Word ik gek of zijn dit tekenen van doorkomende tandjes?

"Oh, er komt gewoon een tandje door," vertelde de barista bij mijn lokale Starbucks me gisteren, terwijl ze nonchalant mijn vierde Americano over de toonbank schoof en mijn zeven maanden oude dochter, Maya, woest op mijn sleutelbeen kauwde. Ik droeg een verschrikkelijk bevlekte groene joggingbroek die sinds dinsdag de binnenkant van een wasmachine niet had gezien, en mijn haar leek op een soort zijwaarts vogelnest, maar goed, laten we vooral medisch advies aannemen van een tiener die mijn naam met een 'C' spelt.

Maar het ding is, iedereen heeft hier een mening over. Mijn schoonmoeder, een vrouw die het goed bedoelt maar me ooit vertelde dat moedermelk een oogontsteking geneest, zwoer bij hoog en bij laag dat de 39 graden koorts van Leo, toen hij nog een baby was, "gewoon is hoe onze familie tandjes krijgt". En letterlijk twee dagen later stopte een vrouw in het Kruidvat haar winkelwagentje midden in het luierpad om me te vertellen dat Leo's explosieve diarree — die op dat moment actief over mijn enige schone Lululemon-legging lekte — absoluut, 100 procent kwam doordat zijn bovenste snijtanden doorkwamen.

En toen sleepte ik mijn uitgeputte, door cafeïne aangedreven zelf naar onze kinderarts, dokter Miller. Ik zat daar in zo'n plakkerige vinyl stoel in de wachtkamer, helemaal voorbereid op haar advies over hoe ik met deze overduidelijke tandjes-kwaaltjes moest omgaan, en ze klopte zachtjes op mijn knie en legde uit dat beide vrouwen compleet uit hun nek kletsten.

Ik zweer het, ontcijferen wat de daadwerkelijke symptomen van doorkomende tandjes bij baby's zijn, vereist een doctoraat in cryptografie, of op z'n minst een glazen bol, want er gaat zoveel wilde desinformatie rond. Het is vermoeiend. Gewoon, voorbij vermoeiend. Maar goed, mijn punt is: ik heb dit overleefd met Leo (die nu vier is en een mond vol angstaanjagend scherpe tanden heeft) en ik lig momenteel in de loopgraven met Maya, dus ik ga gewoon op een rijtje zetten wat er écht gebeurt, volgens mijn arts en mijn eigen gefragmenteerde verstand.

Het kwijl komt van binnenuit

Kijk, ik wist wel dat baby's kwijlen. Ik heb de boeken gelezen. Maar niemand had me voorbereid op de pure, ongekende hoeveelheid vocht die uit het mondje van een klein mensje kan komen. Toen Leo ongeveer vier maanden oud was, veranderde hij in een mini-Sint-Bernardus. Er gingen, en ik maak geen grapje, wel twaalf slabbetjes per dag doorheen. Mijn man, Dave, bleef hem onze kleine babi shark noemen — ja, babi in plaats van baby, want hij vond dat schattiger klinken, terwijl ik alleen maar dacht dat het klonk als een hallucinatie door slaaptekort.

Dat kwijl is niet alleen irritant omdat het hun schattige outfits verpest. Het veroorzaakt zo'n vreselijke, knalrode uitslag rond hun mond en kin en zelfs tot op hun borst als je het niet constant wegveegt. Het leek wel drie weken lang alsof Maya chemische brandwonden op haar nekje had. Dokter Miller vertelde me dat dat extra speeksel gewoon de manier van het lichaam is om het gezwollen tandvlees te verzachten. Dat is biologisch gezien best logisch, denk ik, maar het maakt de berg wasgoed er niet minder op.

