Je hoeft geen superheld te zijn: Waarom de supermom-mythe complete onzin is

Ik stond gisteren aan het aanrecht, tot mijn ellebogen in het koude afwaswater en de aangekoekte havermout, toen mijn throwback-playlist oversprong naar Enrique Iglesias. Net toen hij dramatisch fluisterde dat hij je held kan zijn, baby, proestte ik het zo hard uit dat mijn peuter zijn wafel op de grond liet vallen. De grootste leugen die ons wordt aangesmeerd zodra we over een staafje plassen, is dit hele "I can be your hero baby"-complex. We denken dat we een soort helden met wapperende capes moeten zijn, die komen binnenvliegen om onze kinderen te redden van elk piepklein ongemak.

We denken dat heldendom betekent dat we Pinterest-perfecte sensorische speelbakken moeten maken en hun driftbuien moeten oplossen met perfecte zinnetjes die we om twee uur 's nachts uit ons hoofd hebben geleerd via social media. Eerlijk gezegd is proberen een superheld te zijn gewoon uitputtend, en ik ben er vrij zeker van dat het de helft van de tijd toch averechts werkt.

Mijn oudste kind en de grote biologisch-linnenramp

Mijn oudste zoon is een levend waarschuwingsverhaal voor deze onzin. Toen hij een baby was, dacht ik dat ik hem elke wakkere seconde moest vermaken. Ik hing boven hem als een nerveuze helikopter, opgebouwd uit pure angst en dure bamboestoffen. Ik liet hem nooit zomaar zich vervelen of dingen zelf uitvogelen, omdat ik zo geobsedeerd was door het zijn van zijn persoonlijke entertainmentcentrum, puur om hem te redden van ook maar een milliseconde huilen. Nu raakt het kind volledig overstuur als zijn sokken te pluizig aanvoelen of als zijn geroosterde boterham in de verkeerde vorm is gesneden.

Hoe lief hij ook is, ik heb hem eigenlijk verpest door alles te willen oplossen in plaats van hem gewoon een klein beetje frustratie te laten ervaren. Ik dacht dat ik hem beschermde, maar ik ontnam hem gewoon zijn vermogen om met de echte wereld om te gaan. Bij mijn volgende twee heb ik die hele reddersrol compleet laten varen.

Wat mijn dokter echt zei over babyhersentjes

Ik herinner me dat ik met mijn tweede voor controle kwam, compleet in paniek omdat ik geen educatieve flitskaarten met haar deed. Mijn kinderarts, Dr. Miller, rolde zowat met zijn ogen en mompelde iets over dat baby's het vooral gewoon nodig hebben dat je naar ze kijkt als ze een raar geluidje maken. Hij noemde het "serve and return", wat klinkt als een tennisoefening, maar van wat ik vaag begreep uit de folder die hij me in de handen duwde, bouwen kinderen hun hersenverbindingen op wanneer je gewoon heel normaal op ze reageert.

Als ze naar een hond wijzen en brabbelen, maak je oogcontact en zeg je: "Ja, dat is een hond", en op de een of andere manier bedraadt dat hun kleine hoofdjes. Je hebt geen universitaire graad in de ontwikkeling van het jonge kind nodig om simpelweg te erkennen dat je kind in dezelfde kamer bestaat als jij.

Over dingen gesproken die zogenaamd hersenen ontwikkelen: we hebben de Kianao Zachte Baby Bouwblokkenset. Ik ga eerlijk met je zijn, ze zijn gewoon 'oké' in mijn huidige situatie, want mijn herdershond denkt dat het dure kauwspeeltjes zijn. Ik besteed dus de helft van mijn leven aan het opvissen van die blokken onder de bank. Mijn jongste probeert er ook op te kauwen als ik niet kijk, dus ik ben allang blij dat ze niet zo'n rare chemische lucht hebben zoals bij goedkoop online speelgoed. We gooien ze gewoon in het water om de peuter bezig te houden terwijl ik de baby was, en op de een of andere manier telt dat nu als educatief sensorisch spel. Voor vijfentwintig euro drijven ze in bad en leiden ze de kinderen af, dus die kleine overwinning pak ik graag mee.

Dat schuldgevoel over schermtijd verpest alles

Laat me je vertellen over de absolute wurggreep waarin het internet ons houdt als het gaat om iPads en televisies. Je scrolt online en de een of andere dame wiens hele huis compleet beige is, vertelt je dat als je kind tien minuten naar een tekenfilm kijkt, hun hersenen uit hun oren smelten en ze nooit meer naar de universiteit zullen gaan. Ik word er zo ontzettend boos van, want soms moet ik gewoon zestig Etsy-bestellingen inpakken voordat de pakketbezorger hier om twee uur op de stoep staat, en is een zingende Australische hond op tv het énige dat mijn middelste kind ervan weerhoudt om de hond onder te kliederen met luiercrème.

