Sterft de baby in Squid Game seizoen 3

Ik zat achtendertig minuten in aflevering vier, balancerend met een slapende baby op mijn linkerborst en een kom koude dal op mijn rechterdij, toen ik de boel agressief op pauze zette. Mijn man schrok op vanaf de andere kant van de bank, waar hij probeerde onze slimme wieg te synchroniseren met een of andere haperende baby-app op zijn telefoon. De woonkamer was aardedonker, op de harde, tl-achtige gloed van het tv-scherm na, dat op dat moment een doodsbange zwangere vrouw liet zien die weggedoken zat achter een pastelkleurige trap in een dystopische bunker. Ik pakte mijn telefoon, negeerde de toeschietreflex die op dat moment door mijn zoogkompres heen lekte, en typte agressief 'gaat de baby dood in squid game seizoen 3' in de zoekbalk, omdat mijn postpartum-angst me anders helemaal gek zou maken.

Doe dit niet. Besluit niet dat het kijken naar een op tv uitgezonden strijd op leven en dood een compleet rationele manier is om te ontspannen na een dag lang clusteren. Je brein staat toch al op scherp om in elke schaduw een bedreiging te zien, en kijken hoe een pasgeborene door een wanhopige gokverslaafde over een glazen brug wordt gesleept is simpelweg zelfsabotage.

Maar aangezien je nu toch hier bent, en waarschijnlijk in het donker zit met een slapende baby op je borst en een telefoon in je hand, geef ik je het antwoord, zodat je je schouders weer kunt laten zakken.

Het korte antwoord voor de overbezorgde moeder

Luister, de baby overleeft het. De baby haalt het einde van het seizoen, wint in feite die drieëndertig miljoen dollar, en wordt in de slotscène overgedragen aan de rechercheur. Seong Gi-hun gooit zichzelf van een platform zodat het kind kan blijven leven. Je kunt nu weer uitademen.

Het internet heeft besloten haar 'baby d' te noemen, wat waarschijnlijk staat voor 'dependent' (afhankelijk) of 'deathmatch' of zoiets stoms, maar in de serie staat ze gewoon geregistreerd als de pasgeborene van Speler 222. Ze wordt niet neergeschoten. Ze valt niet van die torenhoge brug. Ze huilt gewoon heel veel terwijl volwassenen om haar heen vreselijke keuzes maken, wat eigenlijk best een accurate beschrijving is van de babytijd in het algemeen.

Een ernstig gebrek aan medisch realisme

Als voormalig kinderverpleegkundige moet ik het even hebben over Speler 222 die bevalt tijdens een spelletje verstoppertje. Ik heb talloze bevallingen onder hoge druk gezien. Je perst er niet zomaar in stilte een voldragen baby uit terwijl je gemaskerde bewakers met aanvalsgeweren ontwijkt. De fysiologische realiteit van een bevalling zonder pijnstilling is luid, rommelig en vereist een enorme hoeveelheid fysieke ruimte, iets wat zo'n smalle, pastelkleurige gang simpelweg niet biedt.

En hoe zit het met de placenta? Ze sloegen die hele nageboortefase gewoon keihard over. Je kunt niet even een pasgeborene in een jas wikkelen en beginnen te sprinten zonder eerst de placenta geboren te laten worden en de onvermijdelijke nabloeding aan te pakken. Wie heeft haar baarmoeder gemasseerd? Wie heeft de navelstreng afgeklemd? Gebruikten ze een steriel mesje of gewoon een smerig stuk plastic van de vloer? Alleen al het risico op bloedvergiftiging had die baby fataal moeten worden nog voor de volgende ronde überhaupt begon. Het is een belediging voor mijn vermoeide brein om te zien hoe tv-schrijvers de realiteit van lichaamsvloeistoffen compleet negeren omdat het toevallig niet lekker in hun script past.

Dan is er nog het puntje van dat piepkleine groene trainingspakje. De slechteriken maken gewoon een speciaal op maat gemaakt polyester trainingspakje voor die baby. Weet je wel wat goedkoop, synthetisch polyester doet met de huid van een pasgeborene? Dat is een enkele reis naar flink contacteczeem. Een babyhuid is enorm poreus en mist de beschermende zuurmantel die volwassenen wel hebben. Ze in niet-ademend, synthetisch spul wikkelen en door een stoffige, bebloede arena dragen, garandeert huiduitslag over hun hele lijf, waar geen tube hydrocortison tegenop kan.

De spelletjes die ze na de bevalling speelden, waren verder wel prima, denk ik.

