed mag gebruiken, heb je ze wel nodig voor op de vloer. Ik had de Bamboe Babydeken Kleurrijk Universum van Kianao. Heel eerlijk? Hij is prima. Hij is superzacht doordat hij van bamboe is en heeft een schattig planetenpatroon waar Dave (mijn man) helemaal gek op was omdat hij een gigantische sci-fi nerd is. Maar hij is nogal groot (120x120 cm), dus ik vond hem te onhandig om in de luiertas te proppen of voor in de auto te gebruiken. Hij lag uiteindelijk standaard op het vloerkleed in de woonkamer, als een soort geijkte landingsbaan voor Maya's spuugjes als ze op haar buik lag te oefenen. Hij is makkelijk te wassen en stoot van nature bacteriën af, wat ideaal is want mijn vloeren zijn absoluut niet schoon, maar verder is het gewoon een deken. Het doet wat een deken hoort te doen.

Mocht je je nu opeens realiseren dat je hele baby-uitzetlijst vol staat met plastic en paniek, bekijk dan even Kianao's collectie van biologische kleding voordat je nog meer nutteloze dingen koopt.

Spekbeentjes en de pasvorm van wasbare luiers

Zo'n drie weken na Leo's geboorte kreeg Dave opeens enorme interesse in wasbare luiers. Hij had een documentaire gezien over afvalbergen en bestelde uit het niets een gigantische voorraad herbruikbare luiers. Het probleem? Wasbare luiers geven je baby een kont als een heteluchtballon.

Gewone babyspijkerbroekjes of niet-rekbare broeken passen gewoon niet over een wasbare luier. Echt niet. Ik probeerde Leo in zo'n stugge denim tuinbroek te persen die Tante Susan voor ons had gekocht, en het leek wel alsof hij niet meer kon ademen. De verhoudingen kloppen simpelweg niet. Je hebt rekbare stof nodig.

Daarom zijn gebreide babybroekjes de enige broekjes die de moeite waard zijn in de eerste zes maanden. En dan specifiek geribbelde stof. Die ribbels werken als een soort accordeon; ze rekken horizontaal mee om die enorme luierkont ruimte te geven, maar krimpen ook weer in zodat het broekje niet op hun enkels hangt als ze beginnen te tijgeren. Bovendien is de tailleband meestal gewoon zachte, gevouwen stof, waardoor hij niet in die schattige melkbuikjes snijdt.

Meestal combineerde ik zo'n stretchbroekje met een effen romper en een speenkoord. Maya zat namelijk in een fase waarin haar favoriete spelletje was om haar speen in de supermarkt op de grond te smijten en te krijsen totdat ik hem in de wasbak bij het toilet had schoongemaakt. Ik kocht het Houten & Siliconen Speenkoord van Kianao. Het is ontzettend mooi, met van die rustige aardetinten waardoor ik me een veel stijlvollere moeder voelde dan ik in werkelijkheid was in mijn yogabroek vol vlekken. Ik klemde het vast aan de rand van haar stretchbroekje. Wist ze nog steeds de speen van het koord te trekken en in een putje voor de supermarkt te gooien? Ja. Absoluut. Maar het koord zelf overleefde het trekken met de kracht van een kleine bodybuilder, en ze vond het heerlijk om op het houten koekje te kauwen toen haar tandjes doorkwamen.

Trouwens, nu we het toch over tandjes hebben: sla het hout maar over als jouw baby een fanatieke kauwer is. Toen Maya's boventanden doorkwamen, veranderde ze in een kleine velociraptor. Ze beet me een keer zó hard in mijn schouder dat ik moest huilen. Ik verving het houten speenkoord door de Siliconen Bijtring Eekhoorn en dat was mijn redding. Hij is van 100% voedselveilig siliconen en heeft de vorm van een schattig, mintgroen eekhoorntje dat een eikel vasthoudt. Hij is ringvormig, waardoor haar mollige knuistjes hem heel goed konden vasthouden. Dave stapte er 's nachts om 3 uur per ongeluk met zijn laarzen op in een donkere keuken, en er zat niet eens een deukje in. Je gooit hem bovendien gewoon in de vaatwasser, wat qua onderhoud zo'n beetje alles is wat ik aankan.

Waarom gaatjes een medisch noodgeval kunnen zijn

Nog één ding over gebreide kleren, en dit is een andere angstaanjagende, medische wijsheid die dokter Jansen me zomaar even vertelde tijdens een afspraak voor vaccinaties. Koop níét van die prachtige, grofgebreide of gehaakte truien met een open structuur.