We voelen ons zo enorm schuldig over die oplichtende rechthoek, en we vergeten voor het gemak even dat onze eigen ouders ons zes uur per dag voor een videoband parkeerden terwijl ze gewoon binnen stonden te roken, en met de meesten van ons is het ook relatief goed gekomen. Ik zeg echt niet dat je dag en nacht een tablet aan hun gezicht moet vasttapen, maar die pure paniek die we voelen als we eenentwintig minuten rust nodig hebben, is echt lachwekkend. Soms probeer ik verzendlabels uit te printen en sta ik ondertussen in een pan macaroni te roeren, terwijl mijn oudste zijn jongere broertje als menselijke worstelmat gebruikt. Eerlijk gezegd denk ik dat een moeder die haar verstand nog niet is verloren, stukken beter is voor een kind dan een perfect schermvrije omgeving waar iedereen de hele tijd schreeuwt en niemand nog lunch heeft gehad.

Daarnaast ben ik er vrij zeker van dat babygebarentaal gewoon pure oplichterij is, speciaal bedacht om ons een schuldgevoel aan te praten, dus die slaan we lekker he-le-maal over.

Kleding met speciale waslabels gaan rechtstreeks de prullenbak in

Weet je wat zogenaamd nog meer heldhaftig is? Het familiediner. Mijn oma zei altijd dat het enige wat een kind nodig heeft een warme maaltijd en een pedagogische tik is. En hoewel ik die fysieke tucht absoluut oversla, probeer ik ons wel allemaal zover te krijgen dat we zonder telefoons aan tafel zitten, zelfs als het avondeten enkel bestaat uit kipnuggets uit de magnetron en een stil gebedje. De realiteit van het voeren van een baby is dat het lijkt op een plaats delict, en dat brengt me op het enige waar ik in mijn huis absoluut niet meer zonder kan.

De Waterdichte Siliconen Babyslab is persoonlijk het beste wat we in huis hebben. Toen mijn oudste nog klein was, kocht ik van die chique stoffen slabbetjes die na één keer spaghetti eten rijp waren voor de kliko. Maar deze siliconen variant vangt moeiteloos de absolute waterval aan gepureerde doperwtjes op in zijn kleine opvangbakje. Je spoelt de troep zo af in de wasbak terwijl je naar de hond schreeuwt dat hij moet stoppen met blaffen, en hangt hem over het afdruiprek om te drogen voor de volgende maaltijd. Ze zijn goedkoop genoeg dat ik er meteen drie heb besteld, zodat ik niet hoef te stressen wanneer er eentje op mysterieuze wijze ergens onder mijn verzendmaterialen ligt begraven.

Hetzelfde geldt voor kleding. Als ik een etiket zie met "koude handwas", gaat het kledingstuk direct de zak voor de kringloop in. De Kianao Baby Romper van Biologisch Katoen is echt een uitkomst. Hij overleeft zelfs de meest gigantische spuitluiers en je kunt hem zonder twijfel gewoon op een zwaar wasprogramma in de wasmachine gooien.

Vorige week stonden we nog in onze kleine plaatselijke supermarkt om melk te halen, en toen kreeg de baby een spuitluier die zo spectaculair was dat het op de een of andere manier tot aan zijn oksels zat. Als hij een delicaat wollen familiestuk had gedragen, had ik daar ter plekke bij het vriesvak staan huilen. Maar dankzij deze katoenen rompertjes trok ik hem gewoon uit in de kofferbak van mijn auto, propte ik de verwoeste outfit in een plastic boodschappentasje en waste ik hem thuis lekker op het langste en heetste programma. Ik zou echt willen dat ze 'm in neon-oranje bouwvakkerskleuren maakten, zodat ik mijn kind de bosjes in zie rennen in plaats van alleen in deze aardetinten, maar de stof overleeft in elk geval met gemak mijn meedogenloze wasrituelen.

Als je er helemaal klaar mee bent om mooie kleding te ruïneren, moet je maar eens een blik werpen op de babykledingcollectie van Kianao voordat je nog meer geld verspilt aan babykleertjes die enkel geschikt zijn voor de stomerij.

Zodra er tandjes doorkomen, verandert iedereen in een monster

Bedtijd is hét moment waarop dat superheldencomplex ons pas echt de das omdoet, nietwaar? Mijn dokter vertelde me dat het niet de veiligste optie is om ze bij jou in bed te slepen. De eerste paar maanden kun je ze het best in je eigen kamer in hun eigen wiegje houden. Dit zou schijnbaar het risico op wiegendood aanzienlijk verkleinen. Al ben ik er vrij zeker van dat ik überhaupt amper een oog dichtdeed, omdat ik constant lag te luisteren of mijn eerste baby nog wel ademde. Maar wanneer die eerste tandjes door het tandvlees beginnen te drukken, vervallen opeens alle regels.