Ze proberen je hele huis op te eten

Voordat de tandjes echt doorkomen, zorgt de druk die zich opbouwt onder hun tandvlees ervoor dat ze wanhopig op zoek gaan naar tegendruk en op letterlijk álles kauwen. En dan bedoel ik ook echt álles. Hier is een waargebeurde, niet-overdreven lijst van dingen die ik deze week uit Maya's mond heb gevist:

• De afstandsbediening van de tv (specifiek de Netflix-knop, die ze bijna inslikte)
• Dave's vieze hardloopschoen
• De staart van de hond (de hond vond het verrassend genoeg prima, maar toch: vies)
• Mijn neus
• Een willekeurige reclamefolder van een dakdekkersbedrijf

Als je ziet dat ze agressief bijten op alles wat los en vast zit, is dat een heel duidelijk teken. Dit is het moment waarop je strategisch veilige, echte bijtspeeltjes door het huis moet gaan verspreiden, zodat je niet ineens een AAA-batterij uit hun keel hoeft te vissen.

Mijn absolute redding voor deze fase is het Panda Siliconen Baby Bijtspeeltje met Bamboe-textuur. Ik zat in een café toen Maya compleet overstuur raakte en zo'n hoog gekrijs liet horen dat je ruggengraat ervan gaat trillen. Ik haalde dit speeltje uit mijn luiertas en ze greep het meteen. De kleine pootjes met bamboe-textuur zijn precies waar ze met haar tandvlees langs wil schuren. Het is 100% siliconen, dus ik hoef me geen zorgen te maken over gekke chemicaliën, en ik kan het gewoon in de vaatwasser gooien als het, onvermijdelijk, op de vloer van een openbaar toilet valt. Het is inmiddels eigenlijk mijn derde kind, zó blij ben ik ermee.

Dave geeft echter de voorkeur aan een andere vibe. Hij nam de Beer Baby Bijtring van Natuurlijk Hout en Siliconen mee naar huis. En ach, hij is prima. Echt waar. Hij is esthetisch heel verantwoord, en Leo leek het contrast tussen de harde houten ring en het zachte siliconen berenhoofd leuk te vinden. Maar eerlijk? Dat hout maakt me een beetje zenuwachtig. Moet ik het oliën? Wat als hij het in een plasje kwijl laat liggen en het gaat schimmelen? Ik weet dat het onbehandeld beukenhout is en volkomen veilig, en Dave rolt met zijn ogen, maar mijn post-partum angstbrein heeft gewoon liever iets dat ik 's nachts om twee uur agressief kan uitkoken in een pan water zonder me zorgen te maken over splinters.

Dokter Miller prikt zachtjes mijn koortsbubbel door

Oké, laten we het even over dat koorts-ding hebben, want hier raken ouders (inclusief ikzelf) zó van in de war. Toen Leo die 39 graden koorts had, gaf ik zijn tandjes de schuld. Maar dokter Miller legde uit dat baby's rond de 4 tot 6 maanden de passieve immuniteit verliezen die ze tijdens de zwangerschap van ons hebben gekregen. Of misschien is het van de placenta? Ik weet het niet, iets met maternale antistoffen die ineens keihard verdwijnen, precies rond de tijd dat ze alles in hun mond beginnen te stoppen.

Dus pikken ze ineens elk willekeurig virus op dat in de supermarkt rondzweeft, precies op het moment dat hun tandjes onder het tandvlees beginnen te bewegen. Die hoge koorts is dus bijna zeker een verkoudheid of een virus, en geen tandje. Tenminste, ik denk dat het zo werkt. Een klein, nauwelijks merkbaar beetje verhoging? Misschien tandjes. Echte koorts? Nee hoor. Dat zijn crèche-bacteriën, vriendin.

Hetzelfde geldt voor de diarree. Het doorslikken van al dat kwijl kan hun poep inderdaad wat dunner maken, maar als het een heuse blowout is, zijn ze waarschijnlijk gewoon ziek. Het is zó oneerlijk dat deze dingen tegelijk gebeuren. Ik bedoel, kunnen we deze ontwikkelingsmartelingen niet een béétje over de tijd verspreiden? Alsjeblieft?

