De Tous Baby consumentenvalkuil: wat ik zes maanden geleden had willen weten

Hé Jess. Je zit momenteel in kleermakerszit op de linoleumvloer in het gangpad van de babywinkel, zo'n zeven maanden zwanger van baby nummer drie, te huilen over de vraag of je die billendoekjesverwarmer van zestig euro met ingebouwd nachtlampje en Bluetooth-speaker moet kopen. Leg hem terug. Ik schrijf je dit vanuit een half jaar in de toekomst, me verstoppend in de voorraadkast terwijl ik wat droge crackertjes eet en de oudste twee vechten om een kartonnen doos. Ik wil je alleen maar vertellen dat je echt niet opnieuw in die hele 'alles-moet-matchen-en-esthetisch-verantwoord-zijn' consumentenval hoeft te trappen.

Ik weet dat je moe bent, dat de bestellingen van je Etsy-shop zich opstapelen, en dat je je enorm schuldig voelt omdat dit het derde kind is en je bang bent dat ze op de een of andere manier tekortkomen als ze geen perfect gestylede babykamer krijgen. Ik ga gewoon heel eerlijk tegen je zijn: die neutrale beige esthetiek boeit de baby helemaal niets, en je maakt jezelf helemaal gek door te proberen die tweeëntwintigjarige influencers bij te houden die maar één kind en een fulltime nanny hebben.

Leg die geboortelijst-scanner nu meteen neer

Ik wil dat je terugdenkt aan de absolute chaos bij onze eerste baby, die nu vijf is en een wandelend waarschuwingsverhaal vormt voor mijn ongefilterde kersverse-moeder-angst. We kochten werkelijk elke slaapgadget op de markt omdat ik doodsbang was voor wiegendood. Ik bracht nachtenlang door met staren naar de babyfoon tot mijn ogen brandden, ervan overtuigd dat ik faalde als moeder als ik niet dat speciale schuine matrasje of de allerduurste ademende bedomrander had. Ik functioneerde op misschien twee uur slaap en scrolde om 3 uur 's nachts paniekerig over internetforums, terwijl de baby krijste in een elektrische schommelstoel die eruitzag als een ruimteschip.

Mijn huisarts, dokter Miller, moest me uiteindelijk in de ogen kijken en me voorzichtig vertellen dat ik het mezelf veel te moeilijk maakte. Hij mompelde wat statistieken—iets over hoe wiegendood in de jaren negentig met zo'n 44 procent daalde, simpelweg omdat ouders hun baby's plat op de rug in een leeg bedje begonnen te leggen. Dat is letterlijk alles. Je hebt alleen een stevig matras en een slaapzakje nodig. Dat betekent dat we mam eindelijk kunnen vertellen dat ze dat levensgevaarlijke bedje met omlaag schuivende zijkant, dat ze "voor de herinneringen" op zolder bewaart, mag weggooien (lief bedoeld, hoor).

Oh, en stop ook met het aanstippen van dat navelstompje met ontsmettingsalcohol alsof het een wetenschappelijk project is; laat het gewoon verschrompelen en in de luier vallen zoals de natuur het bedacht heeft.

Waarom ik opeens zo'n irritante etikettenlezer ben geworden

Weet je nog hoe we vroeger de draak staken met die moeders die urenlang de achterkant van shampooflessen stonden te lezen? Tja, pak er maar een vergrootglas bij, want jij wordt er ook zo een. Bij onze oudste kocht ik zomaar wat goedkope, felgele babyzeep die naar neplavendel rook. Het resultaat? Hij zat onder de rode, vurige uitslag en er waren drie verschillende crèmes op recept voor nodig om het op te lossen. Dokter Miller legde het me uit op een manier die een beetje mijn leven verpestte: hij zei dat de huid van een baby eigenlijk een gigantische spons is, die gewoon alle op petroleum gebaseerde onzin opzuigt die we erop smeren.

• Parabenen: Blijkbaar verstoren deze je hormonen, wat echt het láátste is wat ik nodig heb in een huis dat al draait op oestrogeen en peuterdriftbuien.
• Ftalaten: Ik kan dit woord nog steeds niet uitspreken, maar ze verbergen het vaak onder "parfum", zodat de baby ruikt naar een synthetische bloemenweide in plaats van opgedroogde melk.
• Fenoxyethanol: Een of ander bewaarmiddel dat blijkbaar hun piepkleine zenuwstelsel irriteert. Hoewel, eerlijk gezegd... gewoon overleven in ons luidruchtige huis doet dat waarschijnlijk sowieso al.

