Mijn fietskar-blunders & de giftige Y2K baby t-shirt trend

Ik sta op onze oprit vol scheuren en zweet dwars door mijn favoriete t-shirt heen, terwijl ik een zogenaamd perfect passend fietshelmpje op het hoofd van een gillende baby van tien maanden probeer te duwen, die zijn lichaam zo stijf houdt als een houten plank. Lieve Jess van zes maanden geleden: leg je creditcard neer, blijf weg van die gerichte Instagram-advertenties en heroverweeg in vredesnaam je droom om zo'n idyllisch fietsgezinnetje te worden. Je denkt dat je op het punt staat in zo'n prachtige, filmachtige fietskar-esthetiek te stappen, waarbij je moeiteloos over een schilderachtige boerenmarkt fietst met een muisstille baby die aan een groene smoothie nipt, maar wat je eigenlijk koopt is een rijdende broeikas van achthonderd dollar vol pure ellende.

Ik zal maar meteen eerlijk tegen je zijn. Het ouderschapsinternet verkoopt ons maar al te graag dit soort zeer specifieke esthetische fantasieën, en ik trapte er met open ogen in – ik wilde dé fietsende moeder zijn. Ik zag die schattige video's van peuters die achterop de fiets naar koeien wezen en dacht dat ik dat ook wel even kon doen op onze afgelegen landweggetjes. Maar niemand vertelt je de rommelige realiteit: proberen een piepklein, boos mensje veilig in een rijdende kooi vast te snoeren, terwijl de luchtvochtigheid in augustus de lucht in een soort warme soep verandert.

Mijn kinderarts maakte korte metten met mijn fietsdromen

Laten we het dus even hebben over de medische realiteit van fietsen met een baby, iets wat ik door schade en schande leerde tijdens een controle. Ik stapte de kliniek binnen toen mijn middelste kind een maand of acht was, helemaal enthousiast om aan dokter Evans te vragen of we hem al mee mochten nemen in de fietskar waar ik net via Facebook Marketplace veel te veel voor had betaald. Ze keek me eigenlijk alleen maar over haar bril aan en begon te lachen. Blijkbaar hebben die kleine wiebelhoofdjes gewoon niet de nekspieren om de hobbels en trillingen van een fietstocht aan te kunnen tot ze op z'n minst twaalf maanden oud zijn. En zelfs dan is het maar de vraag of ze het extra gewicht van zo'n verplichte helm kunnen dragen.

Mijn moeder – schat van een mens – zei dat ik me te veel zorgen maakte, want in 1993 liet ze mij en mijn broer letterlijk in de laadbak van een pick-up meerijden. Maar ik weet vrij zeker dat de natuurkunde sinds de jaren negentig niet is veranderd en dat de nek van een baby nog steeds voornamelijk uit kraakbeen en hoop bestaat. Dokter Evans legde uit dat als je over een hobbel rijdt of plotseling moet remmen, de whiplash in zo'n fietskar ernstige schade kan toebrengen aan een baby onder de één jaar. Je moet dus echt wachten tot ze kunnen lopen en een sterke core hebben opgebouwd.

En laten we het even over die helmpjes hebben. Heb je ooit geprobeerd het hoofdje van een boze baby op te meten met een slap meetlint? Het is echt een verschrikking. Zelfs als je een goedgekeurde helm vindt die zogenaamd past, duwen ze hem gewoon naar voren over hun ogen, waardoor ze eruitzien als een piepkleine, woedende paddenstoel. Bovendien zit de fietskar zelf zo laag bij de grond, dat tenzij je er een enorme neonvlag aan vastmaakt, elke gigantische pick-up truck in de wijde omtrek compleet blind is voor je bestaan. Je moet echt op de speciale, geasfalteerde fietspaden blijven. Dat betekent dus die enorme kar in je auto laden, naar een park rijden, uitladen, de strijd met de helm aangaan, en je vervolgens realiseren dat je kind de wind in zijn gezicht toch vreselijk vindt.

En begin me niet over die fietszitjes voor voorop de fiets; die kun je beter helemaal overslaan, tenzij je het leuk vindt om bij elke trapbeweging agressief met je knieën in de rug van je eigen kind te stoten.

De waarheid over die schattige shirtjes met tekst

Nu we het toch hebben over dingen die ik heb gekocht vanwege de esthetiek op social media, moeten we het ook even hebben over de kleren die ik mijn kinderen aantrok voor deze rampzalige uitstapjes. Er is nu een enorme trend om baby's te kleden in Y2K-mode, specifiek van die piepkleine, strakke t-shirtjes met print. Ik viel helemaal voor de nostalgie en kocht zo'n goedkoop, hip 'sorry baby' shirtje met tekst dat er precies zo uitzag als de baby-tees die ik in 2002 naar een schoolfeest zou hebben gedragen.

