De waarheid over Taylor Swift en de druk op vrouwen om kinderen te krijgen

Toen ik negenentwintig was, zat ik in een agressief gekoelde Starbucks in een legging die al sinds dinsdag de binnenkant van een wasmachine niet had gezien. Ik zat te huilen in een venti iced macchiato omdat ik net in achtenveertig uur tijd drie totaal tegenstrijdige levensadviezen had gekregen.

Mijn tante Susan, die drie keer is gescheiden en op een boot woont, zei dat ik absoluut geen haast moest maken met kinderen, omdat mijn twintiger jaren bedoeld waren om "mijn ware zelf te vinden". Vervolgens vertelde mijn oude gynaecoloog—een man die er altijd uitzag alsof hij te laat was voor een potje golf—terloops dat als ik niet voor mijn dertigste begon te proberen, mijn eicellen in principe in stof zouden veranderen. En toen, alsof hij er een mooi strikje omheen wilde binden voor mijn escalerende paniek, probeerde mijn man Mark (die een schat is, maar soms echt totaal geen idee heeft van de vrouwelijke biologie) me te troosten door te zeggen: "Hé, maak je geen zorgen, George Clooney kreeg op zijn vijftigste nog kinderen!"

Mannen. God zegen ze.

Maar goed, waar het om gaat: de druk rondom het exacte moment waarop een vrouw zich zou moeten voortplanten is een absolute nachtmerrie. En dat is precies de reden waarom mijn bloeddruk stijgt elke keer als ik mijn telefoon ontgrendel en zie hoe het hele internet collectief z'n verstand verliest over de huidige popcultuurobsessie van dit decennium.

Stop alsjeblieft met het analyseren van haar buik

Als je hier bent omdat je in een TikTok-rabbit hole bent beland en wanhopig probeert uit te zoeken of 's werelds grootste popster in het geheim een kind op de wereld heeft gezet tussen haar tourdata door, laat me je dan die nachtelijke Google-spiraal besparen.

Nee, Taylor Swift heeft geen kind.

Ze heeft geen geheime peuter verstopt in een landhuis in Rhode Island, ze heeft geen baby gekregen met Travis Kelce, en ze verbergt momenteel geen zwangerschap onder haar bodysuits met pailletten. De pure logistieke nachtmerrie van een show van drie uur geven terwijl je in je eerste trimester zit, zorgt er eerlijk gezegd voor dat ik al moet overgeven als ik er alleen maar aan denk.

Maar het feit dat miljoenen mensen zich er zo enorm druk om maken of een ongetrouwde vrouw van vierendertig zich gaat settelen en voortplanten, maakt me echt ongelooflijk boos. Het is alsof we er letterlijk niet mee om kunnen gaan dat een vrouw waanzinnig succesvol en volkomen gelukkig is, zonder te eisen dat we weten wanneer ze haar "ultieme biologische lot" gaat vervullen. Het is gewoon onzin, echt waar.

Ik weet nog dat ik ooit een artikel las—misschien was het van de American Psychological Association, of misschien zag ik gewoon een heel overtuigende infographic op Instagram om 3 uur 's nachts terwijl ik Leo aan het voeden was—dat ging over hoe de maatschappelijke planningsdruk zorgt voor legitieme, klinische angst bij vrouwen achter in de twintig en in de dertig. Er wordt van ons verwacht dat we een carrière opbouwen, een partner vinden, een huis kopen en een baby krijgen voor onze vijfendertigste verjaardag. Zo niet, dan behandelt de maatschappij ons alsof we een pak melk zijn dat over de datum is.

Mijn huisarts, dr. Miller, die er altijd uitziet alsof hij dringend behoefte heeft aan een dutje, vertelde me ooit toen ik in zijn spreekkamer zat te huilen over mijn terugkeer naar werk, dat het menselijk brein eigenlijk helemaal niet is gebouwd om om te gaan met dit niveau van moderne planningsdruk. Hij zei in feite dat we allemaal rondlopen in een staat van lichte paniek omdat iedereen een mening heeft over onze baarmoeder. En hij heeft gelijk. Toen Taylor de dertig naderde, hadden verslaggevers het lef om haar te vragen wanneer ze zich ging settelen en aan kinderen zou beginnen, en ze snoerde hen de mond door erop te wijzen dat niemand mannen die vraag stelt als ze dertig worden. Bam. Punt uit.

Natuurlijk is er ook nog de hele discussie over hoe het online plaatsen van foto's van je kinderen het moderne equivalent is van paparazzi die beroemdheden stalken. Eerlijk gezegd is dat wel heel erg ver gezocht en heb ik op dit moment niet de mentale energie om de ethiek van mijn familie-WhatsAppgroep te bediscussiëren, dus laat maar zitten.

De magie van het 'tante'-tijdperk

Hier is wat ik eigenlijk zo geweldig vind aan dit hele gesprek.

