Hoe een grappig klein vogelbekdier mijn mijlpaalstress wegnam

Ik zat op de ijskoude zeshoekige tegels van onze extreem krappe badkamer beneden. Het was 3:14 uur 's nachts, ik droeg een sportbroekje van Dave dat ik agressief had opgerold bij mijn middel, en een voedingstop bedekt met iets waarvan ik vurig hoopte dat het gewoon spuug was. Maya was toen vier maanden oud en maakte die rare kreunende geluidjes die ze altijd maakte in plaats van gewoon te slapen. De helderheid van mijn telefoon stond op het allerlaagste standje en ik was in paniek aan het googelen waarom ze nog niet omrolde. Op de rand van het bad stond koude, half opgedronken koffie van gisteren. Ik was er heilig van overtuigd dat ik haar verpestte. Alsof ik haar hele leven aan het verpesten was omdat een of andere app op mijn telefoon met een pastelkleurige interface me vertelde dat ze inmiddels de turnkampioenschappen had moeten winnen.

Dave komt binnen, stapt pardoes over mijn uitgestrekte benen heen om te plassen en vertelt me — compleet uit het niets, om drie uur 's nachts — dat hij net heeft gelezen dat een baby-vogelbekdier een 'puggle' wordt genoemd. Ik wilde ter plekke op de badmat de scheidingspapieren aanvragen.

Maar toen ging hij naast mijn vieze, oude koffie op de badrand zitten en begon me al die rare feitjes over ze te vertellen die hij tijdens een nachtelijke Reddit-sessie had ontdekt. En eerlijk? Het veranderde mijn hele kijk op de zaak. Voor die nacht dacht ik echt dat elke baby zich aan een soort strak, zakelijk schema moest houden. Je zit met zes maanden, kruipt met acht maanden, loopt met twaalf maanden, anders misluk je in het leven en kom je nooit op de universiteit. Maar de natuur? De natuur is één grote, chaotische bende.

Zwemlessen kunnen wel wachten, want niemand weet het eigenlijk echt

Dit is wat mijn huisarts, dokter Miller — die de uitstraling heeft van een extreem vermoeide maar ontzettend lieve golden retriever — me vertelde toen ik uiteindelijk huilend in zijn spreekkamer zat over het hele omrol-drama. Hij zei dat menselijke baby's in feite gewoon op hun eigen tempo hun besturingssysteem aan het installeren zijn en dat we veel te veel druk op ze leggen. Wat natuurlijk fantastisch klinkt. Maar dat verhaal van het vogelbekdier maakte het in mijn hoofd pas echt helder.

Een baby-vogelbekdier leeft letterlijk in rivieren, toch? Het zijn semi-aquatische dieren. Hun hele identiteit draait om zwemmen. Maar als ze uit het ei komen, zijn ze blind, compleet haarloos, doof en zo groot als een limaboon. Serieus, ze wegen nog geen 50 gram. En ze blijven VIER MAANDEN lang verstopt in een hol onder de grond voordat ze ook maar één druppel water aanraken. Vier maanden! Stel je voor dat een menselijke moeder bij een baby-ouderles zou zeggen: "Ja, mijn kind wordt straks een waterpolo-wonderkind, maar voor nu zit hij even een heel kwartaal in een donkere kast om uit te vinden hoe zijn benen werken." We zouden gek worden.

Dave vertelde me ook dat ze uiteindelijk leren jagen met behulp van letterlijke elektrische impulsen, wat klinkt als iets uit een stripboek, maar het gaat erom: ze komen er vanzelf wel als de tijd rijp is. Hoe dan ook, het besef dat een wild dier er een derde van een jaar over mag doen om gewoon te leren bestaan in zijn natuurlijke habitat, zorgde ervoor dat ik me zo ongelooflijk stom voelde dat ik me zorgen maakte dat Maya op dinsdag nog niet omrolde. Ze is uiteindelijk natuurlijk wel omgerold. Nu is ze zeven, doet ze radslagen in de woonkamer en gooit ze mijn planten om. Soms mis ik de tijd dat ze nog niet kon bewegen.

