Baby Reindeer Recensie: De Netflix-serie die ons enorm liet schrikken

Ik stond tot mijn knieën in een wasmand vol piepkleine sokjes die op de een of andere manier in de droger altijd hun wederhelft kwijtraken, toen mijn oudste – degene die dagelijks elke grijze haar op mijn hoofd test – vanuit de woonkamer riep dat hij een leuk nieuw dierenprogramma op tv had gevonden. "Het gaat over een babyrendier, mama!" schreeuwde hij boven het geluid van de wasmachine uit. Ik dacht er geen seconde bij na, jongens. Ik was gewoon zo intens dankbaar voor het vooruitzicht van vier aaneengesloten minuten stilte, dat ik vrolijk doorging met het bij elkaar zoeken van sokken. Toen hoorde ik de dialogen uit de speakers komen, liet ik mijn hele wasmand op de hond vallen, dook ik nog net niet over de salontafel heen en griste ik de afstandsbediening zo snel weg dat ik vrij zeker weet dat ik een spier in mijn schouder heb verrekkt.

Ik weet niet wie er bij Netflix verantwoordelijk is voor het bedenken van titels, maar ik zou weleens een hartig woordje met diegene willen spreken. Je kunt toch niet een duistere, diep traumatiserende psychologische thriller over stalking en ernstig misbruik pakken en er een titel op plakken die klinkt als een gezellige kerstfilm van Disney? Ik zal heel eerlijk met jullie zijn: toen ik later die avond eindelijk zat met een glas goedkope wijn en op mijn telefoon de recensies van de serie over het babyrendier opzocht om te begrijpen wat er zojuist bíjna in mijn woonkamer had afgespeeld, viel mijn mond echt open van verbazing.

De serie is gebaseerd op de waargebeurde nachtmerrie van een of andere Schotse komiek, en blijkbaar komt de titel van een knuffelbeest dat zijn stalker vroeger had, wat op wel vijftig verschillende niveaus gewoon tragisch is. Maar als vermoeide moeder die erop rekent dat het startscherm van een streamingdienst geen mijnenveld van volwassen content is, voelde ik me compleet verraden. De vrouw in de serie stuurt de man iets van veertigduizend e-mails en honderden uren aan voicemails, en dat is nog niet eens het ergste. Hoe verder je in de afleveringen komt, hoe gruwelijker het wordt, met zwaar drugsgebruik en aanrandingsscènes die ik eerlijk gezegd zelf niet eens kon aanzien, laat staan dat ik het risico wilde lopen dat mijn vijfjarige het zou zien.

Ondertussen heten de programma's die wél echt voor mijn kinderen zijn gemaakt zoiets als Blippi, wat klinkt als een darmprobleem dat je tijdens je jaarlijkse controle bij de huisarts zou aankaarten.

Mijn oma had gelijk over de televisie

Mijn oma zei altijd dat de televisie een open raam naar de buitenwereld was, en als je er geen stevige hor voor plaatste, al het ongedierte uit de buurt zo je huis in zou vliegen om je te steken. Lieve schat, ze had het toen over MTV in de jaren '90, maar die logica gaat tegenwoordig nóg meer op. We zijn zo druk bezig om deze kleine mensjes in leven te houden, te voeden en enigszins schoon te houden, dat we er maar blindelings op vertrouwen dat het algoritme de juiste dingen in de rij 'Nu Populair' zet.

Onze huisarts vertelde me bij de laatste controle van de baby nog hoeveel verlammende angst hij ziet bij jonge kinderen die per ongeluk op volwassen content stuiten op tablets en smart-tv's. Hij legde uit dat hun kleine hersentjes als het ware kortsluiting maken als ze grafisch geweld of psychologische terreur zien, omdat ze simpelweg het emotionele kader missen om het als fictie te verwerken. Al denk ik eerlijk gezegd dat de helft van het probleem ook gewoon is dat wij ouders te chronisch uitgeput zijn om uit te zoeken hoe we die pincodes nou precies moeten instellen. Ik las ergens – misschien was het een artikel van een kinderarts of misschien een TikTok van een vermoeide kinderverpleegkundige, wie zal het zeggen – dat vroege blootstelling aan dit soort dingen kan zorgen voor flinke slaapregressies en gedragsproblemen. Dat klinkt logisch, want mijn oudste gedroeg zich een week lang als een wilde wasbeer nadat hij vorig jaar per ongeluk dertig seconden van een horrorfilm-trailer had gezien.

