Omgaan met een verstopte traanbuis bij je baby (zonder door te draaien)

Ik stond om zes uur 's ochtends over het wiegje van mijn oudste zoontje gebogen, hield mijn adem in – zoals je dat doet als je bidt dat je de baby niet net hebt wakker gemaakt – en toen zag ik het. Zijn linkeroog zat helemaal dichtgeplakt. En dan heb ik het niet over een beetje slaapzand, moeders. Ik heb het over een dikke, radioactief ogende gele korst die zijn piepkleine wimpertjes aan zijn wang had vastgekit. Ik deed wat elke rationele, zwaar slaapgebrek hebbende kersverse moeder zou doen: ik gilde naar mijn man dat hij moest komen kijken naar ons kapotte kind.

Ik zal eerlijk met je zijn. Als je een piepkleine baby hebt, voelt elk raar dingetje als code rood. Je besteedt negen maanden aan het beschermen van dit kindje, en na twee weken begint hun gezicht ineens mysterieus vocht te lekken. Mijn oudste was een wandelende encyclopedie voor alle vreemde babykwaaltjes die je maar kunt bedenken, maar dit oogdingetje bracht me echt even van mijn stuk.

Ik belde in paniek meteen mijn moeder op, en de schat vertelde me dat ik gewoon wat moedermelk rechtstreeks in zijn oogbol moest spuiten.

Laat me je iets vertellen over de 'moedermelk-is-een-wondermiddel' aanhangers. Ik hou van mijn moeder, maar ik ga het gezicht van mijn baby niet veranderen in een zuivelproject. Mensen vertellen je dat je moedermelk op eczeem moet smeren, op berg, en blijkbaar ook in een dichtgeplakt oogje. Maar warme melk spuiten op een toch al snotterige, plakkerige situatie klinkt alsof je een bacterie-taart op het gezicht van je kind aan het bakken bent.

Ik weigerde de melkmethode en sleepte hem in plaats daarvan naar de huisarts, ervan overtuigd dat hij een of andere supervariant van een bindvliesontsteking had die hem blind zou maken. Ik betaalde mijn eigen risico, alleen maar zodat Dr. Miller me een tissue kon overhandigen, het gezichtje van mijn kind kon afvegen en me kon vertellen dat het volkomen normaal was.

Wat de dokter eigenlijk zei over dat prutje

Volgens Dr. Miller worden tranen ergens boven het oog aangemaakt en horen ze via een microscopisch klein buisje naar de neus af te vloeien. Maar soms vergeet het kleine luikje onderaan dat buisje open te gaan voordat de baby wordt geboren. Dus de tranen hopen zich op. Ze lopen vast en stromen over de wang, en omdat ze daar maar een beetje stil blijven staan, veranderen ze 's nachts in die harde, korstige smurrie.

Hij vertelde me dat een enorm groot percentage van de baby's dit heeft. Je merkt het alleen niet op de dag dat ze geboren worden, want pasgeborenen zijn nogal gierig en produceren de eerste weken nog geen echte tranen. Zodra die traanklieren rond week twee of drie opstarten, begint de verstopping.

Houd ze uit de koude wind en felle zon, want daarvan gaan hun oogjes meer tranen. Alhoewel, zeg nou zelf, wie neemt er nou een baby van drie weken oud mee naar buiten in een storm?

De dagelijkse marteling van de traanbuismassage

De enige echte "behandeling" voor deze verstopte traanbuis-situatie is tijd, maar Dr. Miller raadde me wel een zogenaamde Crigler-massage aan. Hij zei dat ik mijn schone pink stevig tussen de binnenste ooghoek van de baby en de neusbrug moest drukken, en naar beneden moest strijken. Dat zet druk op de traanbuis om te proberen dat kleine vliesje open te poppen.

Laat me je vertellen hoe dit er in de echte wereld aan toe gaat. Je hebt een kronkelende, boze aardappel van een baby die het toch al haat als je aan zijn gezicht zit. Nu moet je hem drie keer per dag in de houdgreep nemen en agressief over het meest kwetsbare deel van zijn gezicht wrijven, terwijl hij krijst alsof je zijn nagels uittrekt. Het voelde compleet onnatuurlijk en ik was constant als de dood dat ik zijn kleine kraakbeenneusje zou breken.

Toen hij drie maanden oud was, was het oogje nog steeds vies, en om het nog erger te maken, kreeg hij ook al vroeg tandjes. Dus nu was hij een kwijlende gremlin met een prutoog, die serieuze afleiding nodig had als ik ook maar in de buurt van zijn gezichtje wilde komen.

