De waarheid over vitamine D voor baby's (en waarom het zo'n gedoe is)

De kokosolie liep helemaal langs mijn linkerelleboog, verzamelde zich in mijn elleboogplooi en druppelde zo op de kop van de hond. Het was 02:14 uur 's nachts. Mijn oudste, Jackson, was precies drie weken oud, krijste de boel bij elkaar en deed alsof het kleine plastic pipetje een levende ratelslang was. Ik huilde vrolijk met hem mee, zittend in de donkere babykamer, terwijl ik paniekerig "vitamine d voor babi" en "hoe geef je babi druppels zonder gek te worden" intikte op mijn telefoon. Met één vettige duim, want door het slaapgebrek kon ik niet eens meer normaal spellen. Welkom in het moederschap, lieve mensen.

Ik ga meteen maar heel eerlijk met je zijn. Niemand vertelt je over de druppeltjes. Je maakt je negen maanden lang druk over de veiligheid van het ledikantje en biologische inbakerdoeken, en dan verlaat je het ziekenhuis, drukken ze je achteloos een klein flesje olie in de handen en zeggen ze dat je pasgeboren baby dit élke dag moet krijgen. Ze laten het klinken alsof je het gewoon in hun mondje druppelt en vervolgens fluitend de zonsondergang tegemoet huppelt. Schattig.

Mijn moeder zei dat ik hem gewoon in de zon moest leggen

Als je een moeder of oma van de oude stempel hebt, heb je deze zin vast weleens gehoord: "Wij deden nooit aan druppeltjes, we legden je gewoon in een zonnestraal op de vloer van de woonkamer." Mijn eigen moeder zei dat ik me aanstelde toen Jackson de olie uitspuugde en stelde voor om hem gewoon even mee naar buiten te nemen. Kijk, ik hou zielsveel van mijn moeder, maar zij liet me vroeger ook los achterin de achterbak van een busje meerijden op de snelweg, dus haar veiligheidsradar is iets anders afgesteld dan de mijne.

Tijdens Jacksons controle na één maand vroeg ik onze kinderarts, dr. Miller, naar dat hele zonnestralen-verhaal. Ze keek me aan over de rand van haar bril en legde vriendelijk uit dat het bakken van een pasgeboren baby in de brandende zomerhitte tegenwoordig niet bepaald wordt aangeraden. Blijkbaar hebben baby's een huid die zo dun is als vloeipapier, en horen we ze de eerste zes maanden volledig uit direct zonlicht te houden om huidschade en het risico op kanker op de lange termijn te voorkomen. Kortom, direct zonlicht voor een baby is een absolute no-go, waardoor we weer terug bij af zijn met die gevreesde voedingssupplementen.

Dr. Miller probeerde me ook nog de wetenschap erachter uit te leggen. Het had iets te maken met calciumopname en fosfor, wat voor mijn oververmoeide brein eerlijk gezegd klonk als chemicaliën voor het zwembad. Maar de essentie is dat baby's zonder voldoende van deze vitamine rachitis (Engelse ziekte) kunnen ontwikkelen. Dat betekent dat hun kleine botjes zacht en zwak worden. Dat klinkt absoluut doodeng als je een piepklein, breekbaar mensje vasthoudt dat sowieso al aanvoelt alsof het van glas is gemaakt. Dus ja, over dat supplement valt simpelweg niet te onderhandelen.

De Grote Pipetjesramp van 2019

Laten we het eens hebben over het daadwerkelijk geven van deze druppels, want degene die deze miniatuurflesjes heeft ontworpen, heeft duidelijk nog nooit een echte mensenbaby ontmoet. Ze vertellen je dat baby's 400 IE per dag nodig hebben. Klinkt simpel. Maar de flesjes komen meestal in twee tergende varianten, en door allebei ga je je levenskeuzes ernstig in twijfel trekken.

Ten eerste heb je de spuitjes-variant, waarbij je precies 1 ml vloeistof moet opzuigen. Heb je weleens geprobeerd een tegenspartelende pasgeboren baby vast te houden die melk ruikt en begint te zoeken als een klein wild zwijntje, terwijl je tegelijkertijd precies één milliliter dikke vloeistof in de zijkant van hun wang probeert te spuiten? Ze spugen het uit. Ze blazen er bellen mee. Het belandt in hun oor, in jouw haar en helemaal over je favoriete voedingsbeha. Je zit daar en vraagt je af of ze er überhaupt iets van hebben doorgeslikt, om vervolgens in paniek te raken: moet je ze meer geven en ze per ongeluk een overdosis calcium geven, of het overslaan en ze veroordelen tot zachte botjes?

Dan heb je nog de flesjes voor "één enkele druppel". Oh, de drama's met die enkele druppel-flesjes. Je houdt de baby vast, draait het flesje helemaal ondersteboven, en je wacht. En je wacht. Je houdt een krijsend kind vast, staart naar het tuitje van dit flesje en wacht tot de zwaartekracht zijn werk doet. Het duurt ongeveer 45 seconden voordat de druppel zich vormt, en op exact de milliseconde dat hij valt, draait je baby agressief zijn hoofdje weg en landt de druppel recht op zijn ooglid.

