De eerlijke waarheid over Baby Aquaphor: een brief aan mijn vroegere ik

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden.

Je staat in pad veertien van de drogist. Het is een dinsdag, geloof ik. Je draagt die zwarte zwangerschapslegging met die rare, opgedroogde yoghurtvlek op je linkerbovenbeen waarvan je had gezworen dat je hem met vlekkenverwijderaar zou behandelen, maar wat je duidelijk nog niet hebt gedaan. Je hebt een ijskoffie met vanille in je hand, waarvan de condens vrolijk langs je pols naar beneden druppelt, precies op een enorme plastic pot zalf. Wacht, je hebt eigenlijk twee potten vast.

Op de ene staat een schattig roze-met-blauw babygezichtje en hij kost veertien euro. De andere is een iets grotere pot, met een simpel wit-blauw etiket zonder lieve babyplaatjes, die bij de huidverzorging voor volwassenen staat voor twaalf euro.

Je bent in paniek aan het appen met Mike. Je stelt een kraampakket samen voor je zus Chloe, die momenteel achtendertig weken zwanger is en het doodeng vindt, en je probeert je wanhopig te herinneren welke versie van dat dikke, vette wondergoedje jij ook alweer gebruikte toen Leo net geboren was. Je ijskoffie druppelt op je schoen. Je koopt de dure met het babygezichtje, want oh god, wat als die voor volwassenen de gevoelige huid van mijn nieuwe neefje irriteert? Wat als er zuur in zit? Wat als ik een vreselijke zus ben?

Ik schrijf dit om je te vertellen dat je die roze pot moet terugzetten en die koffie van je schoen moet vegen. Je trapt namelijk op dit moment in de grootste marketingtruc uit de moderne babygeschiedenis.

Het grote bedrog van pad veertien

Dit is de bizarre, ontzettend irritante waarheid waar ik letterlijk pas een maand geleden achter kwam. Ik was de kast in de babykamer aan het opruimen en las eindelijk eens de achterkant van beide potten naast elkaar. De babyversie van Aquaphor en de gewone herstellende zalf zijn exact hetzelfde.

Ik bedoel niet dat ze op elkaar lijken. Ik bedoel niet dat ze uit dezelfde productlijn komen. Ik bedoel dat ze chemisch en fysiek 100 procent identiek zijn. Het werkzame bestanddeel in beide is 41 procent petrolatum (vaseline). De andere ingrediënten zijn ook precies hetzelfde. Ik was echt in alle staten en heb zelfs het klantenservicenummer op de achterkant van de pot gebeld, terwijl Maya oude cornflakes van de vloer van de auto zat te eten. De medewerker lachte eigenlijk gewoon en bevestigde dat de babyzalf alleen maar een andere verpakking heeft, zodat vermoeide, wanhopige ouders het makkelijker kunnen vinden in het babypad.

Dat is het. Dat is het hele geheim. We betalen extra voor een pastelkleurig etiket.

Maar goed, ik was dus dat enorme kraampakket voor Chloe aan het samenstellen. Ik had al een romper van biologisch katoen van Kianao voor haar gekocht, want Leo woonde letterlijk in die van hem toen hij net geboren was. Vooral omdat er genoeg stretch in zat om hem over zijn gigantische (99e percentiel!) hoofd te krijgen zonder dat hij de boel bij elkaar schreeuwde. En natuurlijk heb ik ook de romper met mouwtjes met ruches gekocht, want zeg nou zelf: kleine ruffeltjes zijn onweerstaanbaar als iemand een meisje krijgt.

Ik heb ook de regenboog babygym erin gedaan, die super esthetisch is voor in de woonkamer, al werd hij in de eerste dagen eerlijk gezegd amper gebruikt. Hij is wat aan de hoge kant voor een verse pasgeborene die daar vooral ligt als een slaperig aardappeltje. Pas toen ze veel ouder was, vond ze het interessant. Achteraf gezien had ik haar beter de siliconen panda-bijtring kunnen geven, aangezien Maya een heel jaar lang op die van haar heeft gekauwd als een wilde kleine wasbeer.

