De heerlijk absurde realiteit van een reageerbuisbaby maken als dertiger

"Dus," boog mijn oudtante Maureen voorover over een bord met steeds kaler wordende buffetbroodjes op een familiereceptie, terwijl ze haar stem liet zakken tot een samenzweerderig gefluister. "Zijn het reageerbuisbaby's?"

Ik keek naar mijn tweelingmeisjes, die op dat moment allebei vanaf een andere kant dezelfde kleffe soepstengel probeerden op te eten. Ik overwoog even om de fijne kneepjes van moderne voortplantingstechnologie uit te leggen, maar in plaats daarvan knikte ik gewoon. Maureen keek een beetje teleurgesteld, alsof ze verwachtte dat ik hun vestjes zou losknopen om kleine streepjescodes op hun sleutelbeenderen te onthullen.

Laten we de grootste en meest hardnekkige mythe meteen maar uit de wereld helpen: er komen helemaal geen reageerbuizen aan te pas bij het maken van een reageerbuisbaby. Ik weet het, de term roept beelden op van gloeiende groene cilinders in een ondergronds laboratorium, gerund door een kerel in een labjas die maniakaal lacht tijdens onweersbuien. De realiteit is veel minder filmisch. Ze gebruiken een ondiep, totaal onglamoureus plastic petrischaaltje dat eruitziet alsof je er schimmel in gaat kweken tijdens de biologieles in de tweede klas. Als je de fysieke en financiële klappen van IVF moet doorstaan, hoop je op z'n minst op wat cool glaswerk, maar helaas.

Het hele proces van een baby maken in een schaaltje ontneemt je elk laatste greintje waardigheid waarvan je niet eens wist dat je eraan vasthield. Je merkt dat je een compleet nieuwe taal spreekt. Ik zat ooit laat in de avond op een forum, met vermoeide ogen en wanhopig op zoek naar succesverhalen, en zag iemand hun ingevroren embryo een "e-baby" noemen. Het klinkt als een mislukte dot-com startup uit 1999, maar als je maandenlang naar facturen van de kliniek hebt gestaard, sijpelt die terminologie gewoon je brein binnen.

Een koelkast vol hormonen en nul waardigheid

Voordat het daadwerkelijke laboratoriumgedeelte begint, is er nog het kleine detail van de medicijnen. We moesten de onderste plank van onze koelkast leegmaken — mijn dure speciaalbiertjes en een half opgegeten stuk belegen kaas moesten wijken — om ruimte te maken voor duizenden euro's aan injecteerbare hormonen. Mijn vrouw, die voorheen niet naar een ziekenhuisserie kon kijken zonder flauw te vallen, werd ineens een scherpschutter die zichzelf terloops in haar buik prikte tijdens een aflevering van Heel Holland Bakt.

Onze arts, een man wiens bril meer kostte dan mijn eerste auto, probeerde ons de wetenschap erachter uit te leggen. Hij tekende een grafiek over leeftijd en slagingskansen die er in wezen uitzag als een angstaanjagende skipiste van wanhoop. Wat ik ervan begreep, was dat je kansen na je dertigste vrij dramatisch dalen, wat precies is wat je wilt horen terwijl je je creditcard overhandigt. Hij mompelde iets over blastocysten en celdeling, maar de belangrijkste boodschap was dat we veel eicellen moesten produceren, en dat ik een... nou ja, een monster moest produceren. Hoe minder we zeggen over de raamloze kamer waar ik dat monster moest produceren, compleet met een plakkerige leren stoel en een stapel oude tijdschriften die eruitzagen alsof ze de Tweede Wereldoorlog hadden overleefd, hoe beter.

De absolute hel van de twee wachtweken

Niets van wat de kliniek je vertelt, bereidt je goed voor op de Twee Wachtweken. Deze wachtweken zijn een oefening in psychologische marteling die ik mijn ergste vijand niet zou toewensen. Je wordt je ineens hyperbewust van elke lichamelijke functie. Als mijn vrouw niesde, debatteerden we een uur lang of het een 'innestelingsnies' was. Als ze zich moe voelde, was dat overduidelijk een teken van een vroege zwangerschap, waarbij we het feit dat de vrouw volgepompt was met genoeg progesteron om een renpaard te verdoven, voor het gemak even negeerden.