En geloof me, die basisolie geeft vlekken als een malle. Ik heb zoveel goedkope rompertjes uit de ketenwinkels verpest met vettige halslijnen voordat ik eindelijk slimmer werd. Nu zweer ik voor al mijn kinderen bij de Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Hij kost ongeveer twintig euro, wat ik weet dat geen koopjeshoek-prijsje is als je met een gezinsbudget werkt, maar het 95% biologische katoen is echt bestand tegen intensief wassen en vlekkenbehandelingen zonder uit elkaar te vallen of zo'n gekke, stijve kartonnen textuur te krijgen. Bovendien heeft hij van die handige envelophalsjes die je zo naar beneden over hun lijfje kunt trekken. Dus als je wél een gigantische olievlek maakt, hoef je geen vettige, naar vitamines ruikende kraag over hun gezichtje te trekken bij het omkleden.

Moedermelk is magisch, op dit ene kleine detail na

Dit was het stukje dat me als kersverse moeder echt frustreerde. Je hoort wel duizend keer "borstvoeding is het beste". Ze vertellen je dat jouw melk de perfecte samenstelling heeft voor je baby, op maat gemaakt door je lichaam, de absolute perfectie. Behalve dan dat het blijkbaar dit ene grote ding mist. Moedermelk bevat maar een spoortje van deze vitamine, en komt niet in de buurt van de 400 IE die ze nodig hebben.

Als je kunstvoeding geeft, is de standaard babyvoeding hiermee verrijkt. Dat klinkt fantastisch, totdat dr. Miller doodleuk de bom laat vallen dat ze ongeveer een liter kunstvoeding per dag moeten drinken om daadwerkelijk de volledige dosis binnen te krijgen. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar Jackson kreeg in die eerste weken met moeite 60 milliliter per keer weg. Een liter is in baby-wiskunde praktisch een hele emmer. Dus zelfs als je kunstvoeding bijgeeft: zolang ze geen gigantische hoeveelheden drinken, moet je alsnog worstelen met die druppeltjes.

Bekijk onze collectie met biologische baby-essentials om kliederige dagen net iets makkelijker te maken.

Wanneer doorkomende tandjes en de druppeltjes botsen

Net wanneer je de handigheid te pakken hebt om de druppel vlak voor een voeding in de wang of op je tepel te doen (een trucje dat trouwens in exact 40% van de gevallen werkt), komt het tandjesmonster tevoorschijn. Rond een maand of vier, vijf, besloot mijn tweede kindje, Beau, dat hij niks meer bij zijn mondje in de buurt liet, tenzij hij er actief op kon kauwen.

Een baby die tandjes krijgt vloeibare medicatie proberen te geven, is alsof je de tanden van een kat probeert te poetsen. Ze klemmen hun kaken op elkaar, veranderen in een onbeweeglijke stenen muur en huilen onophoudelijk. Ik kwam er op de harde manier achter dat je ze eerst moet afleiden.

Uiteindelijk kocht ik de Bubble Tea Bijtring van Kianao, en dit was echt een uitkomst voor onze ochtendroutine. Ik gaf hem de bijtring in handen – hij is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen in de vorm van een klein boba-bekertje – en terwijl hij met zijn mond wijd open vrolijk aan het kauwen was op het geribbelde "rietje", dropte ik de vitamine als een echte ninja stiekem op zijn tong. Hij is supermakkelijk na afloop in de vaatwasser te gooien om het spuug en de overgebleven olie eraf te wassen. Ik heb ook hun Gehaakte Berenbijtring met Rammelaar geprobeerd, die een natuurhouten ring en een schattig gehaakt beertje heeft. Eerlijk? Hij is prachtig, en hij staat schitterend op het plankje in de babykamer, maar als je een fanatieke kwijlaar of rommelige vitaminespuwer hebt, wordt zo'n gehaakt katoenen berenhoofdje heel snel zompig en duurt het de hele middag voor hij aan de lucht is gedroogd. Hij is prima voor in het autostoeltje, maar hou hem misschien liever ver uit de buurt van de ochtendlijke stoeipartij met de oliedruppeltjes.

De 'Supermelk'-truc die mijn redding was

Tegen de tijd dat ik mijn derde kindje, Sadie, kreeg, was ik helemaal klaar met die druppelflesjes. Ik beklaagde me bij een lactatiekundige over de vette vlekken en het dagelijkse gevecht, en ze keek me aan alsof ik gek was geworden. Ze vroeg waarom ik het supplement niet gewoon zélf nam.

Pardon? Wat?