Maar het punt is: ik was een fortuin aan het uitgeven om alle "juiste" babyspecifieke spullen te scoren, terwijl ik er geen flauw benul van had dat ik gewoon werd bespeeld door de huidverzorgingsindustrie.

Wat Dr. Aris me serieus vertelde over babybillen

Toen Leo een maand of vier was, kreeg hij uitslag. Geen schattige, lichte roodheid, maar een vurige, boze uitslag waardoor het leek alsof hij in een kampvuur had gezeten.

Ik sleepte hem mee naar de huisarts, er heilig van overtuigd dat ik faalde als moeder omdat ik overduidelijk niet eens de billen van mijn kind veilig kon houden. Dokter Aris, die het geduld van een engel heeft en altijd een beetje naar pepermunt ruikt, legde me uit hoe dit specifieke merk zalf nu écht werkt.

Ze vertelde me dat die 41 procent petrolatum zorgt voor wat zij een 'semi-occlusieve barrière' noemde. Ik denk dat dat betekent dat het de nattigheid van plas en poep blokkeert, maar de huid toch nog een beetje laat ademen? Of misschien houdt het gewoon de goede hydratatie binnen en weert het de slechte nattigheid. Eerlijk gezegd ben ik geen wetenschapper en functioneerde ik op drie uur slaap, maar de kern van het verhaal was dat het de huid niet helemaal afsluit, zoals pure vaseline dat doet.

Er zit ook van alles en nog wat anders in. Panthenol, blijkbaar een soort vitamine B-ding dat de roodheid kalmeert, glycerine om vocht aan te trekken, en bisabolol. Wacht, is bisabolol een dinosaurus? Nee, het is een extract van kamille. Ik herinner me dat ik dat later heb opgezocht omdat het doodeng klonk, maar het is eigenlijk gewoon bloemensap.

Maar Dr. Aris was heel duidelijk over één enorme fout die ik maakte. Je moet die kleine billetjes echt helemaal goed afdrogen met een hydrofiele doek of ze aan de lucht laten drogen voordat je de zalf erop smeert. Doe je dat niet, dan sluit je de natte plas op tegen de huid en maak je de uitslag onder die waterdichte vetlaag alleen maar tien keer zo erg.

De enorme eco-schuldgevoelens

Hier moet ik iets bekennen waardoor ik me een enorme hypocriet voel. Mike en ik doen echt ons best om bewust te kopen. We scheiden ons afval, gebruiken biologisch beddengoed, kopen duurzame kleding waar we kunnen en we proberen de berg plastic in ons huis tot een minimum te beperken.

En vervolgens marineer ik mijn kinderen zowat in een bijproduct van fossiele brandstoffen.

Petrolatum is vaseline. Het komt uit de olie-industrie. Als je er echt over nadenkt, is dat best wel vies. Het is extreem geraffineerd, tot het punt waarop het van medische kwaliteit is. Het is volgens kinderartsen ook volkomen veilig en niet-giftig, maar qua milieu? Het is niet bepaald een overwinning voor de ijsberen.

Er zijn tegenwoordig heel wat plantaardige balsems te krijgen. Spul gemaakt van sheaboter, calendula, cacaoboter en bijenwas. Ik heb er een heleboel geprobeerd. Sommige ruiken heerlijk, alsof er een luxe spa in de babykamer is geopend. Maar als ik heel eerlijk ben tegen mezelf: geen enkele creëert dat zware, ijzersterke waterdichte schild dat het spul op petroleumbasis wél biedt als je kind buikgriep heeft en er twaalf luiers per dag doorheen jaagt.

