De waarheid over de Target geboortelijst van een vermoeide papa

Het is 2 uur 's nachts en ik sta in ons Londense appartement met een iPad in mijn handen die mijn Amerikaanse schoonmoeder de oceaan over heeft gestuurd, starend naar een digitale spreadsheet met alleen al vijftig rijen aan spuugdoekjes. Mijn vrouw slaapt op de bank, hoogzwanger van een tweeling, en ik heb net drie kwartier besteed aan het onderzoeken van de structurele integriteit van een plastic apparaatje dat uitsluitend is ontworpen om snot uit de neus van een klein mensje te zuigen. Dit was het exacte moment waarop mijn oude identiteit volledig oploste en plaatsmaakte voor een man met sterke meningen over het absorptievermogen van wegwerpluiers.

Voordat de tweeling kwam, had ik een heel duidelijke, ietwat arrogante visie op hoe we ons op hun komst zouden voorbereiden. Ik geloofde stellig dat we minimalistische ouders zouden zijn. We zouden een paar smaakvolle kledingstukken van natuurlijke vezels aanschaffen, een massief houten ledikantje en misschien een prachtig gebreid dekentje. Ik lachte om de gigantische, eindeloze afvinklijsten op internet. Ik dacht dat het samenstellen van een babylijst voor onze aanstaande kleintjes een rustige, stijlvolle aangelegenheid zou zijn, vol onafhankelijke boetiekjes en zachte aardetinten.

Toen raakte de realiteit, in de vorm van een aanstaande tweelinggeboorte en een enorm praktische Amerikaanse kant van de familie, me als een op hol geslagen vrachtwagen.

Ineens begreep ik waarom mijn schoonmoeder erop stond dat we een geboortelijst zouden aanmaken bij een gigantisch Amerikaans warenhuis. Als je een tweeling verwacht, schiet je behoefte aan praktische grootverpakkingen in een angstaanjagend, exponentieel tempo omhoog. Je hebt niet zomaar een paar luiers nodig; je hebt letterlijk een pallet vol nodig. En omdat de helft van onze familie in Ohio woont en fysiek naar een winkel wil kunnen rijden om spullen voor ons te kopen, bevond ik me ineens diep in de digitale gangpaden van een warenhuis met een gigantische rode schietschijf als logo.

De grote Amerikaanse winkel invasie

Het ding met het maken van een babylijst op een enorm commercieel platform, is dat de pure hoeveelheid keuzes is ontworpen om je geestelijk te breken. Je begint met het idee dat je gewoon een slaapplek nodig hebt en iets om spuug mee op te vangen, en binnen tien minuten heeft het algoritme je ervan overtuigd dat je kinderen niet zullen worden toegelaten tot de universiteit als je niet een specifiek type monochromatische white noise-machine koopt.

Neem bijvoorbeeld de luieremmer. Ik ben een hele middag in een konijnenhol beland om te begrijpen waarom een plastic emmer voor menselijk afval ontworpen moet zijn als een luchtsluis van NASA. Er zijn modellen met voetpedalen, modellen met schuifluikjes en modellen die de stinkende pakketjes schijnbaar vacuüm verpakken in een oneindig worstenvel van licht geparfumeerd plastic. Het is pure afzetterij. Je koopt niet zomaar een prullenbak; je zit meteen vast aan een abonnement op specifieke plastic zakken die per meter meer kosten dan zijde.

Ik was zo boos over die luieremmers dat ik mijn eigen vader belde om te klagen. Hij herinnerde me er weinig behulpzaam aan dat ze in 1989 mijn vieze wasbare luiers gewoon in een emmer bleekmiddel in de tuin gooiden. Maar je kunt geen emmer bleekwater op een moderne wensenlijst zetten, want moderne familieleden willen dingen voor je kopen die eruitzien alsof ze in een ruimteschip thuishoren.

Als je erover denkt om een billendoekjeswarmer op je lijst te zetten, ben je niet goed snik.

Wat je écht op je lijst moet zetten, zijn dingen waar ze op kunnen kauwen. Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel er in je huis gekauwd zal worden. Rond de vierde maand veranderden onze dochters in wilde, kwijlende dassen. Ze probeerden op de rand van de salontafel te kauwen, op mijn horlogebandje en op het oor van de hond. We hebben het vooral overleefd omdat we in elke kamer van het appartement een flinke stapel van de Handgemaakte Houten & Siliconen Bijtring hadden rondslingeren. Dat was het enige item dat we helemaal goed hadden ingeschat. De meiden knaagden agressief op het onbehandelde beukenhout, en de siliconen kralen gaven net genoeg tegendruk om het krijsen te stoppen. Het voelde als een kleine overwinning om ze iets te geven dat geen elektronisch deuntje speelde of batterijen nodig had. Gewoon een simpele, mooie ring die de helft van hun lichaamsgewicht aan speeksel absorbeerde, terwijl wij verwoed kinderparacetamol in doseerspuitjes goten.

