De rommelige waarheid: Waarom we eindelijk overstapten op siliconen slabbetjes

Laat me je een beeld schetsen. Het is een willekeurige dinsdag in november 2017. Maya is zes maanden oud, en we beginnen aan de mysterieuze, angstaanjagende reis van de Rapley-methode (Baby-Led Weaning). Ik zit om 2 uur 's middags op de keukenvloer in een grijze zwangerschapslegging van de HEMA met een mysterieuze vlek op de knie, en drink mijn derde kop donker gebrande koffie die al zo vaak in de magnetron is opgewarmd dat hij letterlijk naar accuzuur smaakt. Maya zit in haar kinderstoel, ziet eruit als een engeltje, en ik heb zojuist een prachtig, crèmekleurig slabbetje van biologisch linnen om haar nek gebonden, omdat ik leed aan de zware waanvoorstelling dat mijn leven zou kunnen lijken op een minimalistisch Zweeds Instagram-account.

Ik gaf haar gestoomde stukjes zoete aardappel.

Binnen precies vier seconden was de zoete aardappel verpulverd tot een neon-oranje pasta. Ze smeerde het in haar ogen, haar haar, en agressief in het prachtige crèmekleurige linnen slabbetje. Ik maakte me geen zorgen, zoiets van, ik was het later wel. Maar toen ik het eindelijk van haar afpelde, was het slabbetje permanent radioactief oranje geverfd en rook het vaag naar zure melk en rottende knolgewassen. Ik heb dat stomme stukje stof vier keer gewassen met elke bekende vlekkenverwijderaar, en het leek nog steeds op een kleine plaats delict. Hoe dan ook, het punt is: dat was exact het moment dat mijn hersenen kortsluiting maakten en ik me realiseerde dat stoffen slabbetjes voor vast voedsel een vorm van psychologische marteling zijn, ontworpen om de geest van kersverse moeders te breken.

Ik heb het hele pak van 15 'esthetische' stoffen slabbetjes dat ik op mijn babylijst had gezet, weggegooid. Gewoon in de prullenbak gemieterd alsof ze radioactief waren.

Als je momenteel om middernacht met een tandenborstel bij de gootsteen staat, en avocado uit een katoenweefsel staat te schrobben terwijl je stilletjes huilt over hoe weinig vrije tijd je hebt, gooi dan alsjeblieft die hele giftige stapel in de prullenbak en sluit je bij mij aan in de afneembare revolutie.

De inzinking in de babywinkel en het probleem van het slappe opvangbakje

Na het grote zoete-aardappel-incident zette ik Maya in de kinderwagen, reed in een soort waas naar de Prénatal en begon wanhopig etiketten te lezen in het babypad. Ik kocht een 3-pack van die siliconen slabbetjes omdat er schattige zachte regenboogjes op stonden en ik de wanhoop nabij was. En eerlijk, ze waren prima. Het was absoluut een verbetering ten opzichte van de linnen nachtmerrie, want deze kon ik tenminste afvegen met een velletje keukenrol.

Maar het ding met goedkope siliconen slabbetjes waar niemand je voor waarschuwt, totdat je letterlijk voor de derde keer op één ochtend slijmerig roerei van je keukentegels staat te vegen: de structuur van het opvangbakje is alles.

Die goedkopere slabbetjes hebben van die hele slappe, platte zakjes die gewoon strak tegen de borst van de baby aan liggen. Dus als Maya een glibberig stukje banaan liet vallen, lachte het opvangbakje me gewoon uit, bleef compleet dicht, en de banaan stuiterde als op een trampoline van haar borst rechtstreeks op mijn blote voet. Walgelijk. Ik was zó kwaad. Een slabbetje zonder een stevig, open opvangbakje is geen slabbetje, het is gewoon een waterdicht schort dat de rommel rechtstreeks je schoot in stuurt. Mijn man ontwikkelde daarna echt een rare obsessie met de bakjes van slabbetjes; hij liep in winkels naar slabbetjes toe en porde erin om de structurele integriteit te testen. Beschamend, maar eerlijk is eerlijk, hij had wel gelijk.

Een goed, waterdicht siliconen slabbetje heeft een bakje dat werkt als de opengesperde bek van een pelikaan: het blijft gewoon wagenwijd openstaan en vangt alle bijkomende schade op voordat het de vloer raakt. Klittenbandsluitingen op stoffen slabbetjes zijn het werk van de duivel, omdat ze in de was aan mijn dure yogabroeken blijven haken en rare pluisjes vasthouden, dus houd het gewoon bij flexibele siliconen knoopjes.

Wat mijn dokter zei over de wetenschappelijke kant

Toen ik drie jaar later zwanger was van Leo, werd ik getroffen door de onvermijdelijke 'tweede-kind-angst' over gifstoffen en plastics. Om 3 uur 's nachts las ik al die angstaanjagende artikelen over microplastics en chemische uitwasemingen. Ik bracht het ter sprake bij mijn arts, dr. Aris, die me over haar bril aankeek terwijl ik zenuwachtig mijn ijskoffie achterover sloeg.

Ze vertelde me eigenlijk dat niet alle zachte materialen gelijk zijn, en zei dat we op zoek moeten naar 100% voedselveilige siliconen. Van wat ik er vaag van begrijp—en ik ben bijna gezakt voor scheikunde op de middelbare school, dus neem dit met een korreltje zout—zijn echte siliconen helemaal geen plastic. Het wordt gemaakt van silica, wat eigenlijk gewoon zand is, plus zuurstof en koolstof. Het breekt niet af in van die enge microplastics die overal in terechtkomen.

