Notitie aan mezelf: Laat Leo die moeraskip niet aanraken (Een pukeko-verhaal)

Lieve Sarah van afgelopen oktober. Je staat momenteel om 8:15 uur aan de rand van het wandelpad door het moeras, in die zwangerschapslegging die je stug weigert weg te gooien (ook al is Leo inmiddels vier), en je klampt je vast aan een havermelk flat white die nu al deprimerend lauw is. Je haar zit vast met een haarklem die zich agressief in je hoofdhuid boort, en je staart eigenlijk gewoon in de afgrond van het moeras, terwijl Leo tot aan zijn enkels stampt in de meest stroperige, stinkende modder die de mensheid kent.

Mijn beste vriendin Jess staat naast je. Ze draagt haar baby Finn in een van die ingewikkelde geweven draagdoeken die op een middeleeuws martelwerktuig lijken. Finn krijst de longen uit zijn lijf tegen haar linkersleutelbeen, want hij krijgt tandjes en het leven is zwaar. We zijn allemaal uitgeput. We zijn allemaal bedekt met een of ander plakkerig, natuurlijk laagje.

En dan wijst Leo met een moddervinger naar het riet en roept: "Mama, een zwarte kip!"

Je kijkt naar beneden, en dan zie je het. Een piepklein, onhandig zwart pluisballetje dat balanceert op absurde, lange dinosauruspoten. Het is een baby-pukeko (een purperkoet). Een echt wild babyvogeltje, dat je gewoon met z'n kraaloogjes aankijkt. In de tien seconden die volgen, maakt je hele zenuwstelsel kortsluiting. Je twijfelt namelijk tussen de gedachte dat dit het aller-schattigste is wat je ooit hebt gezien, en het paniekerige besef dat je peuter op het punt staat zich in het moeras te lanceren om het plat te knuffelen.

Het moment waarop ik intens jaloers word op het sociale leven van een vogel

Dit is wat je moet weten over deze vogels, want ik belandde om 2 uur 's nachts in een enorme Wikipedia-rabbit-hole terwijl mijn man Dave naast me lag te snurken. Pukeko's hebben een kinderopvang-systeem waar ik wel van kan gillen van jaloezie. Ze leven in deze massieve, complexe, polyamoreuze vogel-communes waar meerdere vrouwtjes al hun eieren in één gigantisch, gedeeld nest leggen. Soms stapelen ze wel vijfentwintig eieren op elkaar, en zo delen ze gewoon de mentale last van het moederschap.

Ze hebben letterlijk 'een heel dorp' om zich heen. Ik heb al zes maanden geen date-night met Dave gehad omdat een oppas vijfentwintig euro per uur kost en mijn schoonmoeder "niet graag in het donker rijdt", maar deze willekeurige moeraskip heeft zo'n zes tantes die gratis op haar kinderen passen terwijl zij op zoek gaat naar larven. Het is om gek van te worden.

En het wordt nog beter. Zodra de kuikens uitkomen, fungeren de oudere broers en zussen uit eerdere nesten als helpers en voeden ze de pasgeborenen. Hoor je wat ik zeg? De oudere broers en zussen helpen mee. Mijn zevenjarige dochter Maya keek gisteren letterlijk toe hoe ik een wasmand van de trap liet vallen, stapte er overheen en vroeg wat we gingen eten. Maya zou Leo nooit van haar leven een larve voeren. Ze reikt me niet eens een babydoekje aan als ik hem aan het verschonen ben. Maar deze jonge vogels zijn hier actief bezig met het beschermen van hun kleine broertjes en zusjes.

Blijkbaar worden ze geboren met een dikke laag dons en kunnen ze meteen na het uitkomen zo het nest uit rennen. Heel fijn voor ze, neem ik aan, maar toch worden ze nog twee maanden lang door de hele zwerm gevoerd.

Probeer alsjeblieft niet om de moeraskip mee te nemen in je Subaru

Maar goed, je staat daar dus naar dit kleine pluizebolletje te kijken, en je krijgt de overweldigende, hormonale drang om het te redden. Je denkt: oh god, hij is alleen, hij is verdwaald, ik moet hem mee naar huis nemen, in een kartonnen doos met een bureaulamp zetten en hem opvoeden als mijn eigen kind. Mijn man vindt me gestoord dat ik dit denk, maar ik weet dat jij het ook denkt.