De hel die slaapregressie heet

Eindelijk heb je ze zover dat ze doorslapen. Je voelt je weer een competent mens. Je doet misschien zelfs een keer mascara op. En dan BAM. Dat eerste tandje begint te duwen, en ze worden elke drie kwartier wakker en spartelen in het rond als kleine, boze zalmpjes.

Omdat het tandvlees zenuwbanen deelt met het gezicht, straalt de pijn uit. Je ziet ze misschien aan hun oortjes trekken of wanhopig over hun wangen wrijven. Ik ben met Leo serieus twee keer naar de dokter gegaan omdat ik dacht dat hij een oorontsteking had, en beide keren waren zijn oortjes hartstikke schoon. Het was gewoon uitstralende pijn van zijn onderste snijtanden.

Toen Maya laatst om 3 uur 's nachts gillend wakker werd, zag ik toevallig een post in een moedergroep met de hashtag #teethingbabie, en eerlijk, die typefout bewijst maar weer eens hoe moe we allemaal zijn. We doen allemaal maar wat en functioneren nauwelijks.

Als je op zoek bent naar iets om ze te troosten zodat je zélf weer kunt gaan slapen, bekijk dan de collectie met bijtspeeltjes voordat je he-le-maal doordraait. Een voorraadje veilige dingen waarop ze kunnen kauwen, is de enige manier om hier doorheen te komen.

Dingen die voor ons oprecht een beetje werkten

Ik heb het gevoel dat elke blogpost je van die klinische lijstjes met "interventies" geeft, die klinken alsof ze zijn geschreven door iemand die nog nooit een echte baby heeft ontmoet. Ik ga je niet vertellen dat je vrolijk hun tandvlees moet afvegen met een steriel gaasje, terwijl je een slaapliedje van Brahms zingt. Als je te maken hebt met een bijtende baby, moet je gewoon zien te overleven.

Dit is wat bij ons écht heeft geholpen:

• Koudetherapie, maar niet bevroren: We pakten een schoon washandje, maakten het vochtig en legden het in de koelkast (niet in de vriezer, want blijkbaar kan bevroren spul hun tandvlees kneuzen, wat echt vreselijk klinkt). Laat ze op het koude doekje kauwen. Het wordt een knoeiboel, maar het verdooft de pijn.
• Afleiding via schattige vormen: Wanneer Maya ontroostbaar is, helpt het soms om haar brein te resetten door haar een visueel interessant bijtspeeltje te geven. Wij hebben het Maleise Tapir Bijtspeeltje. Dave kocht deze nadat hij 's avonds laat in een Wikipedia-rabbit hole over bedreigde diersoorten was beland en besloot dat onze baby op zes maanden oud al alles over natuurbescherming moest leren. Maar goed, hij is schattig, het zwart-witte contrast trekt haar aandacht, en door het uitgesneden hartje is hij makkelijk vast te pakken als ze weer eens wild om zich heen aan het slaan is.
• Mijn eigen vingers: Was gewoon je handen heel goed en laat ze stevig op je knokkel kauwen. Het doet wel een beetje pijn, maar die stevige tegendruk lijkt ze de meeste verlichting te geven.
• Pijnstilling voor baby's: Als het écht heel erg was en ze overduidelijk pijn hadden, gaven we een zetpil met paracetamol. Overleg natuurlijk altijd even met de huisarts of het consultatiebureau, maar voel je vooral geen slechte moeder als je medicatie gebruikt wanneer je kindje lijdt. Er worden geen medailles uitgedeeld voor 'doorkomende tandjes zonder pijnbestrijding'.

Doe je baby alsjeblieft geen ketting om

Ik moet dit even kwijt, want ik zie ze overal in de speeltuin. Van die barnstenen kettingen voor doorkomende tandjes. Ik weet dat ze er heel bohemian en chic uitzien, en misschien zweert de zus van de neef van je buurman dat het barnsteenzuur op magische wijze door de huid wordt opgenomen, maar ze zijn echt een enorm verstikkings- en verwurgingsgevaar. Onze kinderarts was hier zó stellig in. Doe. Het. Gewoon. Niet. Hou het bij de grote siliconen speeltjes die ze gewoon in hun handjes kunnen vasthouden.