Toen mijn jongste zijn eerste voortandjes kreeg, veranderde hij in een wilde das. Ik bestelde het Panda Bijtring Siliconen Bamboe Kauwspeeltje uit pure wanhoop, om drie uur 's nachts terwijl ik hem voor de vijfde keer aan de borst had. Het speeltje is plat en licht van gewicht, zodat hij het daadwerkelijk zélf kon vasthouden in plaats van te gillen dat ik het voor hem moest doen. Daardoor had ik ineens mijn rechterhand weer vrij om ijskoude koffie te drinken.

Mijn oma had zo'n lijstje met dingen waarover ik moest stoppen met stressen toen de kinderen nog klein waren. Ik denk er nog steeds vaak aan wanneer ik op het punt sta door te draaien:

1. Als ze even in een veilig bedje liggen te huilen terwijl jij een hete douche van vijf minuten pakt, gaan ze je dat later in therapie echt niet kwalijk nemen.
2. Zand en vuil zijn in feite gewoon een nieuwe schijf van vijf zodra ze gaan kruipen, dus stop met het uitkoken van hun spenen elke keer als ze de grond raken.
3. Het kan de baby werkelijk niets schelen of de babykamer wel leuk bij de inrichting van je woonkamer past.

Je hoeft echt niet hun held te zijn door elke traan te drogen, en ondertussen agressief hun speelgoedbakken te sorteren en te prediken over jouw perfecte opvoedmethodes. Ga gewoon lekker op de grond zitten en laat ze even lekker boos zijn. Ze moeten nou eenmaal leren hoe ze hun eigen kleine draken moeten verslaan – zoals een omvallende blokkentoren of een gevallen crackertje – zodat het later geen volwassenen worden die in paniek raken als de wifi er even uit ligt. Bekijk de volledige babycollectie van Kianao om die paar dingen te vinden die je leven écht makkelijker maken, in plaats van alleen maar meer ruis toe te voegen.

Veelgestelde vragen (want we zijn allemaal moe)

Hoe weet ik of mijn kind tandjes krijgt, of dat hij me vandaag gewoon haat?

Eerlijk gezegd is het op sommige dagen echt kop of munt. Maar als mijn kinderen tandjes krijgen, let ik meestal op een paar heel specifieke tekenen van ellende:

• Een waterval van kwijl die hun shirt in no time volledig doorweekt
• Ze proberen me agressief in mijn schouder te bijten wanneer ik ze oppak
• Trekken aan de oortjes, doordat de pijn helemaal doortrekt naar de kaak

Volgens de wijkverpleegkundige kunnen ze ook zomaar ineens weigeren om langer dan tien minuten per keer te slapen. Dat is natuurlijk he-le-maal fantastisch voor alle betrokkenen.

Moeten we die siliconen kauwspeeltjes nou echt invriezen?

Mijn kinderarts vertelde me nadrukkelijk om de speeltjes niet ijskoud in te vriezen. Het kan namelijk daadwerkelijk zorgen voor bevriezingsverschijnselen op hun kleine tandvlees, of het weefsel beschadigen, wat natuurlijk echt afschuwelijk klinkt. Het is gewoon de bedoeling dat je ze een kwartiertje in de koelkast legt. Zo worden ze lekker koel, zonder dat het in een letterlijk blok ijs verandert.

Waarom kan ik niet gewoon die goedkope plastic slabbetjes in de supermarkt kopen?

Dat heb ik geprobeerd bij mijn eerste kind en het plastic wordt na een paar keer wassen op een of andere manier raar, hard en goor. Daarbij lijken ze altijd precies in het midden te scheuren, waardoor er toch weer spaghettisaus op hun broek drupt. De slabbetjes van voedselveilige siliconen nemen gewoon geen geurtjes op en blijven soepel genoeg om ze zo in een overvolle luiertas te proppen zonder dat ze stuk gaan.

Wanneer begint dat hele 'serve and return' in die hersentjes nou echt te werken?

Ik vroeg me precies ditzelfde af toen ik bang was dat ik mijn pasgeboren baby nu al helemaal had verpest. Blijkbaar begint het meteen, al bij het oogcontact en het nadoen van hun lieve brabbelgeluidjes. Maar je hoeft er echt niet vierentwintig uur per dag voor "aan" te staan. Gewoon even je aandacht erbij houden tijdens de voeding of het verschonen van een luier is al genoeg om ze een veilig gevoel te geven. Maak je dus geen zorgen als je even helemaal wegdroomt bij een podcast terwijl ze een dutje doen.

Hoe lang passen die pakjes van biologisch katoen mijn reuzenbaby eigenlijk?

Als jouw baby's net zo hard groeien als de mijne, slaan ze complete kledingmaten over in een enkel weekend. Maar de outfits van biologisch katoen mét een beetje stretch gaan bij ons meestal toch wel zo'n drie maanden mee, totdat ik ze definitief in de doorschuifdoos deponeer. Ik was ze overigens wel altijd met koud water, want door hitte krimpt nou eenmaal alles. En het is niet alsof ik de behoefte heb om mijn peuter als een rollade in z'n kleren te persen.