Waarom ik stopte met opzichtige designerkleding voor baby's

Het was 2:14 uur 's nachts op een dinsdag, en ik stond in Maya's babykamer in een voedingstopje dat sterk naar zure melk en wanhoop rook, terwijl ik mijn adem inhield. Ze was drie weken oud. Mijn schoonmoeder had ons dit volkomen absurde, zeer gewilde designer babypakje cadeau gedaan—een stijf, geweven kruippakje met een kraagje en veertien kleine, iriserende parelknoopjes op de rug. Niet aan de voorkant. Op de rug. Want niets zegt "ik snap hoe de spijsvertering van een baby werkt" als een ouder dwingen om een kronkelende, huilende pasgeborene op haar buik te rollen om bij een luier te komen.

Ik had het haar eerder die avond aangetrokken voor een foto. Een fout. Een gigantische fout door slaapgebrek.

Want nu, om 2:14 uur 's nachts, was het onvermijdelijke gebeurd. Een spuitluier van epische proporties, helemaal tot aan haar nek. Het soort dat de wetten van de natuurkunde tart. En daar stond ik dan in het zwakke licht van de zaklamp van mijn telefoon, met trillende handen, te proberen veertien microscopisch kleine parelknoopjes bedekt met vloeibare gele poep los te maken, terwijl mijn man Mark vanuit de andere kamer zo hard snurkte dat ik letterlijk de muren kon voelen trillen.

Een hel.

Dat was het exacte moment waarop ik me realiseerde dat het hele concept van designerkleding voor baby's—in ieder geval de mainstream, schreeuwerige versie vol logo's—één grote oplichting is. Ik gooide het poeppakje van tweehonderd euro regelrecht in de luieremmer. Ik heb niet eens geprobeerd het te wassen. Ik liet het gewoon naar de stortplaats gaan, waar het thuishoorde.

Maar goed, het punt is: je baby heeft geen miniatuur trenchcoat of stijve tule rok nodig, en ze hebben al helemaal geen kleding nodig die alleen naar de stomerij mag.

Dat ding over de huiddikte dat mijn dokter me uitlegde

Een paar weken na het Grote Parelknoopjes Incident kreeg Maya over haar hele romp een vurige, schilferige rode uitslag. Het leek wel alsof ze over een tapijt was gesleept. Ik raakte natuurlijk in paniek, want dat is wat ik doe. Ik zat om 4 uur 's nachts drie uur lang op Google, waar ik haar de diagnose gaf van alles tussen scheurbuik en een zeldzame tropische ziekte die we op de een of andere manier hadden opgelopen in een buitenwijk.

Ik sleepte haar mee naar onze arts, dr. Lau. Zij is een ongelooflijk kalme vrouw die er altijd uitziet alsof ze de volle acht uur heeft geslapen, wat me eerlijk gezegd best wel beledigt. Ik was aan mijn derde kop lauwe koffie toe en zat te ratelen over de vraag of de huidschilfers van onze hond misschien gemuteerd waren.

Dr. Lau zuchtte alleen maar en keek naar de schattige trui van een polyestermix waar ik Maya in had geperst. Ze legde uit, op dat zachte toontje dat mensen gebruiken als ze tegen gekken praten, dat een babyhuidje... 20 of misschien wel 30 procent dunner is dan dat van ons? Ik had sinds 2018 niet meer geslapen, dus ik zat niet echt aantekeningen te maken, maar mijn vage begrip van de wetenschap hierachter is dat, omdat hun huidje zo flinterdun is, ze letterlijk alles absorberen wat je erop smeert of ze aantrekt. Elke synthetische vezel, elke rare chemische kleurstof die wordt gebruikt om die neon "fashion" kledingstukken te maken, het zit daar gewoon de warmte en het zweet vast te houden tegen hun kleine, kwetsbare huidje totdat het in opstand komt.

Ze zei eigenlijk dat als het niet ademend en biologisch is, het niets op een pasgeboren baby te zoeken heeft. Dit bezorgde me een gigantisch schuldgevoel, want de helft van Maya's kledingkast bestond uit spullen die aanvoelden als paraplustof.

Dus ging ik naar huis en hield ik een grote opruiming.

Ontdekken wat premium écht betekent

Dit is het ding met "designer" kleding. Als je geld gaat uitgeven aan premium babykleding, zou de luxe niet voor de mensen moeten zijn die naar de baby kijken. De luxe zou voor de baby moeten zijn.

Echte premium kleding betekent dat je betaalt voor een stof die niet als schuurpapier aanvoelt, en voor een ontwerp dat niet uit elkaar valt als je het tachtig keer achter elkaar wast. Dit was het moment waarop ik in paniek bamboe en biologisch katoen begon in te slaan, en zo stuitte ik op de spullen van Kianao.

