Ik droeg deze absoluut afschuwelijke mosterdgele zwangerschapstrui die ik haatte, maar toch droeg omdat hij schoon was. Ik kneep zo hard in de hand van mijn man in de echokamer dat zijn knokkels er wit van uitsloegen. Het was de 20-weken echo voor Leo. De kamer was donker, de echogel was ijskoud, en de echoscopist was al precies tweeënveertig seconden stil. Ik weet dat het tweeënveertig seconden waren, want ik telde ze in mijn hoofd, volledig verlamd door dat soort kille, oerangst die je alleen kent als je in precies diezelfde kamer hebt gestaan, naar precies datzelfde plafond hebt gestaard, en het ergste nieuws van je hele leven hebt gekregen.
De echoscopist klikte eindelijk op een knop, draaide het scherm naar ons toe en zei: "Daar is de hartslag, mooi en sterk." Mijn man slaakte een diepe, trillende zucht. Ik staarde alleen maar naar de kleine flikkerende pixel op de monitor en gaf direct over in het kleine plastic prullenbakje naast de onderzoeksbank. Want dat is de realiteit. De grootste mythe in het hele universum is dat opnieuw zwanger worden na een verlies een magische, helende gebeurtenis is die direct je verdriet uitwist en je leven verandert in een stralende luiercommercial. Dat is niet zo.
Het is, eerlijk gezegd, de pure hel. Je bent een wandelende, pratende bundel van hyperwaakzaamheid, draaiend op welke slappe cafeïnevrije koffie je jezelf dan ook toestaat te drinken, en de absolute zekerheid dat het toch weer mis zal gaan. Doodeng.
De hele "na de storm" metafoor is eerlijk gezegd best wel ingewikkeld
Als je langer dan vijf minuten op een ouderschapsforum hebt doorgebracht, heb je de term vast wel gezien. Maar als je net als ik een paar jaar geleden was – om 2 uur 's nachts met trillende handen woest typend op mijn telefoon, me afvragend wat is een regenboogbaby – hier is de korte versie: het is een kindje dat geboren wordt na een miskraam, doodgeboorte of neonataal verlies. De regenboogbaby betekenis is bedoeld als zoiets moois en poëtisch; dat de nieuwe baby de prachtige, heldere regenboog is die verschijnt na een donkere, verwoestende storm.
Wat natuurlijk best lief is. En toen ik Leo eindelijk vasthield, voelde ik absoluut weer die overweldigende golf van kleur en licht in mijn leven. Maar toen ik zwanger van hem was? Ik vond de term eigenlijk vreselijk. Om mijn eerdere verlies een "storm" te noemen voelde best wel rot, om eerlijk te zijn. Alsof die baby slechts een heftige, donkere weersomstandigheid was die ik moest doorstaan om bij de "echte" prijs te komen. Mijn eerste baby was geen storm. Dat kindje was een baby. Hoe dan ook, het punt is: je hoeft de terminologie niet mooi te vinden om wel de realiteit ervan te leven.
Ik herinner me nog een avond dat ik in mijn auto op de parkeerplaats van de supermarkt zat, huilend in een lauwwarme havermelk latte. In blinde paniek Googlede ik dingen als wat is een regenboogbaby en werd ik zo zenuwachtig dat mijn duimen over het toetsenbord gleden. Ik typte complete wartaal zoals schopt mijn r baby wel genoeg in Reddit-threads, zoekend naar iemand, letterlijk íémand, die zich net zo gek voelde als ik. Ik voelde me schuldig omdat ik zo angstig was. Ik voelde me schuldig omdat ik me niet verbonden voelde met mijn buik. Ik voelde me schuldig omdat ik blij was toen ik eindelijk wél een schopje voelde. Die schuldgevoelens zijn gewoon uitputtend.
Mijn dokter vertelde me eigenlijk dat ik gewoon een zenuwpees mocht zijn
Ik was me aan het verontschuldigen bij mijn gynaecoloog, Dr. Evans – die een ware heilige is en waarschijnlijk een Nobelprijs verdient voor het omgaan met mijn belachelijke berichtjes in het patiëntenportaal om 3 uur 's nachts – omdat ik weer een geruststellingsecho nodig had. Ik vertelde haar dat ik wist dat ik me aanstelde.
