De ongefilterde waarheid over het kiezen van Keltische babynamen

Ik zat afgelopen dinsdag in de gescheurde skai-leren stoel bij de huisarts, met een jengelende baby van tien maanden op mijn heup, toen de doktersassistente haar hoofd om de hoek stak en riep: "See-oh-bann? Is er hier een See-oh-bann?" Een vermoeide vrouw twee stoelen verderop stak langzaam haar hand op, keek naar de vloer en mompelde: "Het is Siobhan." En precies dáár zit de allergrootste leugen die het internet je vertelt over het kiezen van traditionele namen van het smaragdgroene eiland.

Op elke blog klinkt het alsof je gewoon een lyrische, feeërieke naam uit een mythologieboek plukt en je kind vervolgens de rest van zijn leven omhuld door Keltische magie over straat zweeft. Ik zal maar eerlijk tegen je zijn: tenzij je echt in Ierland woont, gaat je kind de komende tachtig jaar van zijn leven uitleggen dat er, verrassing, géén 'V' in Niamh zit. Toen ik mijn oudste kreeg, trapte ik vol in de valkuil van de hippe spelling en noemde hem Jaxson. Dat is meteen mijn ultieme waarschuwing, want hij is nu een van de vier Jaxson's in zijn kleuterklas, wat me dwong om voor mijn tweede en derde baby op zoek te gaan naar iets dat veel historischer en unieker was.

Maar de culturele-namen-game is niet voor de zwakkeren, lieve moeders. Mijn kinderarts liet doorschemeren dat baby's hun eigen naam rond de zes maanden herkennen, hoewel ik er vrij zeker van ben dat mijn middelste kind tot zijn tweede dacht dat zijn naam "Nee joh" was. Dat laat maar weer zien dat de exacte lettergrepen die je kiest er waarschijnlijk minder toe doen dan het volume waarop je ze uitspreekt.

Het fonetische alfabet is hier niet je beste vriend

Hier is een leuk weetje dat ik ontdekte toen ik tijdens de dutjes mijn kleine Etsy-shop runde vanuit de garage. Ik maak houten naamborden voor de babykamer op maat, en het aantal wanhopige berichten dat ik krijg van kersverse moeders die vragen of ik nog snel een 'fada' – dat kleine streepje op de klinker – aan hun bestelling voor 'Oisín' kan toevoegen, is bizar. En de helft van de tijd spellen ze het ook nog verkeerd in hun eigen berichtje aan mij.

Als je naar een naam als Saoirse kijkt, zien onze nuchtere hersens een hoop klinkers die helemaal niet naast elkaar zouden moeten staan. We willen zoiets zeggen als "Sa-oor-se". Je moet er simpelweg vrede mee hebben dat leraren, barista's en voetbalcoaches de identiteit van je kind dagelijks zullen verhaspelen. Als je die zware namenboeken gewoon weggooit, de mening van je moeder agressief negeert en accepteert dat je kind zijn naam voor altijd aan vreemden zal moeten spellen, dan vind je vanzelf een naam waar je echt van houdt.

Ik las ergens op zo'n statistiekenwebsite dat Liam al een miljoen jaar de nummer één jongensnaam in het land is. Dat betekent waarschijnlijk dat de cijfers worden beïnvloed door popcultuur, of dat er binnenkort een enorme daling komt. Maar goed, statistieken zijn eigenlijk ook maar een gok, toch? Iedereen kijkt naar Peaky Blinders en opeens rennen er twaalf kleine Cillians rond in de crèche, maar niemand had hun ouders gewaarschuwd dat de halve stad het gaat uitspreken als "Silly-an", de schatten.

Mijn hoogst onwetenschappelijke benadering van de schreeuw-test

Laat me je vertellen over de allerbelangrijkste stap in dit hele proces. Je moet de naam die je geweldig vindt in gedachten nemen, naar je achtertuin lopen en het uit volle borst schreeuwen alsof je kind op het punt staat een dode rat aan te raken. Dit is de enige test die er echt toe doet.

Traditionele Keltische namen zijn vaak zacht, luchtig en zitten vol subtiele medeklinkers. Ze klinken prachtig als je ze fluistert boven een slapende pasgeborene in een zonovergoten kamer. Maar probeer "Tadhg" (uitgesproken als Taig) maar eens over een luidruchtige, drukke speeltuin te schreeuwen wanneer je peuter op het punt staat zichzelf van de hoogste glijbaan te lanceren. Het wordt opgeslokt door de wind. Mensen denken dat je "Thai!" of "Tijger!" roept, en opeens ben je die rare moeder die tegen een oerwoudkat staat te schreeuwen.