Deze keer zijn we teruggegaan naar de basis. Wat kleding betreft ben ik eindelijk gestopt met het kopen van die kriebelige multipacks die na één keer wassen krimpen tot poppenkleertjes. Ik heb iets meer uitgegeven en de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen gekocht, en het is zonder twijfel mijn favoriete item dat we bezitten. Ik meen het, dit is het enige product dat ik bij brand zou redden. Er zit een klein beetje elastaan in, waardoor je niet met je baby hoeft te worstelen alsof het een alligator is tijdens het verschonen, en het biologische katoen is zó zacht dat ik er boos om word dat ze het niet in mijn maat maken. De baby heeft nog geen enkele keer last gehad van eczeem, en de platte naden zorgen ervoor dat er geen rare rode striemen in die mollige kleine dijbeentjes staan als ze wakker worden na een dutje. Het blijft prachtig in de was, wat echt een pre is aangezien deze baby het voor elkaar krijgt om een spuitluier te produceren zodra we ook maar een stap buiten de deur zetten.

De grote speelgoedmisleiding

Je maakt je druk over het feit dat we niet genoeg educatief speelgoed hebben voor de nieuwe baby. Luister goed naar me: de eerste drie maanden zijn ze gewoon een soort aardappel. Iemand met een diploma vertelde me onlangs dat baby's blijkbaar zo'n 21.000 woorden per dag moeten horen om hun taalvaardigheid goed te ontwikkelen. De helft van de woorden die deze baby van mij hoort, is "haal de staart van de hond uit je mond!", wat ik dwars door de woonkamer naar het middelste kind schreeuw. Maar blijkbaar telt het allemaal mee voor de ontwikkeling van de hersentjes.

Ze hebben geen plastic, lichtgevende commandocentra nodig die vals zingen en waar acht dikke batterijen in moeten. We hebben uiteindelijk de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set gekocht, en eerlijk? Hij is gewoon oké. Het staat wel heel mooi in de woonkamer, waardoor ik het gevoel heb dat ik mijn leven op orde heb wanneer de pakketbezorger mijn Etsy-spullen komt afleveren. De baby slaat ongeveer twaalf minuten lang tegen het houten olifantje en de stoffen vormpjes voordat de boosheid toeslaat omdat niet de héle constructie in dat kleine mondje past. Maar die twaalf minuten zijn precies genoeg tijd voor mij om de was van de wasmachine naar de droger te verplaatsen, dus dat noem ik een overwinning.

Als je iets wilt dat het huilen écht stopt, koop dan gewoon de Panda Bijtring van Siliconen. Ik bewaar er een in mijn luiertas, een in de auto en een in mijn jaszak. Wanneer de tandjes beginnen door te komen en de baby verandert in een ontroostbare gremlin, geef ik ze gewoon dit kleine pandagezichtje. Het is 100% gifvrij, je kunt het zo in het bovenste rek van de vaatwasser gooien, en het houdt ze stil in de rij voor de kassa bij de supermarkt. Simpel, goedkoop, en het werkt.

Als je dan toch de drang voelt om van de stress dingen te gaan kopen, richt die energie dan tenminste op iets dat niet op de vuilnisbelt eindigt, en neem een kijkje bij de biologische babykleding op Kianao in plaats van plastic rommel te kopen.

De hele stress over voeding

Je ziet enorm op tegen de overgang naar vast voedsel omdat oma je heeft wijsgemaakt dat je pas aardbeien of pindakaas mag geven als ze zo ongeveer naar de kleuterschool gaan. Negeer haar. De medische adviezen zijn volledig omgeslagen terwijl wij even niet opletten.

Dokter Miller had het terloops over een gigantisch LEAP-onderzoek uit 2015, dat in wezen bewees dat wij allergieën juist veroorzaakten door baby's in een glazen kooitje te houden. Tegenwoordig willen ze dat je ze gewoon wat roerei en aangelengde pindakaas in handen geeft, zodra ze met zes maanden rechtop kunnen zitten. Het voelt ontzettend fout, alsof je de wet van het ouderschap overtreedt, maar hun kleine immuunsysteem moet blijkbaar oefenen met de afweer tegen normaal voedsel, zodat ze later niet overreageren. Smeer de pindakaas gewoon op hun kinderstoel-blad, haal diep adem, en leg voor de zekerheid de anti-allergiemedicatie klaar. Al heb je die waarschijnlijk niet eens nodig.

