Het is 06:14 uur op een druilerige zaterdagochtend in Portland, het is exact 6,5 graden buiten en ik sta op het terras met een stribbelende baby van elf maanden in mijn linkerarm en een glibberig stuk rauw varkensvlees in mijn rechter. Ik staar naar het digitale schermpje van mijn Traeger-barbecue alsof het een server is die net offline is gegaan. Voordat ik vader werd, dacht ik oprecht dat vlees roken een stoere, actieve bezigheid was. Zo eentje waarbij je een koelbox vol IPA-biertjes, een klapstoel en twaalf uur constante, mannelijke waakzaamheid nodig had. Ik zag mezelf al helemaal als een pionier het vuur opstoken.
Nu weet ik beter: een pelletbarbecue is eigenlijk gewoon een slowcooker voor buiten, maar dan met wifi. En godzijdank, want mijn zoon probeert op dit moment op de touwtjes van mijn trui te kauwen terwijl hij tegelijkertijd naar het vetemmertje graait. Mijn hele visie op barbecueën in de achtertuin heeft een flinke firmware-update gekregen. Je stelt de boel in, loopt weg en stort je in de chaos van het ouderschap, terwijl de machine op de achtergrond zijn werk doet.
Het standaard beschermlaagje van varkensvlees
Als je nog nooit spareribs hebt klaargemaakt, moet je even weten wat het vliesje (silverskin) is. Blijkbaar worden varkens geleverd met een standaard beschermlaagje op de achterkant van hun ribben. Dat wist ik de eerste keer niet. Ik had het bijna aan mijn kind gevoerd, totdat mijn vrouw toevallig door de keuken liep, naar het vlees wees en vroeg waarom ik dat verstikkingsgevaar eraan liet zitten.
Dit vliesje lost niet op. Het smelt niet, wordt niet zacht en verandert ook niet op magische wijze in een smaakmaker. Eigenlijk wordt het gewoon een soort taai, onkauwbaar stuk plastic. Voor een baby van elf maanden met vier tandjes, die eten benadert als een topsport, is zo'n verborgen, taai vlies een enorm risico. Het verwijderen ervan is de meest frustrerende gebruikservaring van mijn leven. Het idee is dat je een hoekje loswrikt met een botermesje, het vastpakt met een stukje keukenrol voor de grip en het er in één soepele beweging aftrekt. In werkelijkheid sta ik vaak veertien minuten lang te schelden onder mijn adem, terwijl ik het vliesje in microscopisch kleine stukjes scheur en mijn hond me met een intense, oordelende blik aankijkt. Maar het moet er echt af. Blijf gewoon pulken tot de achterkant van het bot helemaal kaal is.
Wat dr. Aris zei over de temperatuur van het vlees
Ik houd graag dingen bij, misschien wel iets te veel, dus ik ben geobsedeerd door mijn Bluetooth-vleesthermometer. Toen we begonnen met vast voedsel, vroeg ik onze kinderarts, dr. Aris, naar de veilige kerntemperatuur voor vlees. Hij keek me aan met die milde uitputting die alle kinderartsen lijken te hebben als ze te maken krijgen met kersverse vaders. Ik begon over de officiële richtlijnen en merkte op dat varkensvlees technisch gezien vrij is van bacteriën bij een temperatuur van 63 graden Celsius.
Hij zuchtte alleen maar en zei dat ik er gewoon voor moest zorgen dat het zacht genoeg is om tussen mijn duim en wijsvinger fijn te prakken. Dat is de enige maatstaf die telt. Want bij 63 graden is een sparerib dan wel perfect veilig om te eten, maar het heeft de structuur van een autoband. Probeer dat maar eens aan een baby te geven, dat wordt geen succes. Van wat ik heb begrepen over de anatomie van varkens, moet je de kerntemperatuur helemaal opvoeren tot zo'n 96 graden Celsius om het bindweefsel af te breken. Het is net zoiets als het overklokken van een processor: je blijft de temperatuur opvoeren totdat de interne structuur het begeeft, het collageen smelt tot gelatine en het vlees letterlijk uit elkaar valt zodra een klein knuistje het vastpakt.