Wat mijn kinderarts vindt van moordgeluiden op de achtergrond

Bij de controle van twee maanden vertelde het consultatiebureau me dat de neurologische paden van een baby gevormd worden door de omgeving, maar om eerlijk te zijn denk ik dat de helft van de kinderneurologie gewoon giswerk is, gebaseerd op 'vibes' en verouderde slaapstudies. De arts beweerde dat gewelddadige tv op de achtergrond de cortisolspiegel van een baby verhoogt, zelfs als ze slapen of met hun rug naar het scherm liggen.

De theorie is dat hun sympathisch zenuwstelsel nog heel primitief is. Wanneer ze het plotselinge gehuil van een sirene, de onheilspellende strijkers van een thriller of een fictieve in het Koreaans schreeuwende bewaker horen, interpreteren hun piepkleine amygdala's dat als een daadwerkelijke, fysieke bedreiging in de kamer. Je kunt dus beter niet het volume opendraaien en aannemen dat ze de spanning toch niet meekrijgen, want hun lichaam schijnt die gehoorsstress te verwerken en om te zetten in het soort gebroken nachten dat je uiteindelijk mentaal de das omdoet.

Ik weet niet of ik helemaal geloof dat een baby het concept van een Netflix-thriller snapt, maar ik weet wel dat mijn dochter beter slaapt als het huis klinkt als een saaie witte-ruismachine in plaats van een oorlogsgebied. Als je deze serie gaat kijken terwijl je je kind vasthoudt, kun je waarschijnlijk het beste één draadloos oordopje indoen, de ondertiteling aanzetten en voorkomen dat je plotseling naar adem snakt elke keer als er iemand wordt uitgeschakeld.

Synthetische stoffen en echte huiduitslag

Kijken hoe Gi-hun die baby rondsjouwt in een kriebelende jas voor volwassenen, zorgde bij mij al voor jeuk. Het herinnerde me aan de keer dat mijn schoonmoeder ons een goedkope, in de massa geproduceerde polyester inbakerdoek van een of andere discounter cadeau deed. Ik heb mijn dochter er voor één slaapje ingewikkeld.

Toen ze wakker werd, zagen haar wangetjes en nekje eruit als rauw gehakt. Ik raakte in paniek. Ik dacht aan de mazelen, een ernstige allergische reactie op mijn moedermelk, of een obscure middeleeuwse plaag. Ik nam haar mee naar de huisartsenpost, waar de dienstdoende arts naar het dekentje keek, zuchtte en me vertelde dat ik het direct in de prullenbak moest gooien. Het hield al haar lichaamswarmte en vocht vast tegen haar huid, wat een perfecte, broeierige omgeving creëerde voor bacteriegroei en ernstige wrijvingsplekken.

Diezelfde middag kocht ik de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes van Kianao. Iemand in mijn moedergroepje vertelde me dat bamboe van nature antimicrobieel is, en ik was wanhopig genoeg om alles te proberen. Ik ga niet net doen alsof ik de exacte botanische wetenschap achter biologische bamboevezels begrijp, maar ik weet wél dat haar vuurrode huid binnen vierentwintig uur veranderde in dof roze en op dag drie helemaal was verdwenen.

Het dekentje is ongelooflijk zacht. Het voelt bijna als zware zijde, maar het ademt. Als je ontzettend paranoïde bent over wiegendood en constant in het nekje van je baby voelt of ze het niet te warm hebben, is een stof die daadwerkelijk zorgt voor een stabiele temperatuur weer één ding minder om over te hyperventileren. Het blaadjespatroon is bovendien gewoon rustig en onopvallend. Het ziet er tenminste niet uit alsof er een circus is ontploft in je babykamer.

Uiteindelijk kocht ik de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Egeltjes voor mijn schoonzus toen zij haar tweede kindje kreeg. Er zit een subtiel wafelpatroon in verweven, waardoor het net een beetje body heeft zonder dat het broeierig wordt. Egeltjes zijn tenslotte stukken beter dan gemaskerde mannen in roze overalls. Mijn schoonzus gebruikt hem als hoes voor de kinderwagen, omdat de weving dicht genoeg is om de zon tegen te houden, maar poreus genoeg zodat ze zich geen zorgen hoeft te maken over de ophoping van koolstofdioxide. Het is echt een fantastisch stukje stof.

De harde realiteit van je kind eten geven

Uiteindelijk wordt de baby in de serie overgedragen aan rechercheur Jun-ho, een vrijgezel die in een deprimerend appartementje woont. Ik heb de hele laatste scène zitten nadenken over hoe een man die leeft op automatenkoffie en trauma's, in hemelsnaam de overstap naar vast voedsel gaat managen.

Je kind eten geven werkt enorm ontnuchterend. En dat brengt me bij het Siliconen Babybordje in de vorm van een beer. Het is een prima ding. Het doet precies wat het belooft: het zuigt zich vast aan het blad van de kinderstoel, zodat je kind zijn of haar biologische zoete aardappel niet door de keuken kan smijten.

