Wat te doen als je peuter 'She Gon Call Me Baby Booter' zingt

Toen mijn tweejarige tweelingdochters een rare, schokkerige zombiedans rond het kookeiland begonnen te doen terwijl ze een onverstaanbare zin zongen, vroeg ik drie verschillende mensen om advies over wat ik moest doen. Mijn moeder vertelde me, onder het genot van een lauwe kop thee, dat ik het gewoon moest negeren, want "jij deed ook zes maanden lang alsof je een Teenage Mutant Ninja Turtle was en jij bent ook best redelijk opgedroogd." De angstaanjagend fanatieke moeder bij onze speelgroep in de buurt leunde naar voren, met wilde ogen boven haar matcha latte, en fluisterde dat ik onze iPad onmiddellijk in de Theems moest gooien. Tot slot stelde mijn maat Dave in het café voor om ze gewoon loeizware winterlaarzen aan te trekken, zodat het fysiek onmogelijk werd om dat schuifelende dansje nog te doen.

Niets van dit alles hielp echt. Ik bleef maar staren naar mijn dochters, die tegen de koelkast botsten en iets herhaalden wat verdacht veel klonk als "she gon call me baby booter."

Ik had geen idee wat een baby booter was, maar ik wist wel dat ik er doodsbang voor was.

[IMAGE PLACEHOLDER: Peuter in biologisch katoen kijkt verward naar een tabletscherm]

Het moment dat ik de link met trapmuziek ontdekte

Ik heb een uur op Google doorgebracht terwijl ze sliepen (pagina 47 van mijn opvoedboek stelt voor om bedtijd te gebruiken om jezelf te centreren met ademhalingsoefeningen, wat ik enorm nutteloos vind als er een internetmysterie moet worden opgelost). Het bleek dat ze een enorme TikTok-trend probeerden na te doen. De zin die ze aan het verhaspelen waren was "she gon call me Baby Buddha."

Een creatief persoon op het internet had een behoorlijk expliciet rapnummer van een artiest genaamd NBA YoungBoy gepakt, dat over iets gelegd wat klinkt als de achtergrondmuziek van een felgekleurde Roblox-game, en het losgelaten op het algoritme. Mensen verstonden de tekst verkeerd. Ze begonnen video's van zichzelf te posten waarin ze dit schokkerige, wezenloze dansje deden en noemden het het 'Baby Boo Syndroom'. En op de een of andere manier, door de duistere magie van automatisch afspelende video's terwijl ik even afgeleid was om geprakte banaan van het plafond te schrapen, heeft mijn tweeling dit in zich opgenomen.

Ineens was mijn woonkamer veranderd in een miniatuurnachtclub met een nummer dat bol staat van de verwijzingen naar codeïne, vuurwapens en bendes. Ik voelde mijn vaderlijke waardigheid sneller uit me wegstromen dan het saldo van mijn bankrekening in een overdekt speelparadijs.

De absurditeit van dit alles is verbijsterend. De ene helft van de tweeling is duidelijk de leider van deze operatie en stampt met haar kleine voetje op de maat, terwijl de ander gewoon wat in het rond draait en "call me baby" naar de kat roept. Ze weten niet dat ze zingen over verdovende middelen. Ze denken gewoon dat het een grappig liedje is over een spookje of een schoen. En daar sta ik dan middenin, onder de opgedroogde havermout, me afvragend of ik mezelf moet aangeven bij de kinderbescherming.

Wat de huisarts eigenlijk zei over schermtijd

Ik kaartte dit aan tijdens onze volgende afspraak bij het consultatiebureau en probeerde luchtig te klinken, alsof mijn kinderen niet luidruchtig aan het repeteren waren voor een rapvideo in de wachtkamer. Onze huisarts, een ontzettend lieve vrouw die er altijd ontzettend moe uitziet, zuchtte diep. Ze gooide geen strenge regels naar mijn hoofd. Ze mompelde alleen iets over dat onze hersenen niet echt gebouwd zijn om vijftig compleet verschillende video's per minuut te verwerken.

Ze vertelde dat deskundigen eigenlijk een beetje vaag hopen dat we samen met onze kinderen naar deze video's zitten te kijken, in plaats van het scherm te gebruiken als digitale speen. Dat heet co-viewing. Het idee erachter is dat, mocht je kind "she gon call me baby boo" beginnen te zingen tijdens een zombiewandeling, je er direct bij bent om in te grijpen, iets anders op te zetten, en misschien wel heel hard 'De Wielen van de Bus' te zingen totdat de herinnering is overschreven.