Ik deed het bij mijn jongste aan voor precies één middag, en tegen de tijd dat we uit de hitte weer binnenkwamen, zat haar hele borstkast onder een vuurrode, geïrriteerde uitslag. Toen ik in paniek de huisartsenpost belde, vertelden ze me dat de babyhuid blijkbaar zo'n dertig procent dunner is dan die van een volwassene. De chemicaliën en plastisol-inkt die gebruikt waren om die goedkope print te maken, sijpelden dus in feite rechtstreeks in haar uiterst doorlaatbare, zweterige kleine poriën.

Het blijkt dat veel van die fast-fashion shirts met print zware chemische kleurstoffen en ftalaten gebruiken om de letters er gebarsten en vintage uit te laten zien. Dat is ronduit schokkend als je je bedenkt dat baby's de helft van hun wakkere uren actief op de kragen van hun eigen kleren lopen te sabbelen. Je moet echt stoppen met die goedkope impuls-aankopen van willekeurige social media advertenties. En alles wat nieuw is, moet je onmiddellijk wassen met een natuurlijk, geurvrij wasmiddel om de fabriekschemicaliën eruit te wassen voordat het ooit hun kwetsbare huidje raakt.

Mijn oudste zoon is voor mij de ultieme waarschuwing hiervoor. Ik kleedde hem in wat voor goedkope synthetische troep ik ook maar in de uitverkoop vond, en we zijn zijn hele eerste twee jaar bezig geweest met het bestrijden van eczeemaanvallen en mysterieuze uitslag. Dit verdween als sneeuw voor de zon het moment dat ik al zijn goedkope polyester kleren weggooide en overstapte op natuurlijke vezels.

Uiteindelijk heb ik al die giftige print-shirts weggegooid en de kledingkast van mijn dochter compleet vernieuwd. Als we nu iets buiten doen in de warmte, draagt ze uitsluitend het Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao. Ik zal gewoon eerlijk zijn: ze kosten meer dan zo'n bedenkelijk 3-pack van een grote discounter, maar je krijgt absoluut waar voor je geld. Het is gemaakt van vijfennegentig procent biologisch katoen. Dat betekent dat er nul hormoonverstorende chemicaliën tegen haar huid wrijven, en de stof ademt echt als ze in een heet autostoeltje of kinderwagen is vastgesnoerd. De envelophals-openingen zijn echter de echte redding, want als ze onvermijdelijk een keer een gigantische spuitluier heeft, kan ik het hele pakje naar beneden over haar beentjes uittrekken in plaats van een mosterdgele ramp over haar gezicht en haren te moeten slepen.

Bekijk de biologische kledingcollectie van Kianao als je het zat bent om met mysterieuze uitslag te dealen en spullen wilt die wél mooi blijven in de was.

Spullen die mijn chaos echt hebben overleefd

Als het je lukt om je kind in een fietskar of wandelwagen te krijgen voor een lange wandeling, heb je wel iets nodig om hun handjes bezig te houden. De omgeving houdt ze namelijk maar een minuut of vier bezig voordat ze beseffen dat ze opgesloten zitten. Ik kocht de Siliconen Panda Bijtring en Bamboe Kauwspeeltje omdat ik dacht dat dit de perfecte afleiding zou zijn.

Ik zal heel eerlijk tegen jullie zijn: deze bijtring is 'gewoon oké'. Natuurlijk werkt de medische kwaliteit siliconen perfect om het gezwollen tandvlees van mijn zoon te verzachten als hij de longen uit zijn lijf schreeuwt, en de pandavorm is ook echt schattig. Maar omdat het van dat stroeve siliconenmateriaal is gemaakt, wordt het, zodra je kind het op de bodem van de fietskar of de auto laat vallen, meteen een magneet voor oude crackerkruimels en hondenhaar die daar toevallig rondslingeren. Ik ben de helft van mijn leven bezig om haar van deze panda af te spoelen. Hij is geweldig als je kind vastzit in een smetteloze kinderstoel, maar in de wildernis ben je hem constant aan het schoonvegen.

Wat eerlijk gezegd wél mijn verstand heeft gered, is een speciale veilige zone voor de baby als we eindelijk weer thuis binnen zijn. Na het overleven van een warm, zweterig uitstapje waarbij iedereen huilt, heb ik gewoon vijf minuten nodig om rustig een glas ijskoud water achterover te slaan en in vrede een mand wasgoed op te vouwen. De Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set is in dit soort situaties een absolute redding geweest.

