Toen een vossenwelpje onze tuin overnam (en doorkomende tandjes ons redden)

Het was dinsdagochtend 6:13 uur en ik stond met maar één sok aan in de keuken, terwijl ik toekeek hoe mijn dochter agressief op de hoek van ons nep-jaren-vijftig dressoir kauwde als een uitgehongerde termiet. Ik keek door de glazen deuren in de hoop op een of andere goddelijke interventie, of in ieder geval de postbode, maar in plaats daarvan keek ik recht in de ogen van een wild dier dat naast onze omgevallen kliko zat.

Je hoort in steden als Londen wel vaker over wilde dieren, maar echte babyvosjes zie je meestal alleen in virale filmpjes of op duur behang voor de babykamer. Toch zat er hier eentje, met totale onverschilligheid naar mijn verwarde ochtendkapsel te staren. Een fractie van een seconde dacht mijn slaaptekort-brein: Ah, een boswezen is gekomen om mijn huis te zegenen. Ik zal het een half volkoren biscuitje geven.

Doe dit niet. Het blijkt dat de lokale wilde dieren behandelen alsof je een figurant in een Disney-film bent, een catastrofaal idee is. Maar over mijn paniekerige speurtocht op internet vertel ik je zo meer.

Het wilde dier in de tuin

Ik stond daar veel te lang te staren naar zijn roestbruine vacht, en negeerde volkomen het feit dat mijn andere tweelinghelft op dat moment een gevallen stuk droge penne van het vloerkleed probeerde te eten. Uiteindelijk zat ik drie uur lang te lezen over de biologie van vossen in plaats van de berg zwaar vervuilde luiers te wassen die op me wachtte in de badkamer.

Wist je dat ze volledig blind en doof geboren worden, en ongeveer evenveel wegen als een kleine appel? Als ze een week of vier oud zijn, veranderen hun ogen op wonderbaarlijke wijze van leiblauw naar een doordringende, magische amberkleur. Het is ronduit oneerlijk, eerlijk gezegd. Mensenbaby's krijgen gewoon troebele, onbestemde grijze ogen die uiteindelijk overgaan in het genetische beige dat ze hebben geërfd, terwijl dit wezen daar bij mijn vuilnisbak een mystieke kleurtransformatie ondergaat nog voordat het gestopt is met melk drinken. De natuurwebsites beweren dat ze met ongeveer zes weken van de moedermelk af zijn en dan gewoon een beetje ronddwalen om te leren jagen. Eerlijk gezegd klinkt dat als een droom vergeleken met de slopende overgang van gepureerd naar vast voedsel, die er momenteel voor zorgt dat mijn keukenplafond onder de geprakte erwtjes zit.

Als je er eentje aan zit te staren door het dubbelglas, begint je uitgeputte brein volkomen nutteloze vragen te stellen. Bijvoorbeeld: hoe noem je een babyvos eigenlijk? Terwijl ik met één hand driftig op mijn telefoon typte, ontdekte ik dat ze officieel welpen worden genoemd, hoewel vosjes natuurlijk ook prima is als je geen taalnazi bent. Ik kon ook geen geschikte naam voor een babyvos bedenken; ik overwoog even 'Sir Digby' voordat ik me bedacht dat het geven van namen aan wilde dieren de allereerste stap is naar het per ongeluk adopteren van een wandelende ziektebron.

Wanneer grijp je in en wanneer verstop je je achter het glas?

Mijn huisarts had me tijdens een controle al eens vaag gewaarschuwd voor vossen, nadat ik een behoorlijk paranoïde vraag had gesteld over het spelen van de tweeling in de modder in ons plaatselijke park. Hij mompelde iets over Echinococcus multilocularis—wat klinkt als een spreuk uit Harry Potter, maar eigenlijk een uiterst onsmakelijke lintworm is—en herinnerde me eraan dat deze dieren, hoewel zeldzaam, absoluut geen golden retrievers zijn.

