Waarom de Pretty Baby 1978-esthetiek het moderne moederschap verpest

Afgelopen dinsdag was ik drie uur bezig om een krijsende baby van vier maanden in een neutraal, stug linnen rompertje te wurmen, puur zodat mijn schoonmoeder me niet zou appen over hoe onverzorgd haar kleindochter eruitzag in mijn Instagram stories. Het pakje had acht piepkleine houten knoopjes op de rug. Mijn dochter had een spuitluier vijf minuten nadat ik de laatste had dichtgedaan. Ik zat daar maar op de vloer van de babykamer te staren naar de mosterdkleurige vlek die zich verspreidde over de 'aesthetic' beige stof, en besefte dat ik de weg helemaal kwijt was.

Luister, mijn eerste fout was mijn baby behandelen als een accessoire. Ik trapte in de val waar we allemaal in trappen als we slaapgebrek hebben en wanhopig op zoek zijn naar bevestiging. We proberen ze te kneden tot perfecte kleine stilleventjes om het internet te bewijzen dat we het goed doen. Er was een letterlijke poepexplosie voor nodig om me te herinneren dat ik zes jaar op een kinderafdeling heb gewerkt om kinderen in leven te houden, niet om ze te stylen voor een Vogue-fotoshoot.

Je hoeft je kind niet tentoon te stellen. Ik zie zoveel moeders dit momenteel doen en ik krijg er gewoon buikpijn van. We leven in een cultuur die eist dat we van ons privéleven openbare content maken, en de druk om een perfecte, fotogenieke baby te hebben is verstikkend. Ik moest de app drie weken lang van mijn telefoon verwijderen om te beseffen dat het comfort van mijn baby veel belangrijker is dan de esthetiek van mijn feed.

De bizarre geschiedenis van kindermodellen

Ik heb er de laatste tijd veel over nagedacht hoe we hier zijn beland. Ik keek die recente documentaire over Brooke Shields en dook daardoor in een enorme 'rabbit hole' over de geschiedenis van kinderen in de media. Als je terugkijkt naar hoe de maatschappij beelden van kinderen consumeerde, vooral de hele controverse rond de release van pretty baby 1978 full movie, wordt het echt bizar en duister. We kijken terug op die jaren '70 en veroordelen de volwassenen omdat ze een kind in zulke rare, uitbuitende situaties plaatsten.

Maar eerlijk gezegd weet ik niet of we nu veel beter af zijn. We denken dat we moreel superieur zijn omdat we onze kinderen alleen maar in schattige outfits op TikTok plaatsen in plaats van ze te casten in ongemakkelijke indiefilms. Maar we zenden nog steeds hun gezichten, hun driftbuien en hun lichamen uit naar duizenden vreemden zonder hun toestemming. Het platform is veranderd, maar het rare onderliggende verlangen om een pretty baby te hebben voor publieke consumptie is nergens heen gegaan.

Er is die onderhuidse druk om ervoor te zorgen dat je kind er altijd uitziet als een letterlijke ty baby-knuffel. Grote ogen, perfect gestyled haar, perfect stilzitten. Maar menselijke baby's zijn geen knuffeldieren. Het zijn eigenlijk gewoon luidruchtige, lekkende wezentjes die proberen uit te vinden hoe zwaartekracht werkt. Hoe meer we proberen ze in een esthetisch hokje te duwen, hoe ongelukkiger iedereen wordt.

Ziekenhuistriage in je babykamer

Tijdens triages op de kinderafdeling heb ik duizenden van dit soort zwaar gestylede baby's voorbij zien komen. Het kind heeft 39 graden koorts en draagt een miniatuur tweedjasje met een klein vlinderdasje. De moeder is in paniek, en ik sta daar te bedenken hoe ik een stethoscoop door vier lagen niet-ademend polyester moet wurmen. Lieve schat, je kind is ziek, ze hebben geen catwalk-look nodig. We moeten gewoon bij de borstkas kunnen.

Die triagementaliteit is precies hoe ik babykleding nu benader. Als ik het niet in drie seconden in het donker kan uittrekken terwijl ik op twee uur slaap functioneer, gaat het haar lichaam niet op. Punt.

Hier moet ik toegeven dat ik nog steeds momenten van zwakte heb. Ik wil toch dat ze er schattig uitziet. Het compromis dat ik heb gevonden is de Biologisch Katoenen Baby Romper met Ruffles van Kianao. Het heeft van die kleine ruches die de behoefte aan traditionele vrouwelijkheid van mijn schoonmoeder bevredigen, maar het kledingstuk zelf is gewoon functionele triage-uitrusting. Door de envelophals kan ik hem naar beneden over haar lichaam trekken in plaats van over haar hoofd als er een spuitluier is. De stof is rekbaar genoeg zodat ik niet het gevoel heb dat ik een octopus in een worstvel aan het worstelen ben.