Ik bestelde het Biologisch Baby Rompertje Lange Mouw Henley Winter Romper uit pure noodzaak, omdat het kouder werd en Maya in een angstaanjagend tempo uit haar pasgeborenen-kleertjes groeide. En laat me je vertellen: dit ding werd ongeveer vier maanden lang mijn hele persoonlijkheid.

Ten eerste heeft het drie knoopjes. Slechts drie. En die zitten aan de voorkant. Het is gemaakt van biologisch katoen dat zó belachelijk zacht is, dat ik soms gewoon over het mouwtje zat te aaien terwijl ik haar vasthield. Mark nam me er zelfs mee in de maling. Hij noemt hoogwaardige duurzame spullen tegenwoordig "baby d", omdat hij denkt dat hij een streetwear-influencer is of zoiets, met zinnen als "Oh, heb je haar vandaag weer in de baby d gehesen?" Ja, Mark, dat heb ik, want het rekt precies goed mee en ik kan het over haar enorme hoofd krijgen zonder dat ze gilt als een bezetene.

We hadden hem in een prachtige, gedempte aardetint, en het was letterlijk het enige wat ze op dinsdagen en donderdagen droeg. Het overleefde zoete aardappelpuree, een incident met een blauwe stift die Leo (mijn 7-jarige) "per ongeluk" op haar liet vallen, en de constante stroom aan wasbeurten. Het ging niet pillen. Het trok niet scheef in die rare trapezevorm die goedkope rompertjes na één wasbeurt krijgen. Het... bleef gewoon mooi.

Als je echt een garderobe wilt opbouwen die logisch is, in plaats van gewoon lukraak kledingstukken te kopen die er leuk uitzien op een hangertje, dan wil je misschien eens kijken naar hun collectie biologische babykleding, want het heeft eerlijk waar mijn geestelijke gezondheid gered.

Mijn nogal losse interpretatie van veilig slapen

Ik kan het niet over babykleding hebben zonder het over nachtkleding te hebben, vooral omdat slapen mijn favoriete onderwerp op aarde is en hetgeen ik het minst krijg.

Een andere arts die we zagen, dr. Wei, vertelde me tijdens een controle dat de kamer in principe een vleeskluis moest zijn—zo'n 20 tot 22 graden Celsius—om het risico op wiegendood te verminderen, en dat baby's nauwsluitende kleding moeten dragen om te slapen. Geen losse stoffen die zich ophopen rond hun gezichtjes, geen trekkoordjes, geen rare versieringen die los kunnen schieten en een verstikkingsgevaar kunnen vormen.

Dit bevestigde helemaal mijn haat tegen ingewikkelde babymode. Probeer jij maar eens een baby te laten slapen in een los gebreid vest met houten houtje-touwtjesluitingen en laat me dan weten hoeveel stress je hebt terwijl je om 3 uur 's nachts naar de babyfoon staart. Ik was als de dood voor alles wat loszat, dus gebruikten we strikt nauwsluitende, biologische rompers en slaapzakjes.

Voor de dutjes vertrouwden we zwaar op de Korte Mouwen Biologisch Katoenen Baby Romper Geribbelde Zuigelingen Body. De geribbelde textuur hiervan is magisch, omdat het hun kleine lichaampjes als het ware omhelst zonder te knellen, waardoor het nooit opkroop onder haar slaapzak. Bovendien, geen kriebelende labels in de nek. Ik weet niet wie ooit heeft besloten om stijve, plastic-aanvoelende labels in de halslijn van babykleding te naaien, maar ik wil graag met diegene op de vuist op de parkeerplaats van de McDonald's.

De 'kosten per draagbeurt'-rechtvaardiging

Mark klaagt graag over hoe snel kinderen groeien. "Waarom geven we goed geld uit aan iets dat ze drie maanden zal dragen?", zegt hij dan, terwijl hij een microscopisch klein sokje omhoog houdt.

En hij heeft niet helemaal ongelijk, maar hij mist ook het punt. Ja, ze groeien snel. Maar in die drie maanden dragen ze dat kledingstuk wel CONSTANT. Ik las ergens over de 8-5-3-2 seizoensregel—zoiets van: je hebt per seizoen maar 8 topjes, 5 broekjes, 3 laagjes en 2 paar schoentjes nodig. Daar ben ik uiteraard genadeloos in gefaald, want ik heb nul zelfbeheersing, maar het concept is ijzersterk. Als je minder spullen koopt, maar die spullen wél echt goed in elkaar zitten, dan klopt het rekensommetje wel.