Ons huis werd een gevangenis van verboden activiteiten. Google was pas echt verboden, want het internet vertelt je dat een lichte kramp betekent dat je óf zwanger bent van een drieling, óf een terminale blinde darmontsteking hebt. We verboden hete baden. We verboden het tillen van alles wat zwaarder was dan een mok cafeïnevrije thee. Ik heb die veertien dagen op eieren gelopen, ervan overtuigd dat als ik een deur te hard dichtgooide, het piepkleine klompje cellen waar we net ons spaargeld aan hadden uitgegeven, er gewoon uit zou vallen.

Tegen dag tien puilde de prullenbak in de badkamer uit van de vroege zwangerschapstesten, allemaal uit elkaar gehaald omdat ik de zaklamp van mijn telefoon gebruikte om te zoeken naar een tweede streepje dat alleen in mijn eigen koortsachtige verbeelding bestond. De spanning was zo om te snijden dat je het met een broodmes kon doen.

De embryoterugplaatsing zelf? Eigenlijk een situatie van vijf minuten met een eendenbek, waarbij een beleefde verpleegkundige je naambadge controleert en je vervolgens naar een koffietentje wordt gestuurd om je lot af te wachten.

Als je momenteel midden in dit wachtspelletje zit en in paniek spullen koopt voor een naderende komst om maar enig gevoel van controle te hebben, kun je misschien beter snuffelen tussen de biologische baby essentials van Kianao in plaats van om 3 uur 's nachts symptomen te googelen — het is aanzienlijk beter voor je bloeddruk.

Wat de artsen je écht vertellen over de gezondheid op de lange termijn

Toen de meiden eenmaal waren geboren en eruitzagen als woedende kleine aliens bedekt met roomkaas, muteerde de angst. Zouden ze wezenlijk anders zijn omdat ze in een schaaltje waren verwekt?

Onze kinderarts, dokter Evans — die eruitziet alsof hij net van de middelbare school komt maar blijkbaar een medische graad heeft — bekeek ze met toegeknepen ogen tijdens hun eerste controle. Ik spuwde in wezen een waterval aan woorden uit over al mijn angsten rondom epigenetica en lage geboortegewichten waar ik in paniek over had gelezen. Hij keek me aan, zuchtte, en zei dat ze volkomen gezond waren, helemaal normaal, en dat ze net zo veel kans hadden om gruwelijke kinderopvangvirussen op te lopen en hun neus aan mijn broek af te vegen als elk ander kind.

Hij vertelde dat de lichte statistische risico's die aan IVF verbonden zijn, bijna volledig te wijten zijn aan het feit dat de mensen die IVF doen meestal ouder zijn en sowieso al kampen met onderliggende gezondheidsproblemen. Het is niet het petrischaaltje dat het probleem is. Het is het feit dat ik een slechte rug heb en mijn knieën knakken als ik opsta. Dus in plaats van me zorgen te maken over de langetermijneffecten van de kweekvloeistof uit het laboratorium, zou ik me waarschijnlijk beter zorgen kunnen maken over hoe we schoenen gaan betalen voor twee razendsnel groeiende mensjes.

Spullen die het eerste jaar daadwerkelijk hebben overleefd

Toen de tweeling er eindelijk was, werden we overspoeld met cadeaus, voornamelijk van mensen die ons door de vruchtbaarheidsbehandelingen heen hadden zien ploeteren en zich verplicht voelden om spullen voor ons te kopen. Het gaf me een vrij meedogenloos perspectief op welke babyspullen het echt waard zijn om te houden.

De absolute redder in nood: Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel we de Biokatoenen Babydeken met IJsbeerprint hebben gebruikt. We namen de meiden hierin gewikkeld mee naar huis vanuit het ziekenhuis. Hij is echt onwaarschijnlijk zacht. Wat nog belangrijker was: wanneer één van de tweeling om 4 uur 's nachts helemaal overstuur was, betrapte ik mezelf erop dat ik herhaaldelijk over de kleine geprinte beertjes aaide om zelf weer rustig te worden. Hij is ook fantastisch te wassen, wat van levensbelang is omdat hij uiteindelijk bedekt zal raken met melk, tranen en erger.