Doe dit niet. Je moet de drang om in te grijpen actief onderdrukken, en je zult je peuter fysiek moeten tegenhouden om het niet vóór jou te doen. De mensen van natuurbehoud zijn heel, heel duidelijk: deze groepen vogels zijn enorm territoriaal. Dus als je een weeskuiken meeneemt, het met de hand probeert groot te brengen en later weer vrijlaat, zullen de wilde vogels het letterlijk aanvallen omdat het verkeerd ruikt, zich verkeerd gedraagt, of welke vogelpolitiek er dan ook meespeelt.

Daarnaast had Jess haar Golden Retriever meegenomen op de wandeling, en die idiote hond trok momenteel uit alle macht aan de riem om de vogel op te eten. Je moet dus in feite je kind bij de capuchon van zijn modderige jas grijpen, terwijl je tegelijkertijd de hond van je vriendin naar achteren trekt, hopend dat de moedervogel niet ergens in de bosjes zit te wachten om je ogen uit te pikken.

En eerlijk gezegd wil je het sowieso niet aanraken, vanwege de ziektes. Mijn huisarts, Dr. Aris, keek me vorig jaar recht in de ogen aan (nadat Leo aan een openbaar parkbankje had gelikt) en vertelde me over alle absolute horrorshow-bacteriën die wilde vogels bij zich dragen. Volgens mij had hij het over Campylobacter (wat klinkt als een vreselijk zomerkamp) of misschien Salmonella. Het punt is: vogelpoep en vogelveren zitten vol met microscopische nachtmerries die je peuter een maag-darmervaring zullen geven die je nooit, maar dan ook nooit meer vergeet. Mocht je kind er toch in slagen een wild kuiken of zijn nest aan te raken, dan zul je zijn of haar handen als een bezetene met zeep en warm water wassen zodra je een gootsteen vindt, terwijl je de hele weg naar huis loopt te bidden.

Als je de paniek over het schoon en veilig houden van je kinderen buiten nu al voelt opkomen, haal dan even diep adem en bekijk Kianao's must-haves van biologische kleding. De juiste uitrusting hebben is namelijk de enige reden dat ik deze dag heb overleefd.

De moddersituatie en de doorkomende tandjes-situatie

Laten we het even over de modder hebben, want Leo droeg mijn absolute favoriete kledingstuk uit zijn kast. Het is de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen van Kianao in een prachtige bosgroene kleur. Ik ben er zo dol op omdat er precies genoeg stretch in zit om het over zijn gigantische peuterhoofd te trekken zonder dat hij een enorme driftbui krijgt. Bovendien is de stof zo zacht dat hij er niet van die rare rode eczeemplekjes van krijgt, wat bij synthetische stoffen wel gebeurt.

Hij droeg het als laagje onder een trui, maar op de een of andere manier presteerde hij het om de halslijn volledig te doordrenken met moerasmodder. Ik stond op het punt om het ding in de prullenbak te gooien, maar later die middag gooide ik het gewoon in de wasmachine op een warm programma en de modder gleed zo uit de biologische vezels. Het is niet gekrompen. Het is niet gaan pillen. Het heeft het gewoon overleefd, wat meer is dan ik van mijn eigen geestelijke gezondheid kan zeggen.

Ondertussen had Jess' baby Finn nog steeds een complete meltdown in zijn draagdoek. Eindelijk ritste ze haar tas open en haalde de Panda Bijtring tevoorschijn die ik voor haar babyshower had gekocht. Ik weet nog dat ik hem kocht omdat het bamboe-ontwerpje er zo schattig uitzag op de website, maar ik beloof je: dit ding is een redder in nood. Finn greep hem met zijn beide mollige knuistjes vast en ging helemaal los op de oren van de panda. Hij is gemaakt van food-grade siliconen, dus ik hoefde me geen zorgen te maken dat hij giftige plastics uit goedkoop speelgoed zou binnenkrijgen, en hij is perfect plat zodat Finn hem zelf vast kon houden zonder hem in de moerasmodder te laten vallen.