De waarheid over die beroemde gratis tas

Als je langer dan vier seconden online zoekt naar advies over babylijsten, hoor je al snel gefluisterde verhalen over de legendarische promotietassen die aan aanstaande ouders worden uitgedeeld. Over het welkomstpakket van de Target babylijst wordt op ouderschapsforums op gedempte, eerbiedige toon gesproken. Mensen doen alsof er goudstaven in zitten en het ultieme geheim om een pasgeborene te laten doorslapen.

Mijn realiteit met deze promotietas was beduidend minder magisch. Omdat we in Londen wonen, moesten we een tactische aanval coördineren om mijn zwager de tas in Chicago te laten bemachtigen. Dit is wat ik heb geleerd over de vele hoepels waar je doorheen moet springen om dit ding daadwerkelijk in handen te krijgen:

• De illusie van vrijheid: Je klikt niet zomaar op een knop om de tas te krijgen. Je moet lid worden van hun loyaliteitsprogramma, wat betekent dat je je gegevens overhandigt zodat ze precies weten wanneer ze je moeten gaan e-mailen over peuterbroekjes.
• Het quotasysteem: Je moet minstens tien verschillende items aan je lijst toevoegen. Dat mogen niet gewoon tien verschillende kleuren sokken zijn. Je moet actief een consumptieprofiel opbouwen.
• De financiële horde: Iemand (jijzelf mag ook) moet daadwerkelijk minstens tien dollar van de lijst uitgeven voordat de tas wordt vrijgegeven. In feite koop je voor tien dollar een lot uit de loterij voor crèmes in proefmonsters.

Toen de tas eindelijk via een koffer bij ons aankwam, was het... oké? Er zat een schattig flesje in dat de ene helft van de tweeling botweg weigerde, een speen die de andere helft vol agressie uitspuugde, en wat billendoekjes. Het is leuk om gratis spullen te krijgen, maar het internet deed me geloven dat ik een schatkist ging opgraven. In werkelijkheid is het gewoon een slimme manier om je hun huismerk luiers te laten proberen.

Het retourbeleid dat er écht toe doet

Als er één reden is om jezelf te onderwerpen aan het bouwen van een lijst bij een grote keten, is het wel het retourbeleid. Onze verpleegkundige van het consultatiebureau mompelde in het begin iets over dat baby's in onvoorspelbare sprongen groeien. Dat klonk mij destijds eerlijk gezegd als giswerk in de oren, maar ze had helemaal gelijk.

Als je een tweeling krijgt, kopen mensen bijpassende setjes voor je. Het is een soort ziekte die anders heel rationele volwassenen overneemt. Ze zien een lijst, ze zien twee baby's, en ze kopen onmiddellijk twee identieke slaapzakken in de allerkleinste maat. Maar hier is het geheim dat niemand je vertelt: tweelingen groeien niet per se in hetzelfde tempo. Na twee maanden was Tweeling A een compacte kleine bowlingbal van een baby die de newborn-maten volledig had overgeslagen, terwijl Tweeling B nog steeds verdronk in de prematuurkleertjes.

Omdat we zoveel via die ene grote retailer hadden laten lopen, hadden we maar liefst 365 dagen de tijd om spullen terug te sturen. Uiteindelijk hebben we een berg ongeopende, perfect matchende kleertjes teruggestuurd die hun lichaampjes nooit hebben aangeraakt. De absolute gouden regel is hierbij: laat alles in de originele verpakking. Was de kleertjes niet. Scheur de dozen met maat 1 luiers niet open om ze esthetisch in een lade te rangschikken. Laat de kaartjes eraan, bewaar de digitale bonnetjes, en wanneer je kind onvermijdelijk tijdens een lang weekend een hele kledingmaat overslaat, kun je het gewoon ruilen.

Waar het systeem faalt

Het probleem van uitsluitend vertrouwen op een enorm warenhuis voor je aanstaande kind, is dat alles er intens plastic en luidruchtig is. Begin vorig jaar heeft het platform geruisloos hun universele functie om zeep geholpen: de knop waarmee je vroeger direct items van onafhankelijke winkels aan hun lijst kon toevoegen. Dit betekent dat als je iets wilt dat niet op grote schaal geproduceerd is in een fabriek ter grootte van een klein land, je pech hebt.