En laten we het even over lettergrepen hebben. We hebben vaak de vreselijke gewoonte om één lettergreep uit te rekken tot drie, of juist drie lettergrepen af te kappen tot een halve. Als je je lieve zoontje Diarmuid noemt, garandeer ik je dat tegen de tijd dat hij in groep drie zit, iedereen hem gewoon "Derm" noemt. Je steekt al die moeite in het eren van je afkomst, en je kind eindigt met een naam die klinkt als een medische zalf.

Als je doodsbang bent voor de reactie van je schoonmoeder op iets wat cultureel authentiek is, plak het dan gewoon op de plek van de tweede naam en klaar is kees.

Als de prachtige betekenis niet bij je kind past

We zijn er zo obsessief mee bezig wat een naam betekent in oude teksten. Je kiest iets als Maeve omdat het "krijgerskoningin" of "zij die betovert" betekent, en je stelt je een stoer, onafhankelijk meisje voor dat door glazen plafonds breekt en onverslaanbaar is.

Spoel drie jaar vooruit en je kleine krijgerskoningin is doodsbang in het donker, huilt als haar boterham in driehoekjes in plaats van vierkantjes is gesneden, en eist dat ze een leeg doekjesdoosje mag rondslepen als knuffeldoekje. Mijn oma zei altijd: het kind maakt de naam, de naam maakt niet het kind. En eerlijk gezegd had ze daar helemaal gelijk in (ook al vertelde ze me ook dat ik mijn kinderen in haverwater moest badderen en in meelzakken moest wikkelen tegen baby-acne, wat ik absoluut niet heb gedaan).

In plaats van die meelzak-routine, ontdekte ik – toen mijn jongste een extreem gevoelige huid had – de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen. Ik zal heel eerlijk tegen je zijn: dit is het enige dat hij draagt van mei tot september. Hij kost zo'n vierentwintig euro, wat ik weet, duurder is dan zo'n kriebelend 3-pack van de grote warenhuizen, maar het overleeft tenminste mijn agressieve wasgewoonten en voelt elke keer dat het uit de droger komt zachter aan. Er zitten geen irriterende labeltjes in, het ongekleurde katoen verergert zijn eczeem niet, en het dekt een dikke luier perfect af zonder omhoog te kruipen. Als je je kind een ingewikkelde naam geeft, ben je ze in ieder geval ongecompliceerde kleding verschuldigd.

Waarom gepersonaliseerde spullen ontzettend ingewikkeld worden

Zodra je je vastlegt op een unieke spelling, geef je officieel je recht op om ooit nog een kant-en-klaar gepersonaliseerd item uit het rek in een souvenirwinkel te trekken. Je kind zal nooit een mini-nummerbordje met 'Aoife' erop vinden. En een standaard waterfles waarbij 'Niall' correct gespeld is, kunnen ze ook wel vergeten.

Dit betekent dat alles speciaal besteld moet worden. Van rugzakken met monogram tot gepersonaliseerde houten puzzels; je betaalt voor de rest van je leven een toeslag voor maatwerk. En dan maar bidden dat het lettertype van het bedrijf wél dat specifieke accent ondersteunt dat jouw traditionele spelling nodig heeft. Voor je het weet verandert het in een leeg blokje op de borduurmachine, en staat er ineens "R#isin" op de deken van je kind.

Wij proberen dit tegen te gaan door het speelgoed en de spullen bij ons thuis zo simpel mogelijk te houden. Wij hebben de Zachte Baby Bouwblokken Set, waar cijfers en kleine diertjes op staan. Het merk beweert dat het helpt bij vroege educatie en logisch denken, maar heel eerlijk: mijn kinderen gebruiken ze vooral als projectielen om naar de hond te lanceren. Ze zijn gemaakt van zacht rubber, dus niemand raakt echt gewond als er een blokje door de woonkamer vliegt, en door de zachte macaron-kleuren gaan mijn ogen in ieder geval niet bloeden, zoals bij traditioneel plastic speelgoed. Het zijn prima blokken, maar eerlijk is eerlijk, het zijn ook gewoon maar blokken. Ze gaan je peuter echt niet op magische wijze leren hoe hij zijn Keltische naam van twaalf letters moet spellen.