Bovendien hebben écht hoogwaardige spullen een belachelijk hoge inruilwaarde. Ik probeerde een Vinted-imperium te starten met Maya's oude kleren. De goedkope, fast-fashion rompertjes werden in een vuilniszak gebundeld en gedoneerd, omdat ze vol vlekken zaten en helemaal uitgerekt waren. Maar die premium items van biologisch katoen? De Kianao rompertjes? Die verkocht ik door voor zowat de helft van wat ik ervoor betaald had. Of ik gaf ze aan mijn zwangere zus, en ze zagen er nog steeds als nieuw uit. Dat kun je echt vergeten met zo'n tule rokje dat al kapot scheurde toen het voor de eerste keer achter het riempje van de kinderwagen bleef haken.

Een willekeurig zijstapje over speelgoed

Nu we het toch over premium babyspullen hebben, moet ik ook even eerlijk zijn over de categorie speelgoed. Mark, in al zijn oneindige wijsheid, kocht de Zachte Baby Bouwblokken Set omdat hij ergens had gelezen dat ze BPA-vrij waren en hij paranoia is over zware metalen. Best logisch, eigenlijk.

Ze zijn... oké? Ik bedoel, ze zijn zacht en er staan kleine dieren en cijfers op, wat objectief gezien schattig is. Maar Maya kauwde vooral agressief op de groene toen ze tandjes kreeg, en gebruikte de blauwe als een projectiel tegen de hond. Ze drijven daarentegen wél in bad, wat haar gisteren exact vier minuten bezig hield terwijl ik agressief mijn haar waste, dus dat is dan maar een overwinning. Ze zijn niet levensveranderend, maar ze vergiftigen je kind tenminste niet, dus dat scheelt weer.

Koop gewoon de zachte spullen

Eerlijk gezegd is het hebben van een baby al chaotisch genoeg zonder te moeten worstelen met ingewikkelde kleding. Je moet echt stoppen met het kopen van die stijve, met logo's bedekte nachtmerrie-pakjes en in plaats daarvan misschien proberen dingen te vinden die oprecht ademen en meerekken. Ervan uitgaande dat je niet je hele zwangerschapsverlof wilt besteden aan het smeren van hormoonzalf op vurige uitslag, wat ik bij Leo absoluut wel heb gedaan en bij Maya resoluut weigerde.

Echte designer babykleding gaat niet om status. Het gaat erom dat een klein mensje níét krijst omdat er een polyester naad in zijn dijbeen snijdt. Het gaat erom dat een moeder niet helemaal gek wordt om 2 uur 's nachts wanneer ze een onmogelijk kledingstuk probeert los te knopen.

Als je jezelf wat tranen (die van jou én die van de baby) wilt besparen, kijk dan alsjeblieft eens naar de biologische collecties van Kianao. Het is een investering in je eigen gemoedsrust.

Een paar rommelige vragen die je waarschijnlijk hebt

Zijn die chique, dure designer babykleertjes het eerlijk waar waard?

Als je die met enorme logo's van luxe modehuizen bedoelt die 300 euro kosten en totaal niet rekken? Absoluut niet, dat is pure oplichterij en je baby krijgt er waarschijnlijk uitslag van. Bedoel je premium, duurzaam gemaakte basics van biologisch katoen die duizend wasbeurten overleven zonder hun vorm te verliezen? Ja. God, ja. Elke cent.

Hoe in vredesnaam was ik biologisch katoen zonder het te verpesten?

Denk er niet te veel over na, gooi het gewoon in de koude was met een mild wasmiddel en ban wasverzachter voor altijd uit je huis. Het bedekt de vezels namelijk met rare chemicaliën. Ik probeer de echt mooie spullen meestal aan de lucht te laten drogen door ze over mijn eetkamerstoelen te hangen, maar eerlijk gezegd heb ik Maya's Kianao rompertjes ook vaak genoeg in paniek op een lage temperatuur in de droger gegooid en dat hebben ze prima overleefd.

Moet ik kleding kopen op basis van het leeftijdslabel?

Nooit. De leeftijdsmaten zijn een leugen bedacht door mensen die duidelijk nog nooit een echte baby hebben gezien. Maya droeg "6-9 maanden" toen ze 4 maanden oud was, omdat ze de dijen van een kleine rugbyspeler had. Kijk altijd naar de gewichts- en lengtetabellen. Als een merk geen maattabel met gewicht heeft, koop het dan niet. Dan ben je gewoon maar wat aan het gokken.

Hoeveel setjes kleding heeft een baby nou écht nodig?

Veel minder dan je denkt, maar meer dan de minimalisten je vertellen. Je hebt genoeg nodig om drie spuitluiers binnen 24 uur te overleven zónder om middernacht nog de was te hoeven doen. Voor mij betekende dat dat ik ongeveer acht tot tien echt degelijke, rekbare, makkelijk te knopen biologische rompers in de roulering had. Al het andere is gewoon overbodig.