Wanneer iemand op de website van het bedrijf naar je babylijst zoekt, krijgen ze alleen de massaproducten te zien. Dat is briljant om je oudtante zover te krijgen een zware autostoel voor je te kopen, maar verschrikkelijk voor de dingen die je baby daadwerkelijk de hele dag aanraakt.

We ontdekten dat we met een tweeledig systeem moesten werken. De grote commerciële lijst was voor de industriële machinerie van het ouderschap: de autostoeltjes, de bergen billendoekjes, de onderdelen voor de borstkolf. Daarnaast hadden we een aparte, veel rustigere lijst voor de dingen die we serieus in ons huis wilden hebben staan.

We zetten bijvoorbeeld een hooggewaardeerd plastic activity center op de grote lijst. Het gaf licht, speelde een gesynthetiseerde versie van 'Old MacDonald' die tot in mijn nachtmerries doorklinkt, en nam de helft van onze woonkamer in beslag. We kregen ook de Houten Babygym | Wild Western Set. Nu zal ik heel eerlijk tegen je zijn: de houten babygym is objectief gezien prachtig. Het kleine gehaakte paardje is charmant. Maar mijn tweeling staarde er vooral een paar minuten licht verward naar, om vervolgens te besluiten dat het aftrekken van de sokken van mijn voeten stukken vermakelijker was. Maar in tegenstelling tot het plastic wangedrocht dat me in het donker toeknipperde, stond de houten babygym prachtig in de hoek van de babykamer, rustig te wezen zonder mijn aandacht te eisen of om batterijen te smeken.

Als je probeert de nodige massaproducten in evenwicht te brengen met wat échte kwaliteit, neem dan eens een kijkje bij een goede collectie duurzame babyspullen om de plastic lawine te compenseren.

Mijn volstrekt onwetenschappelijke advies over strategie

Dus hoe gebruik je dit massale Amerikaanse platform nu echt zonder gek te worden? Je moet het systeem slim af zijn.

Ten eerste: zet de voltooiingskorting (completion discount) in als wapen. Ongeveer acht weken voor je uitgerekende datum sturen ze je een kortingsbon van 15% voor de dingen die nog op je lijst staan. Gebruik dit niet voor slabbetjes. Gebruik dit voor het duurste item dat je nodig hebt. Wij gebruikten het voor de aanschaf van een tweelingkinderwagen die ongeveer evenveel kostte als een tweedehands auto. De huisarts keek vaag bezorgd toen ik vroeg of we het specifieke model met vering nodig hadden om het schudden van hun zich ontwikkelende ruggengraatjes te voorkomen. Ze mompelde iets over neksteun dat de vraag niet echt beantwoordde, maar de 15% korting op het totaalbedrag maakte de financiële klap iets minder verwoestend.

Ten tweede: negeer de afvinklijst van het platform. Hun digitale tracker zal je beleefd laten weten dat je lijst 'incompleet' is, omdat je geen babyschoentjes hebt toegevoegd. Zet geen babyschoentjes op je lijst. Ze kunnen niet lopen. Het zijn aardappeltjes van vlees en bloed. Schoenen aandoen bij een pasgeborene is als een vis een hoed opzetten. Het algoritme wil gewoon dat je meer items toevoegt, zodat je familieleden meer geld uitgeven.

In plaats van woest alles te ontsmetten en je druk te maken of je wel exact het juiste merk flessenwarmer hebt, probeer je gewoon iedereen te laten ademen terwijl je af en toe een redelijk schone speen en een veilige slaapplek aanbiedt.

Toen de tandjes echt begonnen door te komen en ons huis klonk als een conventie van krijsende banshees, introduceerden we de Regenboog Siliconen Bijtring. Het wolkengedeelte aan de onderkant werd door Tweeling B onmiddellijk tot in de vergetelheid gekauwd, die het zo'n drie maanden lang aan de blauwe streep met zich meesleepte. Het was niet iets dat we in de gangpaden van de massawinkels hadden kunnen vinden, maar het was exact wat we nodig hadden toen de realiteit van het ouderschap botste met ons slaapgebrek.

De waarheid is dat geen enkele lijst je perfect gaat voorbereiden op de chaos van het thuiskomen met een kind. Die massale geboortelijst van het grote warenhuis is een hulpmiddel. Gebruik het voor de luiers, gebruik het voor de korting, en gebruik het voor de familieleden die het gemak van een fysieke winkel nodig hebben. Maar bewaar je echte emotionele investering voor de kleine, rustige dingen die over zes maanden niet op een vuilnisbelt belanden.

Als je momenteel zelf tegen de zenuwen van het samenstellen van een babylijst aankijkt, bekijk dan eens wat rustigere, plasticvrije alternatieven voor alledaagse items voordat je het algoritme laat bepalen wat je nodig hebt.

Veelgestelde Vragen