Dit is het punt waarop ik creatief moest worden. Ik legde hem op de grond, gaf hem een speeltje om met beide handjes op te kauwen, en voerde een sluipaanval uit met de oogmassage terwijl hij afgeleid was. Mijn absolute favoriete wapen hiervoor was de Eekhoorn Bijtring. Ik had hem gekocht omdat hij mintgroen was en nog geen vijftien euro kostte, maar hij bleek een redding te zijn. Hij kon driftig kauwen op het eikeltje, en omdat de ringvorm zo makkelijk vast te houden was voor zijn onhandige babyhandjes, liet hij hem niet vallen en werd hij er niet boos om. Het hield zijn handjes bezig en uit de buurt van zijn gezicht, zodat ik kon toeslaan en die massagedruk op zijn neus kon uitoefenen.

Doekjes, warm water en ontzettend veel was

Naast het dagelijkse neusworstelen, was de belangrijkste taak het oog schoonhouden, zodat het niet zou veranderen in een echte, serieuze infectie. Want dat stilstaande poeltje tranen smeekt gewoon om bacteriën.

Zorg ervoor dat je je eigen handen schrobt alsof je je voorbereidt op een openhartoperatie, voordat je een schoon wattenschijfje pakt om het gezichtje schoon te maken. Je eigen bacterierijke vingers toevoegen aan zo'n prutoog is namelijk echt een vreselijk idee. Ik gebruikte gekookt water dat ik liet afkoelen in een weckpot op het aanrecht. Ik let op mijn budget en weiger simpelweg om twintig euro per week uit te geven aan chique steriele zoutoplossingdoekjes als er ook nog zoiets bestaat als kraanwater en een gasfornuis.

Door schade en schande ben ik erachter gekomen dat je niet hetzelfde wattenschijfje voor beide ogen kunt gebruiken, zelfs niet als het andere oog er volkomen gezond uitziet. Je verplaatst de prut gegarandeerd en dan heb je opeens een baby met twéé dichtgeplakte ogen, waardoor ze eruitzien als een heel kleine, heel trieste zombie. Veeg altijd van de binnenste ooghoek (bij de neus) naar buiten (richting het oor), gooi het schijfje weg en gebruik een schone als je nog een keer moet vegen.

We hebben een boel verschillende speeltjes geprobeerd om hem rustig te houden tijdens het poetsen. Ik pakte op een gegeven moment de Handgemaakte Houten & Siliconen Bijtring omdat hij er mooi en natuurlijk uitzag, maar ik ga heel eerlijk met je zijn: hij was niet helemaal perfect voor deze specifieke situatie. Het hout is een beetje zwaar, en omdat hij plat op zijn rug lag terwijl ik zijn ogen schoonveegde, liet hij de zware houten ring steeds recht op zijn eigen voorhoofd vallen. Het is een prachtig speeltje voor als ze rechtop in een kinderstoel zitten, maar voor snuitpoetsen op de vloer was het stiekem een beetje gevaarlijk.

Het lange wachten op de magische 'plop'

Het meest frustrerende aan een verstopte traanbuis is dat het gewoon blijft hangen. Weken gaan voorbij. Je doet de massage. Je veegt de korstjes weg. Je wast je handen tot ze ruw en kapot zijn. En er gebeurt... helemaal niets.

Hem mee naar buiten nemen voelde soms als een oefening in publieke vernedering. Dan stonden we in de rij bij de kassa in de supermarkt, en leunde een goedbedoelende oudere dame in de kinderwagen, ademde hoorbaar in, en vroeg luid of mijn baby misschien bindvliesontsteking had. Ik werd er zo moe van om de anatomische foutjes in de neusgangen van mijn baby te moeten uitleggen aan vreemden.

Als je te maken hebt met een jengelende baby die tandjes krijgt én vieze oogjes heeft, neem dan even de tijd om op zoek te gaan naar wat zachte, veilige afleidingen. Je kunt een hele collectie aan handige spulletjes bekijken bij Kianao om je geestelijke gezondheid te redden tijdens deze rommelige maanden.

Uiteindelijk kwam ik erachter dat zijn badje het makkelijkste moment was om het oog aan te pakken. De stoom en het warme water maakten de 'superlijm' op zijn wimpertjes op een natuurlijke manier los, zonder dat ik eraan hoefde te pulken. Mijn man hield zijn glibberige lijfje vast in het babybadje, ik gaf hem de Panda Bijtring om op te kauwen (omdat deze van 100% siliconen is en het absoluut geen kwaad kan als hij in het sop valt), en dan hield ik een warm, vochtig washandje een minuutje op zijn oog voordat ik de massage deed. De platte vorm van de panda was perfect om vast te pakken met zijn natte handjes, en ik hoefde me geen zorgen te maken dat er later schimmel in zou groeien.