Ik ben dol op dit ding omdat het er niet uitziet alsof er een plastic ruimteschip in mijn woonkamer is gecrasht. Het is gemaakt van echt, duurzaam hout, de kleuren zijn zacht genoeg zodat ze me geen migraine bezorgen, en de hangende dierenspeeltjes geven mijn jongste iets om agressief tegenaan te meppen terwijl ik weer een beetje op adem kom. Dokter Evans vertelde iets over hoe hangend speelgoed helpt bij hun diepte-inzicht en grove motoriek, maar eerlijk gezegd boeit het me vooral dat het haar lekker bezighoudt zónder eindeloos een elektronisch deuntje af te spelen waar ik een zenuwtrekje in mijn oog van krijg.

Dus, Jess van vroeger, bespaar je geld voor die luxe rijdende fietskar en die kriebelige t-shirtjes. Geef je budget uit aan kleding die ze geen uitslag geeft, houten speelgoed dat geen batterijen nodig heeft, en misschien een echt goede geïsoleerde koffiebeker voor jezelf. Die ga je namelijk hard nodig hebben.

Klaar om de giftige stoffen de deur uit te doen en de dagelijkse benodigdheden van je baby een upgrade te geven? Shop hier de duurzame babycollectie van Kianao.

Vragen die ik constant krijg van andere vermoeide moeders

Is een fietskar echt veiliger dan een zitje achterop de fiets?

Volgens mijn kinderarts wel, maar ze leveren allebei best wel wat gedoe op. De fietskar is technisch gezien veiliger omdat hij superlaag bij de grond ligt en een soort rolkooi heeft. Dus mocht je met je fiets vallen, dan klettert je kind niet van een meter hoog op het asfalt. Maar het nadeel is dat auto's de kar absoluut niet kunnen zien omdat hij zo laag is. Dat is ook de reden waarom ik weiger in de buurt van het echte verkeer te fietsen en alleen op de verharde paden van ons plaatselijke park blijf.

Wanneer kan ik mijn baby veilig in een fietskar stoppen zonder zijn of haar ruggengraat te verpesten?

Doe het serieus niet voordat ze een jaar oud zijn. Ik probeerde het te haasten met negen maanden en kreeg flink op mijn kop van mijn dokter. Ze moeten echt twaalf maanden oud zijn, zichzelf kunnen optrekken en al een beetje kunnen rondstappen, zodat je weet dat hun core en nek sterk genoeg zijn. Daarnaast is het in de meeste landen verplicht of sterk aangeraden om ze in de kar een helm op te doen. En als hun nekje nog niet sterk genoeg is om hun eigen hoofdje rechtop te houden, dan is een zware plastic helm aan de mix toevoegen gewoon vragen om ernstig letsel op een hobbelige weg.

Waarom heb je al die baby-tees met print weggegooid?

Omdat ze eigenlijk draagbaar chemisch afval zijn, de arme schatten. Ik had zoveel goedkope, schattige Y2K-shirts via allerlei willekeurige websites gekocht, en de plastisol-inkt die ze gebruiken om de letters te printen zit vol met ftalaten. De babyhuid absorbeert alles en mijn dochter kreeg vreselijk eczeem op de plekken waar het geprinte deel van het shirt haar borstkas raakte als ze zweette. Ik ben met alles overgestapt op GOTS-gecertificeerd biologisch katoen en de uitslag verdween letterlijk van de ene op de andere dag.

Hoe krijg ik hondenhaar van deze siliconen bijtringen zonder gek te worden?

Ik zou willen dat ik hier een magisch antwoord op had, maar siliconen zijn van nature gewoon stroef en plakkerig. Ik heb nu standaard een speciaal flesje water in de luiertas zitten, puur en alleen om bijtringen mee af te spoelen als we in het park zijn. Je kunt ze thuis in het bovenste rek van de vaatwasser gooien om ze echt te ontsmetten, maar in de wildernis moet je ze gewoon afspoelen of agressief afvegen met een babydoekje en hopen op het beste. Dat is nou eenmaal de prijs die we betalen voor wat rust aan het tandenfront, lieve moeders.

Is het echt de moeite waard om extra te betalen voor rompertjes van biologisch katoen?

Als je kind totaal geen huidproblemen heeft en je een krap budget hebt misschien niet, maar voor mij was het absoluut een volmondig ja. Mijn oudste krabde zichzelf tot bloedens toe open in goedkope synthetische kleren. Het behandelen van zijn huidproblemen met dure crèmes en doktersbezoekjes kostte me veel meer dan simpelweg vanaf het begin biologisch katoen kopen. De biologische rompertjes van Kianao blijven echt goed in vorm na het wassen, de stof ademt in de hitte en ik hoef me geen zorgen te maken dat er rare chemische kleurstoffen in de huid van mijn baby trekken.