Blijkbaar hebben kinderartsen en grote ziekenhuizen aangegeven dat moeders die borstvoeding geven ook zélf een flinke dosis van het supplement kunnen nemen – zo rond de 5.000 tot 6.400 IE per dag. Zoveel innemen verrijkt je moedermelk op een natuurlijke manier, waardoor het precies voldoende is om aan de behoefte van 400 IE van je baby te voldoen. Dr. Miller bevestigde het de volgende dag aan me. Ik kon letterlijk gewoon één pil slikken bij mijn ochtendkoffie en hoefde nooit meer de strijd aan te gaan met zo'n plakkerig, onmogelijk druppelaartje.

Ik was er zo boos over dat niemand me dit had verteld bij mijn eerste twee kinderen, dat ik wel kon ontploffen. Natuurlijk moet je het altijd éérst met je eigen huisarts overleggen voordat je van wat dan ook hoge doses gaat slikken, want ik ben tenslotte ook maar gewoon een vermoeide moeder op het internet en geen medisch professional. Maar overstappen op het zelf slikken van supplementen veranderde mijn hele kraamtijd met Sadie. Geen olievlekken. Geen gewacht op de zwaartekracht. Geen tranen om 2 uur 's nachts.

Ouderschap is al moeilijk genoeg zonder dingen onnodig ingewikkeld te maken. Of je er nu voor kiest om te worstelen met de kleine flesjes, ze af te leiden met een siliconen bijtring, of jezelf in een menselijke supplementenfabriek te veranderen: wéét dat je het geweldig doet. En mocht je tijdens het proces per ongeluk een druppel kokosolie in je eigen oog krijgen: ach, dan is je ooglid in ieder geval héél goed gehydrateerd.

Klaar om wat spullen in te slaan die de kliederige realiteit van de babytijd écht overleven? Bekijk onze biologische basics voor de volgende onvermijdelijke knoeipartij.

De Rommelige FAQ: Echte antwoorden voor vermoeide ouders

Wat als ik een dag helemaal vergeet de druppels te geven?
Geen paniek. Ik zat vroeger nog net niet te hyperventileren als ik een dagje had gemist bij Jackson, ervan overtuigd dat zijn botjes voor middernacht in pudding zouden veranderen. Dr. Miller vertelde me dat het gaat om het cumulatieve effect op de lange termijn, niet om een strikte 24-uurs aftelklok. Als je het op dinsdag vergeet, geef dan gewoon de normale dosis op woensdag. Geef géén dubbele dosis om het "in te halen", want te veel kan nierstenen veroorzaken, en dat klinkt echt stukken erger dan een gemist dagje.

Waarom kokhalst mijn baby als ik de druppeltjes geef?
Omdat het een mond vol pure olie is, de stakkers. Stel je eens voor dat iemand agressief een theelepel olijfolie in je mond spuit terwijl je plat op je rug ligt. Probeer de druppelaar te richten op de binnenkant van de wang in plaats van recht achterin de keel, of doe de druppel op een fopspeentje. Dat voorkomt de kokhalsreflex en levert je toch weer een paar seconden op.

Zijn alle merken druppeltjes in principe hetzelfde?
Niet echt. Je wilt specifiek op zoek gaan naar D3 (cholecalciferol) omdat mijn kinderarts zei dat dit veel beter wordt opgenomen dan D2. Lees ook de achterkant van het doosje om te zien wat de basisvloeistof is. Sommige merken gebruiken kunstmatige smaakstoffen en gekke vulmiddelen waardoor mijn kinderen enorm winderig werden en krampjes kregen. Ik ging altijd op jacht naar de varianten die gemengd waren met pure, biologische gefractioneerde kokosolie. Minder ingrediënten betekent simpelweg minder dingen die een gevoelig pasgeboren buikje van streek kunnen maken.

Kan ik de druppels ook gewoon door de fles mengen?
Dat kan, maar het is een gokje. Als je de druppel in een flesje met 120 milliliter moedermelk of kunstvoeding doet en je baby valt in slaap na slechts 60 milliliter, heb je werkelijk geen idee hoeveel van de vitamine ze nou echt hebben binnengekregen. Olie blijft bovendien aan de plastic zijkanten van het flesje plakken. Als je het wilt mengen, doe het dan in een heel klein bodempje melk (zo'n 15 milliliter). Zorg dat ze dat helemaal opdrinken en geef daarna pas de rest van de normale fles.

Mijn baby is veel buiten, heb ik dit dan nog steeds écht nodig?
Jep. Zelfs als je ergens woont waar het altijd zonnig is en je ze veel mee naar buiten neemt voor wandelingetjes in de kinderwagen, horen ze in de schaduw te liggen, hoedjes te dragen of, zodra ze zes maanden zijn, zonnebrandcrème op te hebben. Zonnebrandcrème blokkeert bovendien wel 99% van de vitamineproductie. Dus tenzij je je naakte baby regelmatig laat zonnebaden op de oprit (alsjeblieft, doe dit niet), krijgen ze echt niet genoeg binnen via alleen de zon.