Dat klinkt in theorie best logisch. In de praktijk probeer ik meestal gewoon water te koken zonder dat iemand de hond in de fik steekt. Toch deed het me wel beseffen dat ik wat meer moest letten op wat ze allemaal in zich opnamen, zelfs als de muziek klinkt als een onschuldige ijscowagen.

Van internet baby booters naar echte babyslofjes

Ik had de overweldigende kracht van het internet dan misschien niet in de hand, maar Dave's advies in de kroeg zette me wel aan het denken over hun voeten. Als ik dan toch werd blootgesteld aan dit eindeloze gedans, wilde ik op z'n minst hun teentjes beschermen tegen die onvergeeflijke hardhouten vloeren.

Dit leidde tot een nieuw medisch konijnenhol vol paniek. Ik was er altijd vanuit gegaan dat zodra ze begonnen te lopen—en heftig begonnen te dansen—ze stevige schoenen nodig hadden voor in huis. Niet dus, blijkbaar. Mijn kinderarts gaf sterk de indruk dat baby's en peuters het veel beter doen als ze op blote voeten rondlopen. Het heeft er iets mee te maken dat ze nog steeds aan het ontdekken zijn waar hun lichaam zich in de ruimte bevindt, en hun voetjes in stugge leren laarzen proppen, gooit hun balans in de war.

Maar als het ijskoud is in het appartement, zijn blote voeten natuurlijk geen optie. We sluiten een compromis met slofjes met zachte zolen die het gevoel van blote voeten nabootsen, terwijl ze tegelijkertijd bevriezingsverschijnselen op afstand houden.

Als je manieren zoekt om jezelf af te leiden van het angstaanjagende digitale landschap, door tastbare spullen te kopen die je kinderen niets leren over bendegeweld, kan kijken naar biologische babykleding hopelijk je gespannen zenuwen wat tot rust brengen.

De slachtoffers in de kledingkast door de baby boo-dans

Al dat wilde gedans heeft ook een nadeel, naast de overduidelijke psychologische schade voor mij dan. Op een middag stond de leidster van de tweeling zo intens te dansen in de keuken dat ze te maken kreeg met een catastrofale luier-explosie. Het was een poepexplosie van epische proporties, precies op het moment van een bass drop.

Hier moet ik echt even een eervolle vermelding geven aan een ware levensredder: het Biologisch Katoenen Baby Rompertje. Als je de specifieke gruwel van het uittrekken van een strakke, vieze romper over het hoofd van een peuter, terwijl die nog steeds de Baby Boo shuffle probeert te doen, nog nooit hebt ervaren... prijs jezelf dan gelukkig.

Dit rompertje heeft van die handige envelop-halslijnen. Je kunt het hele verpeste kledingstuk gewoon naar beneden trekken en zo het haar en het gezicht volledig vermijden. Dat is een eigenschap waar ik voordat ik kinderen had echt niet om gaf, maar inmiddels beschouw ik het als een technisch hoogstandje dat op gelijke voet staat met de Large Hadron Collider. De stof is grotendeels biologisch katoen met een klein beetje stretch, waardoor het fijn meebeweegt als ze besluiten om te gaan squatten op totaal ongepaste rapmuziek. Het is fantastisch. Ik heb er zes gekocht.

[IMAGE PLACEHOLDER: Twee peuters gewikkeld in blauwe bosdekentjes die eruitzien als kleine burrito's]

Wanhopige maatregelen en houten afleidingen

Uiteindelijk besloot ik dat de enige manier om het dansen te stoppen, was door ze simpelweg te immobiliseren. Grapje hoor, deels. Maar er is echt een bepaalde rust die je ervaart als je een peuter zo lekker strak inwikkelt dat ze hun armen letterlijk niet meer kunnen bewegen.

Als het internet even te veel wordt, wikkel ik ze allebei in de Bamboe Babydeken - Blauwe Vos in het Bos. Het patroon zou heel rustgevend en Scandinavisch moeten zijn. Ik weet niet of de tweeling veel geeft om noordse designprincipes, maar de bamboemix is ongelofelijk zacht. En als ik ze inpak als kleine tweeling-burrito's, stopt het zombiedansen abrupt. De blauwe tinten zijn bedoeld om de hartslag te verlagen, al is het eerlijk gezegd míjn hartslag die verlaagd moet worden nadat ik heb gekeken hoe ze proberen te breakdancen op het vloerkleed.

In een verdere poging om ze weg te houden van die lichtgevende rechthoeken die ze bedenkelijke straattaal leren, hebben we ook de Babygym met Visjes en Houten Ringen in de hoek van de kamer gezet.