Het heet het tourniquet-syndroom. Baby's hebben ongelooflijk kleine vingertjes en teentjes, en ze wapperen er continu mee. Als ze iets aanhebben met gaten erin, kunnen hun vingertjes door de mazen steken, verstrikt raken, waarna de draad zich serieus om het vingertje of teentje wikkelt en de bloedsomloop afknijpt. Ik denk dat het bloed dan gewoon stopt met stromen of zo, ik snap de anatomie niet helemaal, maar het teentje wordt dan paars en je moet naar de spoedeisende hulp om het eraf te laten knippen. De draad, bedoel ik. Niet de teen. Hopelijk.

Dus, alleen dichte breisels. Strak geweven katoen. Geen spullen met mazen, gaten en lussen, hoe schattig het er ook uitziet op Pinterest.

Een pasgeboren baby opvoeden is eigenlijk gewoon een aaneenschakeling van angstaanjagende ontdekkingen, gevolgd door momenten van allesomvattende, uitputtende liefde. Je gaat fouten maken. Je gaat de verkeerde dingen kopen. Ik trok Leo ooit een romper achterstevoren aan, en kwam daar pas achter toen Dave er zes uur later een opmerking over maakte. Maar als je het houdt bij natuurlijke, ademende vezels die meerekken en niet naar de stomerij hoeven, doe je het al beter dan de meesten van ons.

Klaar om de acryl-nachtmerrie achter je te laten? Doe jezelf een groot plezier en bekijk onze volledige collectie van veilige, ademende baby musthaves voordat de volgende spuitluier een feit is.

Vragen die ik nog steeds constant krijg

Hebben baby's echt truien nodig of koop ik ze alleen maar omdat ze zo schattig zijn?

Heel eerlijk? Vooral omdat ze schattig zijn, tenzij je in Scandinavië woont. Baby's hebben echt maar één laagje extra nodig ten opzichte van wat jij comfortabel vindt. Als jij in een t-shirt in de woonkamer zit, hebben zij genoeg aan een romper met lange mouwen. Truien zijn ideaal voor in de auto of tijdens het wandelen, maar houd een trui niet aan in een verwarmd huis. Voor je het weet worden ze krijsend en zwetend wakker.

Hoe was je deze spullen in vredesnaam zonder ze te verpesten?

Als het biologisch katoen is, kun je het gewoon koud of warm wassen in de wasmachine. Hang het daarna op aan de waslijn, als je daaraan denkt. Vergeet je dat en gaat het op een lage temperatuur in de droger, overleeft het waarschijnlijk ook wel. Als het onbehandelde wol is, moet je het in de wasbak op de hand wassen met speciale zeep en liggend laten drogen op een handdoek. Precies de reden dat ik ben gestopt met wol kopen. Wie heeft daar nou de tijd voor? Koop gewoon katoen.

Zijn gebreide pakjes mét of zonder voetjes beter?

Honderd procent zonder voetjes. Baby's groeien zo bizar hard dat een pakje mét voetjes op dinsdag perfect past, terwijl op vrijdag de teentjes al opgepropt in het puntje zitten. Pakjes zonder voetjes gaan maanden langer mee, en je kunt er gewoon sokken bij aantrekken. Daarbij zijn pakjes met voetjes een regelrechte ramp in een draagzak, zoals ik al eerder zei.

Waarom is iedereen opeens geobsedeerd door biologisch katoen?

Omdat normaal katoen wordt bespoten met een absurde hoeveelheid pesticiden, en een babyhuidje is nou eenmaal zo dun als papier. Leo had drie maanden lang een vreselijke eczeemplek op zijn buik. Dokter Jansen raadde aan om zijn goedkope pyjama's in te ruilen voor biologisch katoen, en ik dacht echt dat het gewoon zweverige onzin was, maar de uitslag verdween daadwerkelijk. De vezels zijn zachter en er blijven geen chemische resten in achter. Het is geen marketingtruc; het maakt écht verschil als ze nog zo klein zijn.

Wat als mijn baby het haat als er kleren over het hoofdje worden getrokken?

Dat haten ze allemaal. Het voelt alsof je ze twee seconden lang opsluit in een donkere tunnel. Zoek naar een envelophals (waarbij de stof overlapt bij de sleutelbeenderen) zodat je de halsopening onwijs wijd kunt oprekken. Of koop gewoon een overslagromper of vestje met knoopjes aan de voorkant. Koop voor een baby nooit een stugge trui met een ronde hals, je krijgt dat ding echt nooit over dat grote hoofd.