De 'gewoon oké' optie: Aan de andere kant kregen we ook de Handgemaakte Houten & Siliconen Bijtring. Laat ik duidelijk zijn: hij is prachtig gemaakt. Het ziet eruit als een minimalistisch Scandinavisch sculptuur. De verpakking beweert dat het de ultieme prikkel is voor de zintuiglijke ontwikkeling. Maar mijn dochters? Het kon ze echt niets schelen. Ze hielden het af en toe vast, bekeken het met milde minachting, en gingen vervolgens weer verwoed kauwen op de afstandsbediening of de schouderband van mijn laptoptas. Het staat wel erg mooi op de plank in de babykamer.

De onverwachte winnaar: Ik moet ook de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes noemen. In eerste instantie verwachtte ik er niet veel van, maar bamboestof heeft die vreemde, bijna magische eigenschap om enorme hoeveelheden kwijl op te nemen terwijl het koel blijft aanvoelen. Toen de zomerhittegolf in Londen toesloeg en onze flat in een broeikas veranderde, was dit het enige wat ik over ze heen kon leggen zonder dat het resulteerde in twee schreeuwende, bezwete baby's.

Uiteindelijk verandert het maken van een baby in een laboratorium niets aan de angstaanjagende, plakkerige, uitputtende realiteit van het ouderschap. Je eindigt nog steeds met een kind dat weigert iets groens te eten en een driftbui krijgt omdat je ze niet aan de stopcontacten laat zitten. Ze zijn toevallig gewoon de duurste klaplopers die je ooit zult ontmoeten.

Ben je er klaar voor om te stoppen met het lezen van mijn door slaapgebrek gedreven geratel en je serieus voor te bereiden op de chaos? Shop onze collectie biologische babydekens en bereid je voor op het kwijl.

Veelgestelde vragen vanuit de wachtkamer

Hebben IVF-baby's meer gezondheidsproblemen?
Heel eerlijk, afgaande op wat onze arts ons vertelde: nee. Het grootste probleem is dat als je twee embryo's terugplaatst en een tweeling krijgt (zoals wij), ze de neiging hebben om iets te vroeg geboren te worden, wat weer zijn eigen zorgen met zich meebrengt. Maar fysiek gezien? Mijn twee meiden verwoesten momenteel de woonkamer met exact dezelfde angstaanjagende energie als hun op natuurlijke wijze verwekte neefjes en nichtjes.

Is het injecteren echt zo erg?
Ik hoefde het zelf niet te doen, dus ik spreek hier als omstander. Maar toen ik zag hoe mijn vrouw de opgeblazenheid en de stemmingswisselingen doorstond, was het absoluut geen pretje. De naalden zelf zijn piepklein, maar de enorme hoeveelheid hormonen zorgt ervoor dat je je voelt als een te hard opgeblazen ballon die in tranen zou kunnen uitbarsten bij een reclame voor een levensverzekering.

Wat is eigenlijk een "e-baby"?
Het is gewoon straattaal op internetforums voor een embryo, meestal een ingevroren exemplaar dat wacht op terugplaatsing. Het klinkt vreemd klinisch, maar als je 90% van je wakkere uren doorbrengt met het lezen van vruchtbaarheids-subreddits, neem je dat jargon vanzelf over, al was het maar om typtijd te besparen.

Hoe lang duurde het voordat het lukte?
Voor ons duurde het twee volledige eicelpuncties en drie terugplaatsingen voordat er iets bleef zitten. De klinieken vertellen je dat het een kwestie van kansberekening is, wat gekmakend is als jij degene bent die het spel speelt. Weet gewoon dat het zelden de eerste keer lukt, dus bereid je portemonnee en je mentale gesteldheid daarop voor.

Moet ik spullen kopen voordat de terugplaatsing is gelukt?
Mijn advies? Roep het onheil niet over je af door al een ledikant in elkaar te zetten voordat je een positieve test hebt. Maar als je het soort persoon bent dat iets moet kopen om het gevoel te hebben actie te ondernemen, houd het dan bij een fijn, zacht biologisch dekentje. In het ergste geval gooi je het in de kast. In het beste geval wikkel je er negen maanden later een heel duur, heel luidruchtig klein mensje in.