De 'sorry'-fase van je peuter: een ware gijzelingsonderhandeling

Het zachte rubberen blokje stuiterde direct via mijn sleutelbeen in mijn lauwe koffie. Het spetterde over mijn enige schone legging. Mijn tweejarige stond aan de andere kant van de woonkamer, met hijgende borstkast, te wachten op de explosie. Ik keek naar mijn man, die diep verzonken was in zijn telefoon, rustig op zoek naar een of andere 'sorry baby'-film waar hij over had gehoord in een podcast. Hij zat letterlijk door de bioscooptijden voor 'sorry baby' te scrollen terwijl onze woonkamer veranderde in een actief oorlogsgebied. Ik vroeg hem om versterking, en hij mompelde alleen maar iets over een rare 'sorry baby'-trailer die hij op YouTube had gezien. Als mijn ouderschapsrealiteit op dat moment een 'sorry baby' Rotten Tomatoes-score had gehad, zou die comfortabel op nul procent staan.

Luister, een peuter leren om sorry te zeggen is het meest confronterende psychologische experiment dat je ooit zult doorstaan. Ik dacht altijd dat ik dit wel even zou fixen. Ik heb jarenlang als kinderverpleegkundige gewerkt en hield mijn hoofd koel terwijl peuters in mijn gezicht schreeuwden tijdens het bloedprikken. Ik heb duizend van dit soort driftbuien gezien in de triageruimte, en de klinische realiteit is altijd hetzelfde. Je hebt te maken met een klein, dronken persoontje wiens prefrontale cortex eigenlijk gewoon een klomp ongebakken deeg is. Maar als het je eigen kind is, en die heeft net de hond expres een mep verkocht met een kartonboekje, vliegt al je medische kennis uit het raam en wil je gewoon dat ze wat basisfatsoen tonen.

Je eerste instinct is om het af te dwingen. Je pakt ze bij de schouders, kijkt ze recht in de ogen en eist dat ze het goedmaken. Je houdt ze gegijzeld in de interactie totdat ze het magische woord mompelen. Ik heb dit precies twee keer geprobeerd voordat ik besefte dat het een compleet nutteloze tactiek is waar iedereen alleen maar van gaat zweten.

Waarom het speeltuin-excuus-theater een complete grap is

Er is een specifiek soort moeder in het parkje in de buurt die peuterconflicten behandelt als een VN-vredestop. Je kent het type wel. Haar kind grist een plastic schepje uit de handen van een ander kind, en zij duikt erbovenop met een dramatische hap naar adem. Ze maakt er een enorm publieke vertoning van haar eigen morele superioriteit van, om er zeker van te zijn dat elke andere volwassene in een straal van vijftien meter weet dat zij een echte heer opvoedt.

Ze marcheert haar tegenstribbelende kind fysiek naar het slachtoffer. Ze hurkt neer, pakt zijn armpjes vast en fluistert agressief dat ze deze zandbak niet verlaten voordat hij sorry zegt. Het kind huilt, het slachtoffer is in de war en de rest van ons probeert gewoon in alle rust onze ijskoffie op te drinken. Het wordt een strijd om de macht waarbij de daadwerkelijke overtreding volledig wordt vergeten, en wordt vervangen door de behoefte van de moeder om de machtsstrijd te winnen.

Wanneer het kind eindelijk breekt en er een holle, wrokkige verontschuldiging uitspuugt, staat de moeder op en lacht naar het publiek alsof ze zojuist wereldvrede heeft gerealiseerd. Het is puur theatraal, het leert het kind absoluut niets over empathie, en het garandeert meestal dat het kind nog een schepje afpakt zodra ze haar rug toekeert.

Time-outs zijn sowieso eigenlijk gewoon eenzame opsluiting, maar dan met betere verlichting.

Wat wél werkt als alles in de soep loopt

Mijn kinderarts gaf me ooit een stapel papieren waarin werd beweerd dat ware empathie pas opstart in een menselijk brein rond een jaar of drie, vier. De wetenschap is altijd een beetje vaag en verandert elke vijf jaar, maar mijn bescheiden begrip is dat peuters letterlijk niet kunnen bevatten hoe hun acties iemand anders laten voelen. Ze kennen alleen oorzaak en gevolg. Ik gooi iets, mama maakt een hard geluid.