Ze stopte met typen op haar kleine laptop, keek me recht aan en vertelde me dat ik helemaal niet gek was. Ze vertelde me dat een enorm percentage vrouwen – ik geloof dat ze 15 of 20 procent zei? – die een miskraam meemaken, daadwerkelijk klinische PTSS oplopen. Dus een echt trauma. Natuurlijk is dat zo! Je verliest niet zomaar een zwangerschap om daarna weer vrolijk door te gaan alsof je je enkel hebt verstuikt. Je lichaam onthoudt het. Je hersenen programmeren zichzelf opnieuw in om constant te scannen op gevaar.
Dr. Evans vertelde me dat mijn angst geen persoonlijk falen was, maar een biologisch beschermingsmechanisme. Dus maakten we een plan. Ik kreeg extra controles. Ik zag telkens dezelfde verpleegkundige, zodat ik mijn traumageschiedenis niet steeds opnieuw hoefde uit te leggen aan een vreemde, terwijl ik zonder broek op zo'n krakend papier zat. Als je op dit moment zwanger bent na een verlies, vraag je arts hier dan ALSJEBLIEFT om. Laat je niet afschepen. Je hebt die extra zorg nodig. Eis het op.
Babyspullen kopen wanneer je er heilig van overtuigd bent dat het ongeluk brengt
Dit is het meest bizarre deel van de hele ervaring. De complete ontkoppeling van het feit dat er misschien wel écht een baby met je mee naar huis gaat. Bij Maya, mijn oudste, had ik al een Pinterest-bord voor haar babykamer voordat ik überhaupt over een staafje had geplast. Met Leo? Mijn huis was een kale woestenij van ontkenning totdat ik zo'n 34 weken zwanger was.
Het kopen van fysieke spullen voelde als het tarten van het lot. Alsof het universum me zou straffen voor mijn overmoed als ik een ledikantje kocht. Maar uiteindelijk moet je toch iets kopen. Mijn allereerste aankoop, mijn piepkleine, doodenge sprong in het diepe, was gewoon een slabbetje. Het was de Waterdichte Regenboogbabyslab van Kianao. Ik herinner me nog dat ik op "in winkelwagen" klikte en mijn adem inhield.
Ik kocht hem natuurlijk omdat er regenbogen op stonden, maar ook omdat het niet iets GROOTS was. Het was gewoon een slabbetje. Maar toen hij met de post kwam en ik die zachte siliconen vasthield... oh god, ik zat op de keukenvloer en begon keihard te snikken. Het maakte de baby echt. Het is trouwens een fantastisch slabbetje – volledig BPA-vrij en het opvangbakje blijft écht open staan om de enorme hoeveelheden geprakte zoete aardappel op te vangen die Leo nu naar me toe gooit. Je spoelt hem zo schoon onder de kraan, wat een absolute redding is, want ik loop altijd achter met de was. Maar toen, nog voor de zoete aardappels, was het gewoon een symbool. Het was mijn manier om te zeggen: oké, ik sta mezelf toe om hoop te hebben.
Niet al mijn aankopen waren overigens diep emotionele successen. Tijdens een manische nesteldrangfase rond 36 weken kocht ik de Regenboog Babygym met Dierenspeeltjes. Ik vond het zo mooi dat hij van duurzaam hout was gemaakt, in plaats van zo'n spuuglelijk, lichtgevend plastic monster dat valse liedjes zingt. En hij IS ook echt prachtig in de woonkamer. Maar eerlijk? Mijn man begon tijdens het in elkaar zetten zo hard te vloeken dat de hond zich onder de bank verstopte, en toen Leo eenmaal geboren was, negeerde hij de mooie, subtiele geometrische vormen volkomen en probeerde hij vooral het gehaakte olifantje woest van zijn touwtje te trekken om hem op te eten. Het is prima. Hij staat prachtig op foto's. Maar baby's zijn nou eenmaal gek en soms willen ze toch liever op een afstandsbediening kauwen.
Wat écht hielp (en wat absoluut niet)
Laten we het even hebben over het advies dat je krijgt als je zwanger bent na een verlies. Mensen bedoelen het goed, echt waar, maar mensen kunnen ook ongelofelijk dom zijn. Als er nog één iemand tegen me had gezegd "gewoon positief blijven!" of "stress is slecht voor de baby!", dan was ik helemaal gek geworden. Tegen een angstige zwangere vrouw zeggen dat haar angst de baby schaadt, is alsof je benzine op een vuur gooit. Hou gewoon je mond.
Wat écht hielp, was radicale acceptatie van mijn angst. Mijn therapeut zei dat ik moest stoppen met vechten tegen het nare voorgevoel en het gewoon op de bijrijdersstoel moest laten zitten. Zo van: "Hallo doodsangst. Ik zie je. We gaan nu toch echt naar de supermarkt."