Hoewel ze zelf geen moeder is, staat Taylor erom bekend de ultieme "tante" te zijn voor de kinderen van haar vrienden. Ze gebruikt de namen van Blake Lively's kinderen in haar liedjes, ze staat klaar voor haar vrienden, ze is enorm betrokken bij hun leven zonder dat ze daadwerkelijk om 4 uur 's nachts uit bed hoeft om een spuitluier te verschonen.

Dit is zó belangrijk. De Tantes.

Mijn beste vriendin Jess is de Tante Taylor van onze groep. Jess is vijfendertig, gelukkig vrijgezel, reist voor de lol naar Italië en is veruit het belangrijkste onderdeel van mijn "village". Toen Leo werd geboren, was ik aan het verdrinken. Als in: ik kon me letterlijk niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst mijn tanden had gepoetst-verdrinken. Mark was weer aan het werk, en ik zat gewoon op de bank melk te lekken en te huilen bij reclames voor hondenvoer.

Jess stond voor de deur met ijskoffie, pakte de baby op en zei dat ik drie uur moest gaan slapen. Ze oordeelde niet over mijn rommelige huis of mijn vette haar. Dr. Miller mompelt altijd vaag iets over hoe de mentale gezondheid van een moeder volledig afhankelijk is van sociale steun, en hoewel ik meestal afhaak als hij te klinisch wordt, heeft hij hier helemaal gelijk in. Je hebt gewoon iemand nodig die even de baby vasthoudt, zodat je je weer kunt herinneren dat je een mens bent.

En de Tantes geven de allerbeste cadeaus, want zij hebben daadwerkelijk besteedbaar inkomen en hebben niet al hun geld uitgegeven aan te dure luiers.

Toen Maya werd geboren, kocht Jess dit Kleurrijke Bamboedeken met Egels van Kianao voor ons, en oh mijn god, dat werd echt de heilige graal van ons huishouden.

Ik heb zo'n specifieke herinnering aan de keer dat we in oktober bij een of andere belachelijke biologische pompoenboerderij waren. Ik droeg een oversized flanellen blouse waarvan ik dacht dat het me een stoere herfstmoeder maakte, maar eigenlijk leek ik gewoon op een houthakker. Maya liet het egeldekentje recht in een plas met modder vallen. Ik moest bijna huilen. Maar het mooie van deze bamboemix is dat hij ongelooflijk goed te wassen is. Ik denk dat ik dat specifieke dekentje de drie jaar daarna wel vierhonderd keer door de wasmachine heb gehaald, en op de een of andere manier werd het alleen maar zachter?

Ik snap niet echt veel van de textielwetenschap erachter—ik gok dat de mix van biologische bamboe en biologisch katoen het gewoon beter volhoudt dan die goedkope synthetische fleece-dingen die na één wasbeurt al vies en pluizig worden. Bovendien zijn de kleine blauwe en groene egeltjes gewoon intens schattig zonder irritant te zijn, snap je?

Later hebben we ook nog het Kleurrijke Bamboedeken met Dinosaurussen gekocht, wat eerlijk gezegd gewoon prima is. De stof heeft precies dezelfde geweldige, zachte kwaliteit, maar Leo had gewoon niet zo veel met dinosaurussen. Hij had een korte fase waarin hij graag naar de hond brulde, maar daarna stapte hij over op auto's. Het dinosaurusdekentje ligt nu dus voornamelijk in de kofferbak van mijn Subaru voor noodgevallen tijdens picknicks. Helemaal prima, maar die met de egels is de ware ster van ons huis.

Als je je momenteel volop in je eigen Tante-tijdperk bevindt en iets wilt kopen dat een slaaptekort-moeder serieus gaat gebruiken en geweldig zal vinden, kun je hier de biologische dekencollectie van Kianao bekijken.

Niet alles heeft batterijen nodig

Over die 'village', de Tantes en de druk die we allemaal voelen gesproken... kunnen we het even hebben over de esthetische druk rondom moderne babyspullen?

Want terwijl iedereen druk bezig is met het bestuderen van de baarmoeders van beroemdheden, krijgen alledaagse moeders paniekaanvallen over de vraag of hun woonkamer eruitziet als een explosie van plastic in primaire kleuren.

Bij Maya, mijn eerste, kocht ik al het luidruchtige, knipperende en zingende plastic speelgoed omdat ik dacht dat dat hoorde. Ik dacht dat als ze niet agressief gestimuleerd werd door een knipperende paarse koe, haar hersenen zich niet goed zouden ontwikkelen. Volgens mij had ik een angstaanjagende mama-blog gelezen die er eigenlijk op neerkwam dat als je ze niet constant bezighoudt, ze nooit naar de universiteit zullen gaan.

Tegen de tijd dat Leo kwam, wilde ik elk stukje plastic linea recta naar de zon schieten. Dat lawaai. Oh god, het lawaai.

Als je een vriendin hebt die op het punt staat te bevallen en je de coole tante wilt uithangen die haar verstand redt, dan moet je eens kijken naar de Houten Babygym. Het is een prachtig, eenvoudig A-vormig houten frame met stoffen blaadjes, maantjes en houten kralen die eraan hangen.