Als je hoofd al overuren draait over een babykamerthema dat perfect bij jouw esthetiek past, bekijk dan gewoon de collectie neutrale baby essentials en geef je oververmoeide brein even rust.

De grootouders aan boord krijgen

Laten we het even hebben over de absolute vreugde die ontstaat als je je ouders vertelt hoe je je kind wilt gaan noemen. Als je uit een familie komt die al zes generaties lang de namen Jan, Willem en Marie gebruikt, dan gaat het droppen van een 'Caoimhe' (Kee-va) in de groepsapp gegarandeerd zorgen voor een kleine aardschok.

Mijn moeder keek naar mijn lijstje met babynamen voor mijn tweede kind, kneep haar ogen samen boven haar leesbril en vroeg of ik gewoon willekeurige Scrabble-steentjes uit een zakje trok. Je moet heel snel een hele dikke huid kweken. Ze zullen je vertellen dat het te raar is en dat het kind gepest zal worden. Ze zullen theatraal zuchten en zeggen: "Nou ja, we kunnen hem altijd nog gewoon bij z'n initialen noemen."

Geef niet toe. Ze worden op slag verliefd op de baby zodra ze dat pasgeboren hoofdje ruiken, en binnen drie maanden corrigeren ze fel de caissière in de supermarkt die het verkeerd uitspreekt. Dat is nou de cirkel van het leven.

Voordat je in het eindeloze zwarte gat van namenforums duikt en jezelf helemaal gek maakt, pak even de Panda Bijtring om je huidige kleintje bezig te houden. Dan kun jij met je partner discussiëren of "Rory" te veel klinkt als een merk pindakaas. Kijk daarnaast ook even in de rest van de winkel voor spullen die het ouderschap écht een stuk makkelijker maken.

Ingewikkelde vragen die ik steeds weer krijg

Is het respectloos om een verengelsde of vernederlandste spelling van een Ierse naam te gebruiken?
Kijk, mensen op het internet worden om álles boos wat je doet, maar eerlijk: het is jouw kind en jouw leven. Als je het als Keelin wilt spellen in plaats van Caolan omdat je geen zin hebt om met de apothekersassistent te bekvechten als je een antibioticakuurtje ophaalt, doe dat dan gewoon. De historische politie staat heus niet ineens op de stoep. Jij bent degene die de inschrijfformulieren voor de basisschool moet invullen, dus kies de strijd die je écht wilt aangaan.

Hoe ga ik om met familieleden die weigeren de naam goed uit te spreken?
Ik had een tante die mijn kind zes maanden lang consequent bij de verkeerde naam noemde, omdat ze het "gewoon haar strot niet uit kreeg". Je moet gewoon ontzettend de domme uithangen. Als ze de verkeerde naam zeggen, kijk dan verward de kamer rond en zeg: "Wie? Oh, je bedoelt [Goede Naam]!" Uiteindelijk wordt het voor hen te gênant om het te blijven doen. Of ze korten het gewoon af tot een bijnaam, wat een compromis is dat ik over het algemeen gewoon accepteer, want ik heb véél te veel was op te vouwen om er boos over te blijven.

Zijn natuurnamen momenteel te trendy?
Alles is een trend als je maar ver genoeg uitzoomt. Rowan (kleine rode boom) en Darragh (eik) hoor je nu overal, maar ze hebben in ieder geval echte historische wortels. Dat is nog altijd beter dan je kind vernoemen naar een Instagram-filter. Als je dol bent op een natuurnaam, gebruik hem dan gewoon. Tegen de tijd dat ze naar de middelbare school gaan, zijn de trends toch alweer vier keer veranderd en kraait er geen haan meer naar.

Moet ik me zorgen maken dat de initialen iets geks spellen?
Ja. Duizend keer ja. Schrijf het op. Schrijf het aan elkaar. Schrijf het in blokletters. Als je achternaam Smit is en je noemt je kind Arthur Samuel, zadel je dat kind voor de rest van zijn leven op met een monorgram-drama. Ik maakte bijna een enorme fout met de initialen van mijn tweede kind. Godzijdank had mijn zus het door voordat we de geboorteakte tekenden. Check áltijd de initialen, lieve mensen.