In plaats van een neppe verontschuldiging te eisen terwijl de emoties hoog oplopen, moet je gewoon de grens aangeven en de storm uitzitten. Toen mijn zoon dat blokje naar me lanceerde, was het er eigenlijk eentje uit de Zachte Baby Bouwblokken Set. We hadden deze oorspronkelijk gekocht omdat ik de blauwe plekken op mijn scheenbenen door scherpe houten hoeken zat was. Ze zijn gemaakt van zacht rubber, wat betekent dat als ze veranderen in vliegende projectielen, niemand naar de eerste hulp hoeft. Ze zijn oprecht mijn favoriete aankoop ooit, want ze drijven in bad, zijn makkelijk schoon te maken en vangen de klappen van de destructieve fases van mijn kind op zonder dat er een ruit sneuvelt. Ze zijn volledig hufterproof.

Dus toen het blokje me raakte, schreeuwde ik niet. Ik legde de blokken gewoon weg, vertelde hem dat ik niet toesta dat hij dingen naar mijn lichaam gooit, en negeerde de driftbui die daarop volgde. Het heet vriendelijk negeren, en het voelt enorm tegennatuurlijk. Je zit daar gewoon terwijl ze helemaal door het lint gaan, en het enige wat je biedt is een kalme aanwezigheid. Uiteindelijk worden ze weer rustig. Wanneer ze kalm zijn, dat is het moment waarop je terloops de zaadjes van een excuus kunt planten zonder er een staatszaak van te maken.

Wanneer ze het eindelijk zeggen, maar je nog steeds willen slaan

Er is een vreemd overgangsgebied in de peutertijd waarin ze erachter komen dat 'sorry' zeggen een soort 'verlaat-de-gevangenis-zonder-betalen'-kaart is. Ze lopen naar je toe, slaan je vol op je wang en roepen meteen 'sorry!' met een grote grijns op hun gezicht. Het is om gek van te worden.

Ik las op een of ander opvoedforum, laat in de nacht, dat je het woord moet erkennen zonder het geweld te valideren. Als je gewoon zegt dat het oké is, vertel je ze dat slaan prima is zolang ze achteraf de verbale administratie maar afhandelen. Het is niet oké. Je moet ze aankijken, zeggen: bedankt dat je sorry zegt, maar ze eraan herinneren dat slaan nog steeds absoluut niet mag. Dat haalt meteen de wind uit hun zeilen.

Als je te maken hebt met jongere baby's die alleen maar bijten en jengelen omdat hun mondje pijn doet, kun je nog niet eens proberen om ze excuses te leren. Dan ben je gewoon aan het overleven. Het Siliconen Panda Bijtspeeltje met Bamboe is ideaal voor deze fase. Het is schattig, het is gemaakt van voedselveilige siliconen en je kunt het zo in de vaatwasser gooien. Het geeft ze iets om op te kauwen in plaats van op jouw schouder. Eerlijk is eerlijk, mijn kind gebruikte het de helft van de tijd gewoon om te apporteren met de hond, dus verwacht niet dat het op magische wijze de koorts bij doorkomende tandjes geneest. Het is een hulpmiddel, geen wondermiddel.

Als je op zoek bent naar meer manieren om een klein mensje af te leiden dat je huis wil verwoesten, kun je Kianao's collectie voor duurzaam speelgoed bekijken om iets te vinden dat je interieur niet verpest terwijl het hen wel bezighoudt.

Je trots inslikken en de schuld op je nemen

De bitterste pil om te slikken in deze hele fase is dat je zelf het gedrag moet laten zien dat je van hen verwacht. Historisch gezien dacht de generatie van onze ouders dat je verontschuldigen bij een kind hun autoriteit zou ondermijnen. Als ik ooit van mijn vader had verwacht dat hij zijn excuses zou aanbieden omdat hij zijn geduld verloor, zou hij me vierkant hebben uitgelachen.

Maar de moderne psychologie haalt die theorie compleet onderuit. Onderzoeken tonen aan dat als kinderen hun ouders nooit verantwoordelijkheid zien nemen, de kans groot is dat ze veranderen in tieners die glashard tegen je liegen over waar ze waren op vrijdagavond. Je moet ze laten zien dat een relatie een breukje kan overleven. Je moet ze laten zien hoe je dat weer lijmt.

Ik verlies vaker mijn geduld dan ik wil toegeven. Ik raak overprikkeld, het huis is een puinhoop, en ik val uit. Wanneer ik me realiseer dat ik een grens ben overgegaan, moet ik door de knieën gaan en precies doen wat ik hem probeer te leren. Een echt excuus vereist een paar ongemakkelijke stappen.