Ik zal hier heel eerlijk over zijn: hij ziet er prachtig uit en past perfect bij die hele minimalistische, duurzame vibe waar mijn vrouw zo van houdt. Toen ze zes maanden oud waren, was het fantastisch. Nu ze twee zijn, proberen ze het frame vooral uit elkaar te slopen en gebruiken ze de houten ringen als wapens tegen elkaar. Het is stevig genoeg gebouwd om hun aanvallen te overleven, maar ik denk dat we de fase van die vredige, Montessori-achtige grijpoefeningen inmiddels iets voorbij zijn. Als je een jongere baby hebt die nog niet kruipt, is dit een heerlijk item. Maar met een peutertweeling is het eigenlijk gewoon een kleine houten barricade.

De chaos omarmen (want wat kun je anders?)

De realiteit van kinderen opvoeden is tegenwoordig dat de buitenwereld toch wel binnendringt, hoe streng je de wifi ook in de gaten houdt. De ene dag kauwen ze vrolijk op een Siliconen Bijtring in de Vorm van een Lama (die trouwens objectief gezien fantastisch is — je kunt hem in de vaatwasser gooien als ze hem onvermijdelijk in een plas laten vallen), en de volgende dag citeren ze drillrap.

Ik kan ze niet volledig afschermen voor elke gekke trend die voorbijkomt op een scherm. En ik kan de kerel in de kroeg ook niet tegenhouden om me vreselijk advies te geven. Het enige wat ik kan doen is goede, zachte kleding voor ze kopen, de iPad verstoppen als het uit de hand loopt, en hopen dat ze dat deuntje volgende week weer vergeten zijn.

Dus, mocht je kleintje je ineens recht in de ogen aankijken en zeggen: "she gon call me baby booter," haal dan gewoon even diep adem. Geef ze een houten blok. Wikkel ze in een dekentje. En schenk misschien even een hele grote kop thee voor jezelf in.

Als je zelf te maken hebt met van die piepkleine dansers en hun garderobe een update kan gebruiken voordat ze overal uitgegroeid zijn, bekijk dan onze collectie biologische babykleding en vind iets dat wél bestand is tegen de chaos.

Veelgestelde Vragen vanuit de Loopgraven

Wat is dat 'baby boo syndroom' nou precies?

Het is geen echt medisch syndroom, godzijdank. Het is gewoon een virale internet-meme waarbij mensen — en helaas dus ook onze uiterst beïnvloedbare kinderen — een stijve, zombie-achtige dans doen op een zwaar geremixte, expliciete rap. Ze verstonden de tekst "Baby Buddha" verkeerd als "Baby Boo" of "Baby Booter." Het is voornamelijk onschuldig nadoen, maar de context van het originele nummer is absoluut niet geschikt voor kinderen onder de vijf.

Moet ik de iPad afpakken als ze rare internetzinnetjes beginnen te herhalen?

Mijn huisarts suggereerde beleefd dat de tablet uit het raam gooien misschien een tikkeltje overdreven is. Het gaat er meer om dat je uitzoekt wáár ze het vandaan hebben, en dat je erbij gaat zitten als ze iets kijken. De algoritmes zijn slinks. Het ene moment kijken ze naar een animatievarkentje dat in modderplassen springt, het volgende moment is het een trapmuziek-danscompilatie. Hou de autoplay-functie dus gewoon wat beter in de gaten.

Klopt het dat ze in huis geen stugge schoenen mogen dragen?

Volgens de medische experts die ik heb gesproken wel, ja. Blote voeten zijn het beste om hun balans te oefenen en de spieren in hun voetjes sterker te maken. Als het echt te koud is voor blote teentjes, houd het dan bij babyslofjes met zachte zolen of sokjes met antislip. Stugge, zware schoenen veranderen ze in principe in kleine, onhandige astronauten die op de maan proberen te lopen.

Hoe krijg ik een viraal TikTok-nummer uit het hoofd van een peuter?

Niet. Je moet gewoon een nòg irritanter en aanstekelijker nummer introduceren als vervanging. Ik raad aan om heel agressief de introtune te zingen van elke vrolijke, repeterende tekenfilm die je enigszins kunt verdragen, net zolang tot de rapteksten naar de vergetelheid zijn verbannen. Het is eigenlijk gewoon een uitputtingsslag.

Werken die envelop-halslijnen bij rompertjes eigenlijk echt?

Ja, en ze redden bovendien je gemoedsrust. Wanneer een luier bezwijkt en de inhoud naar boven reist, wil je die ravage echt niet over het gezichtje en door het haar van je kind trekken. Het rompertje naar beneden over hun schouders en via hun beentjes uittrekken, is de enige waardige manier om uit een uiterst onwaardige situatie te komen.