Wanneer stopt dit?

Tja, de eerste tandjes komen door als ze tussen de 4 en 7 maanden oud zijn. En daarna blijft het eigenlijk gewoon doorgaan. Gewoon, continu, totdat ze bijna drie zijn. De kiezen zijn weer een heel ander soort hel, maar daar gaan we het vandaag niet eens over hebben, want ik kan de trauma's van Leo's peuterkiezenfase momenteel echt niet aan. Maar goed, mijn punt is: het is een marathon. Je komt er echt doorheen. Je baby's zullen uiteindelijk al hun tanden hebben, en ze stoppen dan ook met het proberen op te eten van je schoenen.

Als je deze fase serieus wilt overleven met in ieder geval nog een klein restje van je gezonde verstand intact, zorg dan dat je de juiste spullen in huis hebt. Bekijk onze volledige collectie van biologische, duurzame babyproducten en sla een flinke voorraad bijtspeeltjes in, vóórdat het nachtelijke geschreeuw om 3 uur begint.

Rommelige, maar eerlijke FAQ over doorkomende tandjes

Hoe weet ik of mijn baby tandjes krijgt of gewoon ziek is?

Als ze koorts hebben boven de 38 graden, extreme diarree of uitslag over hun hele lichaam, dan zijn ze waarschijnlijk ziek. Bel de huisarts! Maar als ze gewoon kwijlen als een openstaande kraan, op alles kauwen, over hun oortjes wrijven en super chagrijnig zijn, dan zijn het waarschijnlijk tandjes. Maar eerlijk: soms is het allebei tegelijk, want het universum is nou eenmaal wreed.

Mag ik de siliconen bijtspeeltjes in de vriezer leggen?

Je mag ze eigenlijk niet keihard invriezen. Knetterharde items kunnen hun delicate, gezwollen tandvlees echt beschadigen en kneuzen. Leg het siliconen bijtspeeltje gewoon ongeveer 15 tot 20 minuutjes in de koelkast. Dan wordt het lekker koud, zonder dat het verandert in een letterlijk ijsblokje.

Waarom trekt mijn baby aan zijn of haar oortjes? Ik dacht dat dat een oorontsteking betekende?

Dat dacht ik dus ook! Maar het tandvlees, de wangen en de oren delen zenuwbanen. Dus als het tandvlees klopt, raakt het brein van de baby in de war en denkt het dat de oortjes pijn doen. Ze trekken eraan om te proberen de druk te verlichten. Het is volkomen normaal, maar als ze óók koorts hebben, laat dan voor de zekerheid toch even hun oortjes nakijken.

Is het normaal dat ze stoppen met eten als er tandjes doorkomen?

Oh god, ja. Zuigen op een fles of borstvoeding kan de bloedstroom en druk in hun mond echt verhogen, waardoor de pijn erger wordt. Leo hapte dan aan, realiseerde zich dat het pijn deed, beet me (mijn hemel, wát een pijn), en begon dan te huilen. Het kan zijn dat ze een paar dagen de voorkeur geven aan wat koeler, zachter voedsel, of dat ze liever op een bijtring kauwen in plaats van een hele maaltijd te eten.

Zijn die verdovende gels veilig om te gebruiken?

NEE. Dokter Miller was hier ontzettend duidelijk over. Die vrij verkrijgbare verdovende gels met benzocaïne zijn echt supergevaarlijk voor baby's en kunnen een zeldzame, maar fatale bloedaandoening veroorzaken. Blijf gewoon bij fysieke tegendruk, koude spullen of pijnstillers die geschikt zijn voor baby's (zoals voorgeschreven of goedgekeurd door een arts).