Je kunt ze gewoon niet zomaar de afstandsbediening in handen geven terwijl jij de was even overlaadt, en er blindelings vanuit gaan dat een schattige naam ook een schattig programma betekent. Het internet is namelijk een wilde, wetteloze plek.

Laten we het hebben over dingen die wél voor je baby zijn

Als je op deze pagina bent beland tijdens een wanhopige zoektocht naar een speelgoed-bosdier of een lief cadeautje voor je kleintje, en in plaats daarvan mijn klaagzang over een angstaanjagend televisieprogramma vond: mijn excuses. Laten we het over een andere boeg gooien en kijken naar dingen die daadwerkelijk in een babykamer thuishoren en die geen jaren aan therapie vereisen.

Als je een kijkje wilt nemen naar onze zachtere, niet-traumatiserende esthetiek, kun je altijd even door onze collecties biologische babykleding bladeren wanneer je een minuutje over hebt.

Ik weet dat veel mama's op zoek zijn naar schattige spulletjes in dierenthema om een huilerige baby af te leiden, en nu we het er toch over hebben, móét ik het even hebben over mijn absolute redding. Toen mijn oudste een baby was, kauwde hij op alles wat los en vast zat: mijn autosleutels, de poot van de salontafel, de staart van de hond, noem maar op. Tegen de tijd dat mijn jongste tandjes begon te krijgen, was ik gelukkig wat slimmer en kocht ik de Panda Bijtring. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit kleine stukje voedselveilige siliconen mijn verstand heeft gered. Het heeft de vorm van een schattige panda met bamboe, en de textuur is perfect voor dat tandvlees achterin de mond dat altijd het meeste gekrijs lijkt te veroorzaken. Hij is zo budgetvriendelijk dat ik er meteen drie heb gekocht om af te kunnen wisselen, en je gooit hem gewoon in de vaatwasser als hij weer eens onder dat vieze, plakkerige babykwijl zit. Het is echt mijn heilige graal.

Aan de andere kant zal ik je ook mijn eerlijke mening geven over de Zachte Baby Bouwblokken Set. Kijk, ze zijn helemaal prima voor wat ze zijn. Ze zijn gemaakt van zacht rubber, wat een enorme overwinning is, want als mijn middelste er onvermijdelijk eentje vanaf de andere kant van de kamer naar mijn hoofd slingert, beland ik tenminste niet op de eerste hulp. Maar als ik heel eerlijk ben: mijn kinderen bouwen er eigenlijk helemaal niet mee. Ze knijpen er vooral in, of proberen de kleine dierensymbooltjes aan de zijkanten er vanaf te bijten. Ze zijn geweldig als je gewoon iets kneedbaars en niet-giftigs nodig hebt voor in bad, maar verwacht niet dat je baby van tien maanden ineens een architect wordt.

Heb je nog een heel klein baby'tje en wil je zelfstandig spelen stimuleren zonder terug te vallen op schermen of irritant plastic speelgoed dat telkens hetzelfde valse liedje zingt tot je de haren uit je hoofd wilt trekken? Dan is de Houten Babygym echt een aanrader. Wij hebben die van ons in de hoek van de woonkamer gezet, en hij staat daadwerkelijk mooi bij de rest van de meubels, in plaats van dat het lijkt alsof er een plastic regenboog in mijn huis is ontploft. Er hangen van die lieve kleine speelgoeddieren aan, waaronder een olifantje, waar de baby tegenaan kan slaan. Het heeft mijn jongste enorm geholpen bij de ontwikkeling van zijn oog-handcoördinatie, terwijl ik eindelijk eens een kop koffie kon drinken die nog warm was.