Borstvoeding is eigenlijk gewoon een biologische ontgroening

Kijk, ik kan uren praten over hoe raar het was om mijn luidruchtige, agressieve, mechanische borstkolf uit te leggen aan de vierjarige Maya toen Leo werd geboren, maar blijkbaar hebben vogelbekdieren niet eens tepels. Ze zweten gewoon een soort melk uit de huid van hun buik en de baby's likken het uit hun vacht. Ik bedoel, allemachtig. Daarbij vergeleken lijken mijn tepelkloven en al die nachtelijke kolfsessies met de Haakaa wel een luxe all-inclusive vakantie. Het dierenrijk is gewoon een stelletje zoogdieren dat maar wat aanrommelt met de rommelige biologie die ze toebedeeld is gekregen, dus we zouden waarschijnlijk niet zo streng voor onszelf moeten zijn als aanleggen voelt als een nachtmerrie. Snel verder.

De absolute nachtmerrie die 'doorkomende tandjes' heet

Ik dacht vroeger oprecht dat doorkomende tandjes zoiets betekenden als een paar dagen wat extra kwijl en misschien lichte verhoging. O hemel. Ik was zo ontzettend naïef. De realiteit is dat menselijke baby's gewoon twee jaar lang langzaam kleine, vlijmscherpe mesjes uit hun schedel duwen. En ze laten het je elke seconde van de dag weten. Puggles hebben eigenlijk tijdelijke tandjes die ze alweer kwijtraken voordat ze überhaupt hun ondergrondse hol verlaten. De rest van hun leven pureren ze hun eten gewoon met van die rare keratine-kussentjes. Wat eerlijk gezegd stukken efficiënter klinkt dan waar onze kinderen mee bezig zijn.

Aangezien we de tandvleesjes van onze baby's niet zomaar kunnen omruilen voor keratine-kussentjes, moeten we helaas dealen met het geschreeuw. Bij Maya kocht ik elke lelijke, naar chemicaliën ruikende plastic bijtring op de markt en ze vond ze allemaal vreselijk. Maar tegen de tijd dat Leo tandjes kreeg en begon te kwijlen als een Sint-Bernard, was ik een stuk wijzer. Ik ontdekte deze Panda Bijtring van Kianao en het was letterlijk zo'n acht maanden lang mijn allerliefste bezit.

Story time: We stonden muurvast in de file op de snelweg, Leo slaakte zo'n hysterische pterodactylus-kreet omdat er een snijtand door wilde komen, en ik griste blindelings in de koeltas en gooide deze koude siliconen panda zo in zijn autostoeltje. Stilte. Absolute, prachtige, heerlijke stilte. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen die ongelooflijk, verdovend koud worden als je hem tien minuutjes in de koelkast legt. En dat was precies wat zijn hete kleine tandvlees nodig had. Hij is ook helemaal plat, waardoor zijn onhandige, ongecoördineerde babyhandjes het bamboe-gedeelte goed konden vastpakken zonder hem elke drie seconden in het zwarte gat van het autostoeltje te laten vallen. Ik gooide hem elke avond gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser, want ik weiger dingen met de hand af te wassen als het niet per se hoeft. Hij overleefde echt alles.

Als jij nu ook tot je nek in de kwijl-loopgraven zit en langzaam gek wordt, kun je hun bijtproducten eens bekijken. Misschien bespaart het je die paniekerige Amazon-koopsessies om 3 uur 's nachts waar ik zo vaak ten prooi aan viel.

Ze in noppenfolie wikkelen is helaas geen optie

Wist je dat mannelijke vogelbekdieren letterlijk giftige sporen op hun enkels laten groeien? Gif! Zoals bij een slang! Ik vond het al stressvol om een glazen salontafel babyproof te maken. Stel je eens voor dat je dreumes je medisch kan vergiftigen als hij je schopt tijdens het verschonen van een luier. De natuur is doodeng.