Het internet adviseerde ten stelligste om ze van een veilige afstand te observeren, met de opmerking dat als je overdag een welpje alleen in je tuin ziet spelen, deze vrijwel zeker niet in de steek gelaten is. De moeder verstopt zich dan meestal in de struiken in de buurt, terwijl ze een oordeel velt over het matige onderhoud van je gazon. De drang om de deur op een kier te zetten en er een stukje beboterde toast uit te schuiven was overweldigend. Maar een wild roofdier leren dat de achterdeur van een rijtjeshuis gelijkstaat aan snacktijd, is in feite een doodvonnis voor het dier. Om nog maar te zwijgen over hoe slecht dat idee is voor een vader van wie de kinderen momenteel voor de lol aan de straatstenen likken.

Dus in plaats van de deur open te doen om een eerbetoon aan gebakken deegwaren aan te bieden en mijn gezin per ongeluk in een natuurcrisis te storten, hield ik het glas gewoon dicht. Ik nam een wazige foto voor de familie-app en liet het vosje in vrede mijn kostbare hosta's uitgraven.

De roofdieren in huis en hun siliconen prooi

De echte roofdieren zaten trouwens toch al binnen. Het kauwen op het dressoir was tegen 7 uur 's ochtends aanzienlijk geëscaleerd. Elke baby gaat door deze verwilderde bijtfase, maar beide helften van mijn tweeling zaten precies op hetzelfde moment midden in de tandjesellende. Ik ben ervan overtuigd dat deze ontwikkelingsmijlpaal een wrede biologische grap is, speciaal ontworpen om de geest van ouders volledig te breken.

Op pagina 47 van het opvoedboek dat we hadden gekocht, staat dat je kalm moet blijven en een rustgevende energie moet uitstralen als ze overstuur zijn. Dit vond ik om 3 uur 's nachts bijzonder weinig behulpzaam, terwijl ik probeerde met een spuitje Sinaspril met aardbeiensmaak in een hevig tegenspartelend mondje te krijgen. De enorme hoeveelheid kwijl was verbluffend; het is een uiterst bijtende substantie die in precies twintig minuten door drie lagen kleding was gedrenkt.

Dit is precies het moment waarop de vossen-bijtring in ons leven kwam en prompt mijn laatste restje gezond verstand redde. Ik heb het over de Siliconen Bijtring Vos. Ik hou normaal niet zo van preken over specifiek speelgoed, want baby's zijn berucht wispelturig en geven uiteindelijk vaak toch de voorkeur aan een houten pollepel, maar dit ding was een absoluut werkpaard. Tweeling A dook er met een lichte, angstaanjagende felheid bovenop.

Het is gemaakt van één massief stuk siliconen, wat betekende dat ik me geen zorgen hoefde te maken over schimmel die stiekem in een verborgen piepgaatje zou groeien (een horrorverhaal dat mijn schoonzus me vertelde en me drie nachten op rij uit mijn slaap hield). De getextureerde oortjes van dit kleine siliconen vosje reikten precies tot in de achterste hoek van haar tandvlees, waar een kies dreigde door te komen, wat voorkwam dat mijn eigen wijsvinger eraf werd gebeten tijdens een wanhopige poging om verdovende gel aan te brengen. Ik kon hem 's avonds gewoon naast de koffiemokken in de vaatwasser gooien, waarna hij er steriel weer uitkwam, klaar voor een nieuwe dag vol gewelddadig gekauw.

Een eerlijk oordeel over haakwerk in een rommelig huis

Omdat ik een weerloos slachtoffer ben van esthetisch verantwoorde internetreclames, kocht ik ook de Gehaakte Rammelaar en Bijtring Vos. Hij is ontegenzeggelijk prachtig. De combinatie van glad beukenhout en die ongelooflijk gedetailleerde gehaakte vossenkop gaf me het gevoel een zeer bewuste, verfijnde ouder te zijn, die alleen maar ambachtelijke producten koopt en waarschijnlijk zelf zuurdesembrood bakt.

Maar hier is de harde, koude waarheid over haakwerk als je een rondrennende tweeling hebt: het trekt vuil aan als een magneet. Tweeling B liet hem in een plas van mysterieuze oorsprong buiten bij de Albert Heijn vallen. Proberen om om vier uur 's middags een vlekje uit premium katoengaren te poetsen, terwijl je twee krijsende peuters in bedwang probeert te houden, is echt pure tijdverspilling. Het is fantastisch voor rustig spelen op een schoon vloerkleed binnenshuis, onder toezicht, maar ik durf hem niet meer mee naar buiten te nemen. Als je een kind hebt dat beleefd op zijn speelgoed sabbelt, is het briljant. Maar als je een kind hebt dat zijn bezittingen in de tuin begraaft, houd het dan bij siliconen.