De standaard zes-uur-sessie
Omdat mijn zoon tegenwoordig mijn planning bepaalt, vertrouw ik meestal op de standaard '3-2-1'-methode, wat in totaal zo'n zes uur in beslag neemt. Het is heel voorspelbaar, wat mijn onrust enorm vermindert. Je stelt de barbecue in op 107 graden Celsius en laat de spareribs gewoon drie uur op het rooster liggen terwijl je iets anders gaat doen, zoals eindeloos houten blokken opstapelen om vervolgens te zien hoe ze direct weer worden gesloopt.
Na drie uur pak je het hele stuk vlees stevig in stevig aluminiumfolie. Meestal giet ik een scheutje ongezoet appelsap in het pakketje voordat ik het helemaal dichtvouw. Ik weet vrij zeker dat de vloeistof verandert in een hogedruk-stoombad binnenin het folie, wat het malse-proces flink versnelt. Dat dichte pakketje laat je nog twee uur op de barbecue liggen. Tijdens het laatste uurtje pak je de zachte, gestoomde spareribs uit, smeer je er wat saus op en leg je ze terug op het rooster zodat de buitenkant een beetje knapperig kan worden. Het kan niet misgaan. Tegen etenstijd valt het vlees bij wijze van spreken al van het bot als je er alleen maar te hard naar kijkt.
De noodoplossing
Soms vergeet ik om twaalf uur 's middags de barbecue aan te zetten. Als het dan ineens 15:00 uur is en de paniek toeslaat, draai ik de temperatuur gewoon omhoog naar 160 graden. Ik gooi de ribben er onverpakt op, spray ze elke dertig minuten in met appelsap zodat het geen beef jerky wordt, en haal ze eraf zodra ze dubbelbuigen zonder te breken. Dat duurt zo'n tweeënhalf uur. Het is helemaal prima zo.
Kruiden voor een kleintje
Kant-en-klare BBQ-kruiden uit de supermarkt bestaan eigenlijk vooral uit zout en cayennepeper vermomd als smaak. Een perfecte manier om je baby halverwege het eten te laten huilen, dus. Ik moest een compleet nieuw smaakprofiel ontwikkelen.
Allereerst heb je een bindmiddel nodig om de kruiden aan het vlees te laten plakken. Het internet vertelde me dat ik gele mosterd moest gebruiken. Het voelt compleet verkeerd om fluorescerend gele mosterd over rauw vlees te wrijven, alsof er een foutje in de matrix zit, maar blijkbaar helpt het zuur om de buitenkant mals te maken en verdampt de mosterdsmaak tijdens het koken volledig. Voor de kruidenmix zelf meng ik gewoon wat bruine suiker, gerookt paprikapoeder, knoflookpoeder en een heel klein beetje zout. De suiker karamelliseert door de hitte, het paprikapoeder zorgt voor dat professionele rode korstje en de baby schrokt het naar binnen omdat het smaakt naar vleessnoepjes. Kortom: je smeert de mosterd op het vlees, gooit er een handje van je suikermix overheen en legt het hele zootje op de barbecue voordat de baby doorheeft dat je niet op hem let.
Schadebeperking en het decontaminatieproces na de maaltijd
Er is simpelweg geen elegante manier voor een baby van elf maanden om barbecue te eten. Meestal trekken we gewoon een groot bot uit het midden van het stuk vlees, halen we de gevaarlijke stukjes kraakbeen eraf en geven we het aan hem. Volgens de forums over baby-led weaning, die ik om 2 uur 's nachts eindeloos doorscroll, helpt het kluiven aan een bot ze om hun mond beter te leren kennen en kaakkracht op te bouwen. Het verandert mijn zoon ook in een verwilderd wezentje dat van zijn wenkbrauwen tot zijn knieën bedekt is met plakkerige bruine saus.
We doen niet eens meer de moeite om keukenpapier te gebruiken. Zodra het eten op is, til ik hem op armlengte uit zijn kinderstoel en draag ik hem rechtstreeks naar de badkuip. Zodra hij is schoongeschrobd, is het allerleukste moment van de avond om hem lekker in te wikkelen in zijn Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes. Dit is, zonder twijfel, mijn favoriete babyspul dat we in huis hebben. De bamboestof is verbazingwekkend absorberend, dus het neemt direct al het water op dat de handdoek heeft gemist. En omdat hij het altijd zo warm heeft als een kleine kernreactor, zorgt de ademende stof ervoor dat hij niet meteen wegzweet in zijn pyjama. Daarnaast is het waterverfpatroon met blaadjes lekker druk, dus mocht ik toevallig met mijn duim een microscopisch klein vlekje overgebleven barbecuesaus op de stof smeren, dan zie je er letterlijk niets van.