Godzijdank hoeven we ons geen zorgen te maken over gif bij onze menselijke baby's, maar we hebben wel met zowat al het andere te maken. Toen we Maya kregen, leek onze woonkamer wel op een ontplofte plasticfabriek in felle primaire kleuren. Alles knipperde, piepte of zong een blikkerig elektronisch liedje dat soms nog steeds door mijn nachtmerries spookt als ik mijn ogen sluit. Ik dacht dat baby's al die herrie nodig hadden om 'gestimuleerd' te worden.

Tegen de tijd dat Leo kwam, was ik inmiddels zélf zo overprikkeld dat ik alleen nog maar spullen wilde waarvan ik niet de neiging kreeg om mijn haar uit mijn hoofd te trekken. We haalden de Houten Babygym in huis, met van die kleine hangende diertjes. Hij is... prima. Hij is eerlijk gezegd echt heel mooi en hij zorgde er tenminste niet voor dat mijn woonkamer op een chaotisch kinderdagverblijf leek, wat ik voor mijn eigen gemoedsrust wel fijn vond. Leo vond het een paar maanden lang leuk om tegen het houten olifantje en de ringen met textuur te slaan. Maar eerlijk? Het is een babygym. Hij gebruikte hem maar heel even en besloot toen dat wegrollen om een verdwaalde Cheerio van het vloerkleed te eten intellectueel véél uitdagender was. Het doet wat het moet doen, is stevig en niet-giftig, maar ze groeien gewoon zo ontzettend snel uit die stilliggende fase.

Wat je daarentegen wel oneindig lang gebruikt, zijn rompertjes. Oh man. Ik besefte nooit hoe belangrijk de stof eigenlijk was, totdat Maya met een half jaar oud opeens onderstond met vreselijke, boos uitziende rode eczeemplekken op haar buikje. Ik smeerde er cortisonenzalf op en raakte volledig in de stress. Dokter Miller bekeek het en opperde dat het waarschijnlijk contacteczeem was door de goedkope synthetische kleurstoffen en het polyester in haar 'fast-fashion' rompertjes. Ik voelde me echt een mislukking als moeder.

In paniek heb ik haar hele kledingkast gedoneerd en alles vervangen voor het Biologisch Katoenen Rompertje. Ik maak geen grapje, in amper een week trok haar huidje bij. Ze gebruiken geen agressieve chemische kleurstoffen; het is gewoon super ademend biologisch katoen met een klein beetje elastaan, zodat je de halsopening daadwerkelijk over hun gigantische, wiebelende hoofdjes kunt trekken zonder dat ze moord en brand schreeuwen. De stof is ook lekker dik. Het heeft in onze vreselijke appartement-wasmachine zeker veertig stevige poepluier-wasbeurten overleefd zonder zijn vorm te verliezen of zo'n gekke, pillige textuur te krijgen.

Ouderschap is gewoon één eindeloze, uitputtende warboel van vallen en opstaan. Jij doet maar wat, de baby doet maar wat en dat rare kleine vogelbekdiertje in de rivier doet ook maar wat, terwijl hij melk zweet en een derde van het jaar wacht totdat hij kan leren zwemmen. Als het je lukt om al die internetforums te negeren en te accepteren dat jouw kind zijn eigen rommelige besturingssysteem installeert op een geheel eigen, specifieke tijdlijn, dan kun je oprecht gaan genieten van het in alle rust opdrinken van je koffie-van-gisteren op de badkamervloer.

Klaar om jouw enorm onvoorspelbare ouderschapsreis net iets mooier en aanzienlijk minder giftig te maken? Ontdek hier de biologisch katoenen baby essentials van Kianao, voordat je kind besluit om de verkeerde kant op te kruipen.

Een paar ongelooflijk onwetenschappelijke, maar wél heel reële antwoorden op jouw vragen