Wat ook hielp, was focussen op veiligheid. Omdat ik het gevoel had totaal geen controle meer te hebben over mijn eigen lichaam, compenseerde ik dat door controle te houden over de omgeving. Ik raakte geobsedeerd door gifvrije materialen. Toen het tijd was om mijn vluchtkoffer in te pakken, koos ik voor de Mono Regenboog Bamboebabydeken. Ik kon al die schreeuwerige, neonkleurige regenbogen niet aan – het voelde te agressief vrolijk voor hoe kwetsbaar ik me voelde. Dit dekentje heeft prachtige, subtiele terracotta boogjes. Het is gemaakt van 70% biologische bamboe, en het is ZO belachelijk zacht.
Toen Leo werd geboren – krijsend, roze en op wonderbaarlijke wijze prachtig in leven – wreefden ze hem droog en wikkelden ze hem in dat dekentje. Ik heb het nog steeds. Het is een miljoen keer gewassen en het wordt oprecht alleen maar zachter. Het krijgt niet dat stugge, kriebelige gevoel dat je bij goedkoop katoen hebt. Het was precies wat we nodig hadden: iets veiligs, iets wat rust gaf, en stilletjes vol hoop was.
Alsjeblieft, in hemelsnaam, stop met zeggen dat het Gods plan is
Als je dit leest omdat je zus of je beste vriendin een regenboogbaby verwacht en je haar wilt steunen, luister dan heel goed naar me. Laat al je clichés achterwege. Vertel haar niet dat alles met een reden gebeurt, of dat ze nu eindelijk wordt beloond, of welke andere onzin van een Instagram-quote je vandaag ook hebt gelezen. In plaats daarvan: breng gewoon koffie, zeg dat het volkomen logisch is dat ze doodsbang is, en noem het kindje dat ze is verloren bij de naam. Dat is het. Meer hoef je niet te doen.
Een zwangerschap doorkomen na het verlies van een baby gaat niet over het negeren van de storm. Het gaat erom dat je het overleeft, doorweekt en bibberend, en dat je uiteindelijk – hopelijk – de zon weer op je gezicht voelt als ze eindelijk dat huilende, plakkerige kleine wonder op je borst leggen.
Vragen die ik in paniek Googlede om 3 uur 's nachts (en mijn rommelige antwoorden)
Is het normaal dat ik nog geen babykamer wil inrichten?
Oh mijn god, JA. Ik hield de deur van de logeerkamer letterlijk dicht totdat ik 34 weken zwanger was. Mijn man wilde de kamer schilderen, en ik huilde en zei dat ik het huis uit zou gaan als hij een verfkwast mee naar binnen nam. Het is een volkomen normale traumareactie. Het maakt je baby echt niet uit of ze in een compleet gedecoreerde Pinterest-kamer slapen of in een wiegje naast jouw rommelige bed. Bescherm eerst je eigen hart.
Moet ik mijn kind een regenboogbaby noemen als ik die term haat?
Nee hoor. Je bent niemand een poëtisch label voor jouw trauma verschuldigd. Als het goed voelt om je kindje een regenboogbaby te noemen en het je helpt om steun te vinden bij anderen, dan is dat prachtig. Als het gek voelt of als het voelt alsof het de baby die je hebt verloren bagatelliseert, noem je nieuwe baby dan gewoon bij de naam. Er zijn hierin geen regels, ongeacht wat internetforums je vertellen.
Hoe ga ik om met de angst voor elke echo?
Eerlijk gezegd is het gewoon tanden op elkaar en doorstaan. Maar wat mij enorm hielp, was de echoscopist direct bij binnenkomst in de kamer vertellen: "Ik heb eerder een verlies meegemaakt en ik ben extreem angstig. Vertel me alsjeblieft meteen wat je ziet." Probeer niet de "chille" patiënt te zijn. Wees de veeleisende patiënt. Zorg dat je de geruststelling krijgt die je nodig hebt.
Zijn die doplers voor thuis een goed idee om de hartslag te checken?
Mijn gynaecoloog smeekte me bijna om er geen te kopen. Ze zei dat het heel moeilijk is om de hartslag te vinden, tenzij je medisch geschoold bent. Als je de hartslag niet kunt vinden omdat de baby is gedraaid of omdat je het verkeerd doet, beland je in een absolute paniekaanval. Ik ben er ver bij vandaan gebleven voor mijn eigen gemoedsrust.
Delen:
De échte betekenis van nepo baby voor ouders met chronisch slaaptekort
Het breekpunt om 3 uur 's nachts en de waarheid over het shakenbabysyndroom