Mijn vrouw, die wél gevoel heeft voor interieurdesign, geeft de voorkeur aan de Mono Rainbow Bamboe Babydeken. Ik geef toe, de minimalistische terracotta boogjes staan prachtig over het ledikantje, en de stof is net zo zacht, maar ik ben doodsbang om dat deken op vleesdagen in de buurt van het terras te laten komen. Het is gewoon te mooi om het risico te lopen op rondvliegende spetters varkensvet.
Tijdens het zes uur durende kookproces, als de ribben in fase één zitten, doden we meestal de tijd door een lange wandeling met de kinderwagen te maken zodat hij zijn energie kwijt kan. Ik gooi dan altijd de Bamboe Babydeken met Universumpatroon over zijn beentjes. Het ruimtethema past helemaal bij mijn innerlijke nerd, en het deken is zo lichtgewicht dat hij comfortabel blijft, zelfs als het weer in Portland tijdens onze wandeling plotseling tien graden warmer wordt. Het is een ideaal en betrouwbaar laagje.
Het is de bedoeling dat je gerookt vlees twintig minuten onder een theedoek laat rusten voordat je het aansnijdt, zodat de sappen zich kunnen verdelen. Maar mijn zoon was aan het huilen en sloeg met zijn siliconen bordje op tafel, dus we hebben het direct van de grill in stukken gesneden en meteen opgegeten. Het smaakte helemaal prima.
Bereid jij je ook voor op een knoeierige weekend-barbecue en wil je er zeker van zijn dat je baby comfortabel blijft als hij na zijn badje in slaap valt? Bekijk dan onze biologische babyproducten om de perfecte, ademende laagjes te vinden.
Vragen die ik om 2 uur 's nachts heb gegoogeld
Mag mijn baby de donkere, buitenste korst van het vlees eten?
Die donkere korst noemen ze de 'bark', en zolang je kruidenmix niet vol zit met hete chilipoeder of een halve kop zout, is het helemaal prima. Soms wordt het een beetje taai, afhankelijk van de hoeveelheid suiker die je hebt gebruikt. Daarom pluk ik voor mijn zoon meestal het zachtere vlees aan de binnenkant los en eet ik de knapperige korst zelf op. Een win-winsituatie.
Wat gebeurt er als hij een stukje kraakbeen inslikt?
Onderaan bijna elk sparerib-botje zit een vreemd, knobbelig, wit stukje kraakbeen. Ik probeer dit eraf te halen voordat ik hem een bot geef, maar ik heb er ooit eentje over het hoofd gezien en hij kauwde het er zo af. Mijn vrouw en ik raakten in paniek, maar blijkbaar passeert het gewoon hun spijsverteringskanaal. Toch blijft het doodeng om te zien, dus doe goed je best op je chirurgische snijwerk voordat je het serveert.
Moet ik een specifieke smaak houtpellets kopen voor spareribs?
Het internet zal beweren dat je absoluut appel- of kersenhout moet gebruiken voor varkensvlees om het perfecte smaakprofiel te krijgen. Ik ben hier om je te vertellen dat een baby van elf maanden echt geen onderscheid kan maken tussen hickory-rook en een professionele eikenmix. Ik gebruik gewoon de zak die nog in de barbecue zit.
Waarom is het vlees roze vanbinnen? Is het wel gaar?
Ik schrok hier de eerste keer behoorlijk van. Het vlees vlak onder het oppervlak wordt knalroze in een roker. Dit is een chemische reactie tussen de rook en het vlees, de zogeheten 'rookring'. Zolang je digitale thermometer aangeeft dat je rond de 95 graden zit, is dat roze vlees helemaal gaar en volkomen veilig. Het ziet er alleen een beetje gek uit.
Hoe maak je de kinderstoel schoon na een barbecue-avond?
Ik probeer hem niet eens meer schoon te vegen op het terras. Ik klik het plastic tafelblad eraf, loop ermee naar de tuinslang en spuit het schoon met de hardste straal. Alles wat daarna nog blijft plakken, neem ik af met een vochtig bamboedoekje. De rest is een probleem voor morgen.
Delen:
De volslagen onzin van een poppendraagzak (en waarom we er twee hebben)
Aan de Jess van vroeger: Alles over die verjaardagsknuffel van 24 september