Ik leef dus maar met het schuldgevoel. Ik compenseer het door bamboespeelgoed en biologisch katoen te kopen, en ik accepteer gewoon dat babyhuidverzorging het enige gebied is waarop mijn idealen als groene moeder het raam uit vliegen. Soms kies je gewoon voor pure, synthetische overleving.

Die ene keer dat we wasbare luiers probeerden

Over overleven gesproken, laten we het even hebben over het Grote Wasbare Luier Incident van 2019.

Voordat Leo werd geboren, had ik deze visie van mezelf als een soort oermoeder die uitsluitend biologische wasbare luiers zou gebruiken. Ik kocht een enorme voorraad. Ze waren zo schattig, met kleine vosjes en boompjes op de waterdichte overbroekjes geprint.

Na drie weken kreeg Leo last van wat rode billetjes, dus ik pakte een flinke klodder van die herstellende zalf, smeerde hem goed in en propte hem in een spiksplinternieuwe wasbare luier.

Mike (god zegen zijn nuchtere ingenieursbrein) kwam twee uur later de babykamer binnen en hield de lekkende luier ver van zich af alsof het een radioactieve bom was. De petroleumbasis van de zalf had een compleet laagje om de absorberende vezels van de stof gevormd. Het had de binnenkant van de luier letterlijk waterdicht gemaakt, waardoor al het vocht er gewoon af rolde, recht langs Leo's beentje zo het vloerkleed op.

We hebben wel vier dure inleggers verpest voordat we doorhadden wat er aan de hand was. Als je wasbare luiers gaat gebruiken, mag je absoluut géén zalven op petroleumbasis gebruiken zonder een wegwerpinlegger. Je verpest je dure eco-luiers dan in een paar uur tijd.

Wanneer het doorzichtige goedje NIET je beste vriend is

Iets anders wat ik graag zes maanden—of eigenlijk vier jaar—geleden had willen weten, is dat dit spul alleen bedoeld is voor preventie en hele lichte roodheid.

Weet je nog, die vreselijke uitslag van Leo waar ik het eerder over had? Die zalf deed er eerlijk gezegd helemaal niets tegen. Omdat het een actieve, nattige, open uitslag was, had de huid het niet nodig dat er vocht tegenaan werd vastgehouden. Het moest juist indrogen.

Dr. Aris zei dat we de doorzichtige, vette zalf direct in de prullenbak moesten gooien en moesten overstappen op een dikke, witte zinkzalf. Zink werkt samentrekkend en onttrekt letterlijk het vocht aan de uitslag zodat deze kan genezen. We gebruikten een extra sterke crème die een beetje voelde alsof we nat cement op een spartelende baby aan het smeren waren, maar binnen twee dagen was de uitslag verdwenen.

Nu is mijn vuistregel simpel. Is de huid alleen wat droog of lichtroze? Dan gebruik ik het doorzichtige vet. Is de huid vuurrood, bobbelig of nattig? Dan haal ik de dikke witte zinkzalf tevoorschijn. Aan al die crèmes die er qua werking ergens tussenin zitten, doe ik niet eens meer.

Winterwangetjes en gekke smetplekken in de nek

Eerlijk is eerlijk: je kunt dit spul eigenlijk het best gebruiken voor hele andere dingen dan babybillen.

Wij wonen op een plek waar de winters behoorlijk koud en winderig zijn. Maya heeft een ontzettend gevoelige huid die al schraal wordt zodra de temperatuur onder de vijf graden duikt. Voordat we naar de speeltuin gaan, pak ik een klein beetje zalf en smeer ik dat over haar wangen en neus. Ze glimt dan aan alle kanten en ziet er een beetje gek uit, maar het creëert de perfecte beschermlaag tegen de wind, zodat ze niet thuiskomt alsof ze bevriezingsverschijnselen heeft.