De zuignap is sterk genoeg om de brute kracht van een vastberaden peuter te weerstaan, mits je het blad wel even van tevoren afneemt. Die berenoortjes geloof ik wel. Ik gebruik het bordje elke dag, omdat ik alle overgebleven dal die mijn dochter weer eens niet wilde eten, zo de prullenbak in schuif en het bordje linea recta in het onderste rek van de vaatwasser kan gooien. Ik ga niet beweren dat een gegoten stukje voedselveilige siliconen mijn spirituele leven heeft veranderd, maar het voorkomt wel dat het eten op de vloer belandt, en eerlijk is eerlijk: soms is dat gewoon je enige overwinning op een dinsdag.

Ongevraagd advies over je kijkgedrag

Als je net bent bevallen, doen je hormonen toch al het werk van een psychologische thriller. Het is echt niet nodig om dat aan te vullen met Zuid-Koreaanse dystopische fictie. Je kunt gewoon naar je slapende baby kijken en je alle dingen inbeelden die in een normale doorzonwoning mis kunnen gaan. Geloof me, dat is angstaanjagend genoeg.

Als je de behoefte hebt om naar dingen te kijken die je bloeddruk niet verhogen, kun je altijd door Kianao's collectie babydekentjes scrollen en wegdromen bij zachte, onschuldige stofjes. Een veel betere besteding van je schaarse vrije tijd.

Maar als je toch gaat kijken, weet je nu in ieder geval dat het kind het overleeft. Houd het volume zacht, gebruik een oordopje en probeer niet te veel na te denken over de logistiek van het doorknippen van een navelstreng met een stuk gebroken glas. Koop dat bamboe dekentje. Vul dat berenbordje. En ga lekker slapen.

Een paar lastige vragen die je misschien nog hebt

Waarom raken ouders zo overstuur van films met baby's in gevaar?

Omdat je brein fysiek verandert zodra je een kind krijgt. De amygdala van een moeder wordt structureel opnieuw bedraad, waardoor je in feite verandert in een hyperalerte radarschotel voor bedreigingen. Voordat ik mijn dochter kreeg, kon ik met gemak horrorfilms kijken terwijl ik afhaaleten naar binnen werkte. Nu krijg ik al een beklemmend gevoel en zweethanden als ik alleen maar een fictieve baby in de buurt van een trap zie. Het is gewoon je biologie die agressief haar best doet om je genetische bloedlijn in stand te houden, zelfs als de dreiging niet meer is dan een stel pixels op een scherm. Vermoeiend is het wel, zeg.

Kunnen pasgeborenen écht door een harde tv heen slapen?

Fysiek gezien wel. Ze kunnen met gemak door de stofzuiger of een blaffende hond heen slapen, omdat hun slaapcycli diep zijn en ze gewend zijn aan de luide, ruisende geluiden van de baarmoeder. Maar mijn kinderarts is van mening dat gewelddadige, onvoorspelbare geluiden, zoals geschreeuw of geweerschoten, door hun zenuwstelsel wel degelijk worden geregistreerd als stresssignalen. Ik ben geneigd het daar wel mee eens te zijn, vooral omdat elke keer als ik een actiefilm keek met mijn dochter in de buurt, ze twee uur later gillend wakker werd. Het is dat risico gewoon niet waard.

Wat is er nou echt gebeurd met de ouders van de baby in de serie?

Het is nogal grimmig. De moeder, Speler 222, sterft tijdens een spel kort nadat ze is bevallen. Ze offert zichzelf op of wordt geëlimineerd—om eerlijk te zijn lopen die details een beetje in elkaar over, omdat ik te druk was me te irriteren aan het gebrek aan medische kraamzorg. De vader is Speler nog-wat, Myung-gi, en hij blijkt door en door egoïstisch te zijn. Hij probeert het kind zomaar achter te laten om zichzelf te redden. Gi-hun moet uiteindelijk met hem vechten om de baby te beschermen. Het is een heel duister commentaar op de menselijke natuur, dat ik eigenlijk liever niet had gezien.

Moet ik seizoen 3 eigenlijk wel kijken als ik net een baby heb?

Waarschijnlijk niet. Ik bedoel, je moet het helemaal zelf weten, maar als je op dit moment aan het nabloeden bent in een netbroekje en loopt te huilen omdat je melk nog niet goed op gang is gekomen, gaat een serie waarin een pasgeborene als een blok aan het been wordt gezien in een overlevingsstrijd echt je hele week verpesten. Wacht maar gewoon tot dat kind op z'n minst zes maanden oud is en je weer een keer vijf uur achter elkaar hebt geslapen. Die serie loopt niet weg.