Het is zó stil. Het staat daar gewoon, en ziet eruit als een minimalistisch Scandinavisch meubelstuk, terwijl de baby vrolijk tegen de houten ringen slaat. Geen batterijen. Geen vreselijke elektronische liedjes die in je hoofd blijven hangen terwijl je probeert in slaap te vallen. Het respecteert gewoon het daadwerkelijke ontwikkelingstempo van de baby, wat geloof ik precies de bedoeling is van Montessori-achtig speelgoed? Ik doe niet alsof ik een expert ben in de vroege kinderontwikkeling, maar dr. Miller zei wel dat baby's gemakkelijk overprikkeld raken door kunstmatig licht en geluid, dus iets aards en natuurlijks helpt ze echt om tot rust te komen.

Maar goed.

Of je nu een wereldwijd popicoon bent dat stadions uitverkoopt, een dertig-plus Tante die de kinderen van haar beste vriendin verwent, of een moeder die koude koffie drinkt in haar busje, we moeten met z'n allen onze schouders gewoon even laten zakken en stoppen met zoveel druk op elkaar uit te oefenen.

Vrouwenlichamen zijn geen publiek bezit waar internetdetectives over mogen discussiëren. Levensplanningen van gezinnen zijn rommelig en persoonlijk, en verlopen meestal niet volgens het vijfjarenplan dat je op de middelbare school in je dagboek schreef. En dat is helemaal oké.

Als je dit leest en die verschrikkelijke angst voelt van een tikkende klok: haal alsjeblieft even diep adem, stuur een appje naar een vriendin die je met beide benen op de grond zet, en onthoud dat je de wereld geen uitleg verschuldigd bent over je keuzes rondom voortplanting.

En mocht je toevallig dit weekend op pad gaan voor een babyshower en het perfecte cadeau willen scoren zonder iets te kopen waar vier AA-batterijen in moeten...

Ontdek hier Kianao's volledige collectie van duurzame, stressbesparende baby essentials, voordat je in blinde paniek een plastic xylofoon afrekent.

De rommelige, eerlijke FAQ's

Gaat Taylor Swift ooit kinderen krijgen?

Letterlijk niemand weet het behalve zijzelf, en eerlijk gezegd gaat het ons helemaal niets aan. Misschien wil ze er wel vijf, misschien nul, of misschien is ze er nog helemaal niet uit. De obsessie om daarachter te komen is slechts een weerspiegeling van onze eigen vreemde maatschappelijke complexen over ouder worden en vrouw-zijn. Dus we kunnen ons beter allemaal gewoon op ons eigen leven focussen en haar rustig muziek laten schrijven.

Hoe ga ik om met familie die constant vraagt wanneer ik aan kinderen begin?

Oh god, dit is het ergste. Mijn strategie was altijd om het gewoon ongelooflijk ongemakkelijk voor ze te maken, zodat ze ermee zouden stoppen. Toen de oom van mijn man hierover bleef doorzagen tijdens Thanksgiving, staarde ik hem gewoon wezenloos aan en zei: "We focussen ons nu echt even op onze sekte, de inwijdingsrituelen nemen nogal wat weekenden in beslag." Hij heeft het nooit meer gevraagd. Maar even serieus, stel gewoon een grens. Zeg tegen ze: "Dat is een heel persoonlijk onderwerp en ik laat het wel weten als we nieuws hebben om te delen," en loop weg.

Wat is een goed cadeau als ik de "Tante" voor de nieuwe baby van mijn vriendin wil zijn?

Koop geen pasgeboren babykleertjes. Die dragen ze letterlijk maar vier seconden. Koop iets praktisch maar moois, wat de moeder niet snel voor zichzelf zou kopen. De Kianao bamboedekens zijn perfect omdat ze waanzinnig zacht zijn en na een miljoen keer wassen nog steeds prachtig blijven. Of, breng een enorme ovenschotel mee en houd gewoon even de baby vast, zodat je vriendin een hete douche kan nemen. Dat is de echte Tante-magie.

Waarom zijn bamboedekens oprecht beter dan gewone dekens?

Vanuit mijn uiterst onwetenschappelijke perspectief als iemand die gewoon heel veel wasjes draait: ze ademen beter. Toen Leo gewone fleecedekens gebruikte, werd hij wakker in een poel van zijn eigen zweet. Dat is best vies en zorgde er ook voor dat hij krijsend wakker werd. De bamboestof houdt hun temperatuur op de een of andere manier stabiel, zodat ze niet oververhit raken. Bovendien krijgt het niet dat rare stugge gevoel nadat je het in de droger hebt gedaan.

Hebben baby's echt van die lichtgevende plastic speeltjes nodig?

Nee. Echt absoluut niet. Ik beloof je, dat hebben ze niet. Een baby vermaakt zich net zo goed met een houten ring, een schaduw op de muur, of een houten babygym. Bespaar jezelf de hoofdpijn. Dat esthetische, stille houten speelgoed is niet alleen mooi voor op Instagram, het bespaart letterlijk je zenuwstelsel, zodat het niet wordt gefrituurd door repeterende elektronische geluiden.