De lat zo laag leggen dat we er sierlijk overheen kunnen stappen

Dit is het allerbelangrijkste wat ik je wil vertellen voordat deze baby komt. Laatst was ik laat op de avond gekluisterd onder een slapende zuigeling en sloeg ik helemaal door over de staat van mijn keukenvloer, toen las ik een artikel van een of andere dokter David Hill over een "goed genoeg" ouder zijn. In eerste instantie was ik diep beledigd, want mijn perfectionistische trots eist uitmuntendheid, maar toen besefte ik dat hij me gewoon toestemming gaf om te stoppen mezelf helemaal op te branden.

Alsjeblieft, gooi in de naam van je laatste restje gezond verstand, dat schuldgevoel gewoon de prullenbak in, samen met die ingewikkelde slaapschema's. Voed dat kind op de manier die voorkomt dat jullie allebei moeten huilen—borstvoeding, kunstvoeding of een mix van beide, want het boeit oprecht niemand—en accepteer dat het huis eruitziet alsof er een tornado doorheen is geraasd totdat de jongste naar de basisschool gaat.

Je baby's hebben geen perfecte moeder nodig die allemaal de juiste spullen koopt; ze hebben gewoon een min of meer stabiele moeder nodig die af en toe bij ze op de grond komt zitten om te spelen. Dus, voordat je begint te hyperventileren in dat gangpad en geld uitgeeft aan een billendoekjesverwarmer dat we eigenlijk nodig hebben voor de hypotheek: zet hem terug in het schap, ga naar huis, en doe een dutje.

Vragen die ik om 2 uur 's nachts in paniek heb gegoogeld

Zijn al die dure, natuurlijke stoffen het echt waard?
Luister, ik rolde altijd met mijn ogen naar moeders die alleen maar biologisch kochten, maar als je drie keer per nacht wakker wordt omdat je baby zijn buikje openkrabt door uitslag van synthetische stoffen, piep je wel anders. Je hebt geen enorme kledingkast nodig, maar het aanschaffen van een paar kledingstukken van biologisch katoen van hoge kwaliteit bespaart je oprecht geld, omdat je niet constant goedkope spullen vervangt die gekrompen zijn of dure zalfjes tegen eczeem moet kopen.

Hoe lang moet ik die spenen en bijtringen nog serieus uitkoken?
Ik geloof dat het officiële advies is om alles constant te steriliseren, maar bij kind nummer drie werkt het zo: als die siliconen bijtring op het vloerkleed in de woonkamer valt, veeg ik hem even af aan mijn spijkerbroek en geef ik hem weer terug. Als ik eraan denk, laat ik de siliconen spulletjes wel meedraaien in de vaatwasser op de heetste stand, maar ik sta echt niet meer als een gek elke avond pannen met water op het fornuis te koken.

Heeft een baby van een maand oud echt al een streng slaapschema nodig?
Absoluut niet. Alles wat je online leest, beweert dat je een twaalf-stappenplan voor badjes en massages nodig hebt om ze in slaap te krijgen. We hebben weleens geprobeerd om de baby "slaperig maar wakker" in bed te leggen, zoals de experts zeggen. Soms werkt het, maar soms geef ik ze ook gewoon de borst tot ze in slaap vallen, omdat ik moe ben en Netflix wil kijken. Ze leren het uiteindelijk vanzelf wel.

Wanneer moet je beginnen met het introduceren van allergenen?
Mijn huisarts zei dat dit rond zes maanden moet, precies wanneer ze interesse beginnen te tonen in vast voedsel en zelfstandig kunnen zitten. We hebben gewoon op een zaterdagochtend een heel klein beetje pindapoeder door wat havermout gemengd, omdat we wisten dat we de hele dag thuis zouden zijn om eventuele reacties in de gaten te houden. Het ging prima. Veel minder eng dan het internet je doet geloven.

Is het erg als ik de baby even een minuutje laat huilen?
Als je ze gevoed en verschoond hebt, hun temperatuur hebt gecheckt, en je op het punt staat je geduld te verliezen: leg ze veilig in hun bedje en loop even naar buiten. Zij zullen huilen. Jij zult misschien huilen. Maar drie minuten de tijd nemen om frisse lucht in te ademen maakt je een betere moeder. En er is nog nooit een baby geweest die er blijvende schade aan overhield door vijf minuten veilig in zijn of haar bedje te liggen, terwijl mama even de grip op de realiteit probeerde terug te vinden.