Het werkt ook bizar goed voor dat viezige spul dat baby's in hun nekplooien krijgen. Je weet wel wat ik bedoel. Dat smetplek-kaasje. Als ze zo mollig zijn dat ze drie onderkinnen hebben, en melk en kwijl in die plooien blijft zitten waardoor het rood wordt en een beetje muffig gaat ruiken. Als je het daar eenmaal goed hebt schoongemaakt met een vochtig washandje en het helemaal is afgedroogd, voorkomt een klein veegje zalf dat de wrijving het erger maakt.

Maar goed, mijn punt is dus: stop met stressen in het drogisterijpad. Denk niet langer dat je per se de variant met de baby op het etiket moet kopen om een goede moeder te zijn. Koop gewoon die grote, lelijke pot bij de afdeling voor volwassenen, bespaar jezelf drie euro en geef dat geld lekker uit aan een verse ijskoffie. Die ga je namelijk nog hard nodig hebben.

Op zoek naar manieren om dat eco-schuldgevoel een beetje te compenseren? Bekijk Kianao's ongelooflijk zachte, duurzame babykleding van biologisch katoen.

Mijn rommelige, totaal onwetenschappelijke FAQ

Omdat ik wéét dat je nog vragen hebt, en Google je alleen maar wijsmaakt dat je baby een zeldzame ziekte heeft.

Is de babyversie van de zalf echt anders?

Nee. Echt gewoon nee. Ik heb het bedrijf gebeld om het te vragen. De ingrediënten zijn identiek. De 41 procent vaseline is identiek. Het enige verschil is het pastelroze met blauwe etiket en het feit dat ze je er meer voor laten betalen. Ze weten namelijk dondersgoed dat vermoeide ouders gewoon alles in hun karretje gooien waar 'baby' op staat, zonder de kleine lettertjes te lezen. Koop dus gewoon de normale pot.

Kan ik het op hun gezichtje smeren tegen een gure winterwind?

Ja, en het is daar oprecht perfect voor. In januari smeer ik vaak een dun laagje op de wangen en neus van Maya voordat we naar het park gaan. Het werkt als een onzichtbaar schildje tegen de wind. Smeer er alleen niet te veel op, anders zien ze eruit als een speenvarken en blijft alles aan hun gezicht plakken, zoals hondenhaar en kruimels van hun crackertjes.

Werkt het ook tegen een echt vurige, rode, nattige luieruitslag?

In mijn ervaring niet, en ook Dr. Aris zei van niet. Als de uitslag open, nat of bloederig is, wil je er echt geen vocht overheen opsluiten met een barrière van vaseline. Je hebt dan iets nodig dat indroogt. Op dat moment moet je overstappen op een superdikke zinkzalf—je weet wel, dat witte spul dat onder je nagels gaat zitten en er na drie dagen douchen nóg niet af wil.

Verpest het mijn dure biologische wasbare luiers?

Oh god, ja. Ik kwam er op de harde manier achter en heb voor vijftig euro aan biologische inleggers verpest. Vaseline vormt een laagje om de vezels van wasbare luiers en zorgt ervoor dat ze water afstoten in plaats van absorberen. Als je wasbaar gebruikt, moet je óf een wegwerpinlegger in de luier gebruiken om de boel te beschermen tegen de zalf, óf overstappen op een plantaardige, vaselinevrije balsem.

Is het veilig als ze er per ongeluk een beetje van opeten?

Kijk, laat het ze natuurlijk niet eten als een bakje vla. Maar Maya had een fase waarin ze tijdens het verschonen haar eigen voetjes vastpakte nét nadat ik de zalf had opgesmeerd, om vervolgens direct haar tenen in haar mond te proppen. Mijn huisarts zei dat het niet-giftig en sterk gezuiverd is, dus een klein beetje in de mond kan geen kwaad. Hooguit wordt hun ontlasting er een beetje gek van. Houd de pot verder gewoon lekker buiten bereik.

Klaar om je babykamer in te richten met spullen die écht met een doel zijn ontworpen? Shop Kianao's volledige collectie van duurzame, niet-giftige baby essentials.