Hij heeft de hele wandeling terug naar de auto op die panda zitten kauwen. Dat was de enige reden dat we elkaar überhaupt nog konden horen praten boven het geluid van de wind uit.

Eerlijk waar, dit is zo veel beter dan sommige andere esthetische babyspullen die ik heb gekocht. Vorige maand kocht ik bijvoorbeeld voor mijn zus de Houten Regenboog Babygym voor haar pasgeboren baby. Begrijp me niet verkeerd, hij is prachtig. Hij ziet eruit alsof hij in een of ander chique interieurtijdschrift thuishoort, en is oneindig veel beter dan van die plastic, lichtgevende gedrochten die hetzelfde valse, elektronische deuntje afspelen tot je ze met een hamer wilt stukslaan. Maar eerlijk? Haar kind staart gewoon twee minuten naar het houten olifantje en rolt zich dan om om op een draadje van het tapijt te kauwen. Het is helemaal prima als je een mooie, rustige babykamer wilt, en het natuurlijke hout is absoluut veilig, maar baby's zijn gewoon raar en geven soms de voorkeur aan een pluisje boven prachtig vormgegeven ontwikkelingsspeelgoed.

Wat ik die dag eigenlijk heb geleerd

Met de baby pukeko kwam alles goed. We deinsden langzaam achteruit, met een krijsende peuter en een hyperventilerende hond op sleeptouw, en lieten het kleine pluizebolletje terugkeren naar zijn gigantische polyamoreuze vogelfamilie. Ik dronk mijn koude koffie op. Jess liet Finn op zijn panda bijtring kauwen tot hij tegen haar borst in slaap viel.

Je zult je realiseren dat het ouderschap eigenlijk gewoon een reeks lichtjes angstaanjagende ontmoetingen is, waarbij je constant probeert te voorkomen dat je kinderen Salmonella oplopen, terwijl je tegelijkertijd de schoonheid van de natuur probeert te waarderen. Het is uitputtend, maar je doet het prima.

Voordat je je eigen kinderen het moeras in sleept om naar moeraskippen te zoeken, moet je zeker even de volledige Kianao outdoor-collectie bekijken om kleding in te slaan die echt een modderpoel kan overleven.

Veelgestelde vragen: Omdat je waarschijnlijk nog steeds in paniek bent

Mag ik een gered kuiken houden als het er verlaten uitziet?

Oh god nee. Doe dit alsjeblieft niet. Ik weet dat het pluizig is en er eenzaam uitziet, maar de ouders verstoppen zich vrijwel zeker in het riet en veroordelen je stiekem. Bovendien, als je het mee naar huis neemt, verpest je zijn leven. Wilde vogels zullen het namelijk aanvallen als je ooit probeert het weer vrij te laten. Bel je lokale dierenambulance als het zichtbaar gewond is, en loop verder gewoon door.

Wat als mijn kind de vogel echt aanraakt?

Raak zachtjes in paniek, en zoek dan onmiddellijk zeep. Wilde vogels zijn eigenlijk vliegende petrischaaltjes vol bacteriën zoals Salmonella. Dr. Aris was heel duidelijk: vogelpoep en veren zijn geen dingen die je in de buurt van de mond van een peuter wilt hebben. Schrob hun handen erg lang met warm water en zeep, en gooi hun hele outfit misschien maar gewoon in de was zodra je thuiskomt.

Hebben deze vogels echt meerdere moeders?

Ja, en daar ben ik nog steeds woedend over. Ze leven in groepen waar meerdere vrouwtjes eieren leggen in één gigantisch nest, en dan helpen de oudere broers en zussen bij het voeren van de baby's. Het is een niveau van coöperatieve kinderopvang waar moderne menselijke moeders alleen maar van kunnen dromen terwijl we ons in de voorraadkast verstoppen en oude crackertjes eten.

Hoe krijg ik moerasmodder uit biologisch katoen?

Het is oprecht een wonder, maar je wast het gewoon op de normale manier. Ik dacht dat Leo's Kianao-rompertje compleet verpest was, want de modder was zo dik dat het zijn eigen ecosysteem had, maar een standaard wasprogramma op 40 graden kreeg alles eruit. Gebruik echter geen wasverzachter, dat tast de natuurlijke vezels aan en maakt ze op een vreemde manier hard.