De realiteit van het moderne moederschap

We doen allemaal maar gewoon ons best met de middelen die we hebben, meiden. Het feit dat we continu op scherp moeten staan zodra de tv aangaat, is gewoon weer een extra laagje mentale belasting op de berg die we al met ons meedragen. Vroeger oordeelde ik over moeders die hun kinderen uitsluitend educatieve zenders als NPO Zappelin lieten kijken, maar inmiddels ben ik zélf helemaal die moeder geworden.

Het is uitputtend om constant de digitale grenzen van ons huis te moeten bewaken. Maar na die 'bijna-ramp' met dat verschrikkelijke programma, ben ik ervoor gaan zitten en heb ik drie kwartier gevochten met de instellingen van mijn smart-tv. Net zolang tot voor álle profielen – behalve die van mijn man en mij – een viercijferige pincode vereist was om iets te kijken met een leeftijdskeuring voor oudere kinderen. Is dat irritant als ik gewoon even Heel Holland Bakt wil opzetten tijdens het handdoeken vouwen? Ja. Is het beter dan aan een kleuter te moeten uitleggen wat een stalker is? Absoluut.

Ben je klaar om het digitale drama over te slaan en je babykamer in te richten met duurzame, prachtige spullen die je wél gemoedsrust geven? Bekijk dan nog even onze volledige collectie met onmisbare babyspullen voordat je verdergaat.

De vragen die jullie me blijven sturen over deze hele situatie

Moet ik mijn tiener het laten kijken als iedereen er op school over praat?

Ik zal heel eerlijk zijn: als ik een tiener had, zou ik me met hand en tand verzetten om diegene bij dit programma weg te houden. De thema's zoals aanranding, heftig drugsgebruik en psychologische manipulatie zijn ontzettend zwaar en expliciet in beeld gebracht. Als ze het per se willen zien vanwege groepsdruk, kun je maar beter naast ze op die bank gaan zitten en meekijken. Zo kun je het pauzeren om te praten over grenzen, digitaal misbruik (grooming) en hoe toxisch gedrag er écht uitziet. Het is namelijk allesbehalve romantisch of grappig.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn kinderen niet per ongeluk op volwassen programma's met schattige namen klikken?

Je moet echt in de accountinstellingen op je telefoon of computer duiken – via de tv zelf is het meestal een drama – en de leeftijdsclassificaties voor elk individueel kinderprofiel vastzetten. Ik raad je ook sterk aan om een pincode in te stellen voor je eigen volwassenenprofiel. Mijn kinderen hadden namelijk al voor hun vierde door hoe ze op de icoon met mijn gezicht konden klikken om zo hun eigen beperkte profielen te omzeilen.

Wat als mijn kind al een eng fragment van een volwassen programma heeft gezien?

Raak niet in paniek en maak er niet iets heel groots van, want kinderen voelen onze angst feilloos aan. Onze huisarts vertelde me ooit dat je het beste rustig kunt vragen wat ze precies hebben gezien en hoe ze zich daarbij voelden. Herinner ze eraan dat wat er op tv gebeurt, eigenlijk gewoon volwassenen zijn die zich verkleden en doen alsof. Leid ze daarna misschien wat af met een wandeling buiten of een fysieke activiteit, zodat ze even uit hun hoofd zijn voordat het bedtijd is.

Is er een veilig dierenprogramma dat je echt kunt aanraden?

Als je kind gewoon graag naar babydieren wil kijken, hou het dan bij de klassieke natuurdocumentaires met de voice-over van die man met de rustgevende Britse stem. Die zijn over het algemeen volkomen veilig, prachtig gefilmd en, heel eerlijk: ze zorgen er meestal voor dat mijn peuters zo in slaap vallen. Dat is wat mij betreft de ultieme overwinning.

Zijn de Kianao-speeltjes geverfd met veilige kleuren?

Ja, gelukkig wel. Of je nu kijkt naar de houten babygym of de siliconen bijtringen die ik eerder noemde: alles is absoluut niet-giftig en vrij van enge chemicaliën zoals BPA en ftalaten. Ik zou mijn eigen wilde apenkinderen er niet op laten kauwen als ze niet honderd procent veilig waren.