Ik zal wel heel eerlijk zijn over die ruches. Ze zijn schattig, maar ze fungeren eigenlijk als kleine plankjes voor spuug. Als je ze gepureerde worteltjes voert, vinden die ruches wel een manier om de spetters op te vangen. Maar het biologische katoen is vrij makkelijk schoon te wassen, dus ik heb besloten er maar mee te leven.

Bekijk biologische babykleding die de wasmachine wél overleeft

Wat mijn kinderarts écht zei over de huid

De obsessie met goedkope, trendy kleding maakt de huidbarrière van baby's helemaal kapot. Ik zie moeders enorme ladingen fast-fashion outfits online kopen omdat ze er leuk uitzien op foto's, waarbij ze volledig negeren dat de stof in feite gesponnen plastic is, behandeld met formaldehyde.

Mijn kinderarts Dr. Gupta wierp één blik op de milde eczeemopvlamming van mijn dochter en vroeg me waar ze in sliep. Ik mompelde iets over een schattig fleece boxpakje dat ik in de uitverkoop had gekocht. Ze gaf me die specifieke teleurgestelde-tante-blik en zei dat ik het weg moest gooien. Ze zei dat een babyhuid nog niet de juiste lipidenbarrière heeft ontwikkeld, of iets in die trant. Eigenlijk kunnen ze hun temperatuur niet stabiel houden, dus synthetische stoffen sluiten hun lichaamswarmte en zweet op tegen hun huid, wat het perfecte recept is voor contacteczeem.

Biologisch katoen is niet zomaar een elitair modewoord voor rijke mensen. Het is echt een medische noodzaak voor kinderen met een gevoelige huid. Het ademt. Het stoot geen rare chemicaliën uit. Je kunt het heet wassen wanneer ze het onvermijdelijk weer bedekken met lichaamsvloeistoffen.

De realiteit van motorische ontwikkeling

We moeten het hebben over het 'container baby syndroom'. Dit fenomeen zagen we constant in de kliniek. Ouders kopen van die ongelooflijk esthetische, dure wipstoeltjes en babynestjes die perfect passen bij de inrichting van hun woonkamer. Ze laten het kind daar zes uur per dag in vastgesnoerd zitten omdat het er leuk uitziet en ze zo netjes op één plek blijven.

Vervolgens vragen ze zich af waarom hun kind van zes maanden een platte plek op het achterhoofd heeft en niet kan omrollen.

Baby's horen op de grond. Het is niet glamoureus. De vloer ligt vol met hondenhaar en kruimels, maar dat is waar de grove motoriek wordt ontwikkeld. Ze moeten zich opdrukken, rondrollen en worstelen.

Als je iets nodig hebt om ze op de grond bezig te houden zonder de esthetiek van je woonkamer te verpesten, dan is de Houten Babygym een prima gulden middenweg. Het is een frame in Montessori-stijl met hangende dierenspeeltjes. Vanuit ontwikkelingsoogpunt denk ik dat de hersenen betere verbindingen maken wanneer ze reiken naar hout en stof, in plaats van op een knop te drukken van een plastic wangedrocht dat het alfabet naar ze schreeuwt met een robotstem.

Dat gezegd hebbende, negeert mijn dochter de hangende speeltjes nu meestal en probeert ze tijgerend bij de houten poten van het frame te komen om erop te kauwen. Het zal wel. Ze is haar kaakspieren aan het trainen.

Tandjes krijgen is gewoon één grote, vieze kwijlboel

Over ergens op kauwen gesproken, niets bereidt je voor op de enorme hoeveelheid speeksel die een baby produceert bij het doorkomen van de tandjes. Het is alsof je samenwoont met een kleine, boze sint-bernard.

Dit is nog een gebied waar de esthetische druk tekortschiet. Mensen kopen van die prachtige, onbehandelde houten bijtringen in de vorm van bosdieren. Ze zien er geweldig uit op Instagram. In werkelijkheid raken ze doordrenkt met spuug, worden ze op de vloer van een supermarkt gegooid, en daarna kun je ze niet goed desinfecteren zonder dat het hout gaat splinteren of een broedplaats voor bacteriën wordt.