• Je moet daadwerkelijk de woorden "Het spijt me" of "Sorry" gebruiken, in plaats van ze alleen maar een snack te geven in de hoop dat ze vergeten dat je schreeuwde.
• Je moet het gevoel benoemen, ze vertellen dat je weet dat je ze hebt laten schrikken of verdrietig hebt gemaakt.
• Je moet je eigen rotzooi erkennen zonder hen de schuld te geven. Dat betekent dat je niet kunt zeggen dat het je spijt dat je schreeuwde, maar dat ze toch echt hun schoenen hadden moeten aantrekken.
• Je moet ze vertellen wat je de volgende keer anders zult doen, zoals diep ademhalen in plaats van door de keuken te schreeuwen.

Het voelt verschrikkelijk de eerste keer dat je dit doet. Je ego schreeuwt het uit. Maar zien hoe je kind ontdooit, zien hoe ze beseffen dat zelfs volwassenen fouten maken, is best wel mooi op een rommelige, vermoeiende manier.

We doen allemaal maar wat, joh. Het kopen van het juiste esthetische speelgoed gaat niet alles oplossen, maar het helpt wel om jezelf te omringen met dingen die een beetje rust in de chaos brengen. Ik kocht onlangs de Regenboog Babygym Set voor de pasgeboren baby van een vriendin, en het is heerlijk omdat het geen knipperende neonlichten heeft of irritante liedjes afspeelt. Het is gewoon rustig hout en zachte texturen. Soms is rust het enige wat we echt nodig hebben om ons eigen zenuwstelsel te resetten voordat we proberen dat van iemand anders in goede banen te leiden.

De 'sorry'-fase is lang, valt in herhaling, en zal elke zenuw in je lichaam op de proef stellen. Maar als je stopt met het af te dwingen en begint met het goede voorbeeld te geven, komen de woorden uiteindelijk vanzelf. Meestal precies nadat ze yoghurt op het vloerkleed hebben geknoeid.

Als je wat tijd voor jezelf nodig hebt terwijl je peuter veilig is afgeleid, bekijk dan onze collectie sensorisch speelgoed en stel je eigen overlevingspakket samen. Shop de sensorische speelgoedcollectie nu.

Veelgestelde Vragen (FAQ)

Waarom meent mijn peuter het niet als hij sorry zegt?

Omdat ze eigenlijk een soort sociopaatjes-in-opleiding zijn. Empathie heeft jaren nodig om zich te ontwikkelen, en op dit moment weten ze alleen dat het zeggen van dat ene woordje ervoor zorgt dat jij niet meer boos kijkt. Ze proberen niet manipulatief te zijn, hun brein heeft gewoon nog niet de 'hardware' ontwikkeld om jouw pijn echt te voelen.

Moet ik mijn kind dwingen om sorry te zeggen tegen een ander kind in de speeltuin?

Nee, wees alsjeblieft niet die ouder. Een schreeuwende peuter meesleuren om een onoprecht excuus te mompelen, brengt alleen maar iedereen in verlegenheid en creëert een machtsstrijd. Grijp in, stop het gedrag fysiek, controleer zelf of het andere kind oké is en handel de discipline van je eigen kind onder vier ogen af.

Hoe reageer ik als mijn kind me slaat en meteen sorry roept?

Je kijkt ze strak in de ogen aan en zegt: bedankt dat je sorry zegt, maar ik laat me niet door je slaan. Zeg niet dat het oké is, want slaan is niet oké. Erken het woord zodat ze weten dat je het hebt gehoord, maar behoud een ijzersterke grens als het om geweld gaat.

Is het oké om mijn excuses aan te bieden aan mijn peuter als ik een fout maak?

Het is niet alleen oké, het is een vereiste als je wilt dat ze ooit leren hoe het moet. Wanneer je je geduld verliest en schreeuwt, laat door de knieën gaan en verantwoordelijkheid nemen zien dat niemand perfect is en dat fouten hersteld kunnen worden. Het bouwt vertrouwen op in plaats van het af te breken.

Wanneer zullen ze écht begrijpen wat 'sorry' betekent?

Mijn kinderarts zweert dat het lampje ergens rond de leeftijd van vier of vijf jaar gaat branden, maar ik heb volwassenen ontmoet die het nog steeds niet doorhebben. Blijf gewoon het goede voorbeeld geven, houd je verwachtingen laag en vier de kleine momentjes waarop ze er oprecht om lijken te geven dat ze op je teen zijn gaan staan.