Als je op zoek bent naar meer manieren om jezelf af te leiden van de chaos van het prille ouderschap, dan is rondneuzen tussen de biologische babykleding van Kianao een uitstekend overlevingsmechanisme voor als je vastzit onder een slapende baby.

Schuilen onder het bosthema

Om het onbedoelde bosthema, dat mijn woonkamer overnam, compleet te maken, brachten we veel tijd samen doorgekropen door onder de Biokatoenen Babydeken met Bosvossen. Wanneer de medicatie nog niet werkte en iedereen huilde (ikzelf incluis), wikkelde ik ons allemaal in deze onverklaarbaar zachte stof.

Ik begrijp niet echt hoe biologisch katoen precies werkt—iets met geen pesticiden en ethische landbouw, wat mijn vrouw me al twee keer heeft uitgelegd terwijl ik wezenloos naar de muur staarde—maar wat ik wél weet, is dat het de enige deken was waarvan mijn chronisch oververhitte tweeling geen zweetuitslag kreeg. We zaten dan op de vloer, omringd door rondslingerend speelgoed en doorweekte slabbetjes, verscholen onder een deken bedekt met kleine oranje vosjes, te kijken hoe de echte vos eindelijk wegdraafde door een gat in de schutting.

Zit je momenteel ook vast in de loopgraven van doorkomende tandjes en heb je iets nodig om het kwijl te absorberen of je meubels te redden van kleine tandjes? Bekijk dan het volledige assortiment van levensreddende spullen in de Kianao bijtringen-collectie voordat je kind echt je plinten opeet.

Vragen die ik om 4 uur 's nachts in paniek heb gegoogeld

Wat moet je doen als je een babyvosje in de tuin vindt?

Weersta de neiging om van je leven een tekenfilm te maken. Ik wilde hem meteen adopteren en een naam geven, maar eerlijk gezegd: tenzij hij duidelijk gewond is of wordt omringd door vliegen (wat een buitengewoon luguber detail is dat ik op de site van de dierenbescherming las), moet je hem gewoon met rust laten. De moeder zit vrijwel zeker vanuit de struiken toe te kijken en heeft ongetwijfeld een mening over je tuinaanleg.

Zijn vossen gevaarlijk voor peuters?

De jeugdarts van het consultatiebureau leek zich veel meer zorgen te maken over de ziektes die ze via hun uitwerpselen verspreiden dan over de dieren zelf die ons zouden aanvallen. Ze dragen een aantal afschuwelijk klinkende parasieten bij zich, zoals schurft en lintwormen, dus ik moet er gewoon extra goed op letten dat de tweeling geen modder uit de bloemperken eet. Wat trouwens toch al een constante, verloren strijd is.

Wanneer krijgen baby's eigenlijk hun eerste tandjes?

De keurige medische boeken zeggen ergens rond de zes maanden, maar mijn tweeling begon al met vier maanden in een soort kwijlwatervallen te veranderen. Het voelde alsof ze er een heel jaar over deden om tanden te kweken, tergend langzaam, millimeter voor millimeter. Raak dus niet in paniek als je kind al vroeg op zijn vuistjes begint te kauwen.

Hoe maak je siliconen bijtringen schoon zonder gek te worden?

Ik gooi die van ons letterlijk gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser. Als je leeft op twee uur gebroken slaap, dan is alles wat een heet wasprogramma niet overleeft, dood voor mij. Geen kokend water, geen speciale borsteltjes, gewoon hup, bij de borden erin.

Kan ik bijtringen in de vriezer leggen om ze extra koud te maken?

Onze kinderarts mompelde iets over dat keihard bevroren dingen hun tere tandvlees zouden kunnen beschadigen, dus we bewaren de siliconen bijtringen gewoon in de koelkast. Een lekkere verkoeling leek het gekrijs al te stoppen zonder het speelgoed te veranderen in een letterlijk ijsblok waar een gloednieuw tandje op zou kunnen afbreken.