De dreiging van het doorprikken

Rond de zes maanden begon Dr. Miller over "de ingreep". Blijkbaar sturen ze je door naar de oogarts als de traanbuis niet vanzelf is opengegaan rond de eerste verjaardag. Die steekt dan een piepklein metalen staafje in de traanbuis van de baby om hem open te forceren.

Hij legde het uit alsof het niets voorstelde, gewoon iets wat in vijf minuutjes gefikst is, maar mijn maag draaide zich om. Het idee dat iemand een metalen draadje in de buurt van de oogbol van mijn baby zou steken, maakte me zowat misselijk. Dr. Miller vertelde me dat de kans op succes enorm is en dat de meeste baby's het supergoed doen, maar ik ging naar huis en begon die neusmassages uit te voeren met de toewijding van een Olympisch atleet.

En toen was het ineens voorbij

En toen, op een dinsdagochtend toen hij ongeveer acht maanden oud was, liep ik zijn kamer in om hem uit bed te halen.

Ik zette me schrap voor de korstjes. Ik had mijn natte wattenschijfje al in de aanslag. Ik leunde over de rand en zijn oog was gewoon... schoon. Geen gele prut. Geen vastgeplakte wimpers. Hij keek me aan met twee volkomen normale, heldere, wijd open ogen. Het vliesje had het eindelijk opgegeven en was geopend.

Het was een enorme anticlimax. Er was geen hoorbare 'plop', geen dramatische vloedgolf aan vocht. Het begon gewoon te werken zoals het al die tijd al had moeten doen. Ik kon het bijna niet geloven en bleef zijn gezichtje nog drie dagen lang zowat agressief controleren, maar de prut is nooit meer teruggekomen.

Als jij nu nog midden in de prut zit, naar zure melk ruikt en je afvraagt of je kindje met een vies prutoogje naar de kleuterschool moet: ik beloof je dat het beter wordt. Houd gewoon je handen goed schoon, zoek een fijn kauwspeeltje om ze af te leiden en blijf die neusmassages doen.

Ben je er klaar voor om je afleidingsstrategie te upgraden, zodat je eindelijk in alle rust het gezichtje van je baby kunt schoonmaken? Bekijk onze volledige collectie veilige, duurzame speeltjes om precies te vinden wat jouw kleintje nodig heeft.

De vieze waarheid over het baby-prutoog

Hoe weet ik dat het een verstopte traanbuis is en geen bindvliesontsteking?
Ik ben geen dokter, maar de huisarts vertelde me dat bij een bindvliesontsteking het oogwit er rood en onrustig uitziet, en dat de baby laat merken dat het oog pijn doet. Bij een verstopte traanbuis zag de oogbol van mijn zoontje er juist wit en perfect gezond uit, het zwom alleen in een poeltje van tranen en gele korstjes. Ga direct naar de dokter als het ooglid opzwelt of als het oog zelf rood is.

Doet de massage hen echt pijn?
Als het goed is veroorzaakt het geen pijn, maar ze hebben er een bloedhekel aan. Stel je voor dat iemand je armen vasthoudt en agressief over de zijkant van je neus wrijft terwijl je net probeert te slapen. Mijn zoon gilde het elke keer weer uit van pure irritatie. Zolang je alleen stevige druk uitoefent en je geen blauwe plekken veroorzaakt, is het huilen waarschijnlijk gewoon woede over het feit dat er aan ze wordt gezeten.

Kan ik moedermelk gebruiken om het te genezen?
Kijk, mensen zweren hierbij, maar ik vind het goor en mijn dokter zei dat ik het niet moest doen. Er zitten suikers in moedermelk. Als het traanbuisje van je baby verstopt is, zit er al vocht vast. Nog meer suikerrijke melk toevoegen aan een warm stilstaand poeltje op hun gezicht lijkt me dé manier om een welkomstfeestje voor bacteriën te organiseren. Hou het gewoon bij afgekoeld gekookt water.

Hoe lang duurt zo'n prutoogje?
Voor altijd, of in ieder geval, zo voelt het. Bij ons duurde het van week drie tot hij acht maanden oud was. Mijn dokter zei dat het bij de meesten binnen zes maanden over is, en dat vrijwel allemaal zich binnen een jaar vanzelf oplossen. Het is een kwestie van afwachten en je hebt er een belachelijke hoeveelheid geduld voor nodig.

Wat als ik het een ochtend vergeet schoon te maken?
Dan ziet je baby er gewoon een paar uur langer uit als een piraatje, maar het is niet het einde van de wereld. Pak zodra je er weer aan denkt gewoon een warm, vochtig washandje, houd dit een minuutje op de korst om het wat zachter te maken, en veeg het voorzichtig weg. Pulk niet aan droge korstjes met je nagels, tenzij je een gillende baby en een bekrast ooglid wilt.