Je hebt iets nodig wat je kunt uitkoken. Ik gaf mijn dochter de Panda Bijtring en heb nooit spijt gehad. Het is van voedselveilige siliconen, dus als ze hem onvermijdelijk op een parkeerplaats laat vallen, neem ik hem gewoon mee naar huis en gooi hem in de vaatwasser op het desinfectieprogramma. Het bamboe-textuur gedeelte van het ontwerp lijkt precies de plek te raken waar haar kiezen door het tandvlees proberen te breken. Het is niet vintage, het is geen familiestuk, maar het stopt wel het gekrijs.

De realitycheck van de digitale voetafdruk

Ik had hier vorige maand echt een mental breakdown over. Ik zat om 2 uur 's nachts op mijn telefoon te kijken naar honderden foto's van mijn kind. Op de helft daarvan zag ze er ongelukkig uit omdat ik probeerde haar te laten poseren of iets aan te trekken wat niet lekker zat. Ik realiseerde me dat ik een digitale voetafdruk aan het bouwen was voor iemand die nog niet eens kan praten.

Als ze een tiener is, erft ze de online aanwezigheid die ik voor haar heb gecreëerd. Wil ik dat ze een gecureerde, neppe versie van haar jeugd ziet waarin ze slechts een accessoire was voor mijn moeder-ego? Of wil ik dat ze een kind ziet dat vies, comfortabel en lekker verwilderd mocht zijn?

Stop met het kopen van die stugge linnen tuinbroeken. Maak je geen zorgen of haar sokken wel bij haar haarstrik passen. Kleed ze in zacht, ademend katoen waarin ze echt kunnen bewegen. Laat ze die kleren maar verpesten. Leg de camera weg terwijl je ze dat boxpakje met vlekken laat dragen, zodat ze gewoon kunnen bestaan zonder op te treden voor een publiek.

Ouderschap is al moeilijk genoeg zonder te doen alsof je een PR-bureau runt voor een kleine, irrationele klant.

Klaar om te stoppen met je kind als een accessoire te behandelen en ze gewoon aan te kleden in dingen die écht werken? Bekijk Kianao's collectie van praktische, biologische basics.

Veelgestelde vragen over mijn rommelige realiteit als moeder

Waarom vlamt de huid van mijn baby op als ze schattige outfits dragen?

Omdat die schattige outfits meestal gemaakt zijn van polyester en nachtmerries. Synthetische vezels sluiten zweet en warmte direct op tegen hun onderontwikkelde huidbarrière. Het is eigenlijk alsof je ze in vershoudfolie wikkelt. Houd het bij biologisch katoen als je niet elke avond apotheker wilt spelen met de hydrocortisoncrème.

Moet ik echt biologisch katoen kopen?

Luister, ik dacht vroeger dat het een oplichtingstruc was om angstige moeders hun geld af te troggelen. Maar na het behandelen van genoeg raar, onverklaarbaar contacteczeem in de kliniek, ben ik om. Regulier katoen wordt tijdens het productieproces zwaar behandeld met chemicaliën. Biologisch katoen slaat dat deel over. Het lost niet alles op, maar het haalt wel een grote boosdoener uit de vergelijking.

Hoe zorg ik dat mijn familie stopt met het kopen van ongemakkelijke, 'aesthetic' kleding?

Niet. Je glimlacht gewoon, pakt dat stugge spijkerjasje aan, zegt dankjewel en propt het achterin de kast totdat ze eruit gegroeid zijn. Als je schoonmoeder vraagt waar het is, kijk je gewoon verward en zeg je dat ze er een enorme spuitluier in hadden en dat het in de week staat. Werkt elke keer.

Zijn houten babyspeeltjes echt beter voor de ontwikkeling?

Waarschijnlijk? Mijn kinderarts lijkt te denken dat simpel speelgoed baby's dwingt hun fantasie te gebruiken, in plaats van passief te zitten terwijl een plastic speeltje lichtjes naar ze flitst. Ik heb er gewoon de voorkeur aan omdat ze geen batterijen nodig hebben en me niet om 3 uur 's nachts wakker maken met willekeurige elektronische geluiden vanuit de speelgoedkist.

Wat is de beste manier om siliconen bijtringen schoon te maken?

Brute hitte. Bijtringen zijn walgelijke dragers van ziektekiemen. Veeg ze niet zomaar af met een babydoekje. Ik gooi onze siliconen bijtringen direct in het bovenste rek van de vaatwasser op de heetste stand, of ik kook ze vijf minuten uit in een pan met water als ik me extra paranoïde voel over de ziektekiemen van het kinderdagverblijf.