Maar ze noemde ook iets over hoe goedkope siliconen chemische vulstoffen gebruiken of 'tin-cured' (met tin uitgehard) zijn. Dat klinkt vaag als een probleem met blikvoer, maar blijkbaar laat het chemische bijproducten achter. Ze zei dat ik moest zoeken naar 'platinum-cured' (met platina uitgeharde) siliconen, omdat dat de allerpuurste versie is en geen rare stoffen lekt als het heet wordt. Dus nu ben ik die gekke persoon die ervoor zorgt dat alles wat mijn kinderen in hun mond stoppen van de hoogst mogelijke kwaliteit is, simpelweg omdat mijn angst dat eist.

Een overlevingspakket voor voedertijd samenstellen waar je níét van gaat huilen

Als je de slabbetjes-situatie eenmaal op orde hebt, moet je eigenlijk de rest van je uitrusting ook herzien. Een afneembaar slabbetje helpt namelijk niet als je kind zijn kommetje nog steeds door de kamer slingert als een kleine, agressieve frisbeekampioen. Toen Leo ongeveer 9 maanden oud was, ging hij door een fase waarin zijn favoriete spelletje "kijk hoe mama's gezicht rood wordt als ik mijn bord laat vallen" was.

Ik werd eindelijk slim en begon de Siliconen Babykom met Zuignap van Kianao te gebruiken. De zuigkracht van dit ding is oprecht lachwekkend. Mijn man, die denkt dat hij heel sterk is, heeft daadwerkelijk een polsspier verrekt toen hij hem van ons kookeiland probeerde los te wrikken, omdat hij niet doorhad dat je gewoon het verborgen lipje moet optillen. Leo zat daar dan, met beide handjes de rand van de kom vastgrijpend, trekkend met al zijn babykracht, en de kom bleef gewoon staan. Het was een enorme overwinning voor mijn mentale gezondheid. Bovendien zijn de opstaande randen precies genoeg naar binnen gebogen, zodat wanneer hij agressief in zijn havermout prikt, het terugvalt in de kom in plaats van op de grond.

Over prikken gesproken, laten we het hebben over bestek. Ik heb een begraafplaats van rare plastic lepels in mijn lade die doodgekauwd of gesmolten zijn in de vaatwasser. Uiteindelijk zijn we overgestapt op de Bamboe Baby Lepel en Vork Set en ik ben hier op een vreemde manier enorm gepassioneerd over. Het handvat is van dik bamboe, wat superlicht is, maar het uiteinde is van heel zacht, voedselveilig siliconen. Toen Leo leerde om zelf te eten, had hij nul coördinatie en propte hij onvermijdelijk de lepel veel te ver in zijn mond of sloeg zichzelf ermee in het gezicht. Doordat het uiteinde van zacht siliconen is, bezeerde hij nooit zijn tandvlees. De helft van de tijd zat hij er gewoon op te kauwen alsof het een bijtring was.

Ik moet wel zeggen, we hebben ook hun Siliconen Berenkom met Zuignap geprobeerd omdat deze, logischerwijs, schattige berenoortjes heeft en ik een zwak heb voor esthetische babyspullen. Hij heeft dezelfde fantastische zuigkracht, maar Leo had precies door dat hij de berenoortjes kon gebruiken voor extra grip om te proberen de kom van tafel te trekken. Het is hem nooit gelukt, maar het gaf hem wel een handig handvat om zich aan vast te houden terwijl hij naar me schreeuwde om meer blauwe bessen. Het is schattig, maar als je een baby hebt die etenstijd ziet als een tactische strijd, kun je het misschien beter bij de ronde kom houden.

Als jij ook vastzit in de loopgraven van de Rapley-methode en op zoek bent naar spullen die de vaatwasser daadwerkelijk overleven, moet je waarschijnlijk de Vast Voedsel & Fingerfood collectie van Kianao eens bekijken.

De vaatwasser-situatie en mijn obsessie met huishoudelijke apparaten

Mensen vragen me altijd in mijn Instagram DM's of siliconen slabbetjes vaatwasserbestendig zijn, en dan lach ik letterlijk hardop naar mijn telefoon. Oh god, ja.

Als er iets mijn huis binnenkomt dat het bovenste rek van mijn vaatwasser op het intensieve hygiëneprogramma niet kan overleven, dan is het dood voor mij. Ik was he-le-maal niets met de hand af. Ik was zelfs mijn eigen wijnglazen niet met de hand af. Het allerbeste van de overstap naar siliconen is de routine na de maaltijd. Ik doe Leo's slabbetje af, kieper de gigantische verzameling doodgekauwde broodkorsten en zompige doperwtjes uit het pelikaanbakje direct in de prullenbak, en gooi het hele slabbetje op het bovenste rek van de vaatwasser, naast zijn kommetje.

Dat is alles. Niet weken. Geen vlekkenverwijderaar. Niet bidden tot de wasgoden dat de blauwebessenvlekken in de zon zullen verdwijnen.

En omdat hoogwaardige, voedselveilige siliconen hittebestendig zijn tot een of andere idiote temperatuur, smelt het niet, trekt het niet krom en rekken de knoopsgaatjes niet uit. Het komt er een uur later uit zonder enige geur en ziet er gloednieuw uit. Het is pure magie.

Mijn dokter noemde ook dat het ontwerp met het open bakje bizar goed is voor hun ontwikkeling. Wanneer baby's een glibberig stukje pasta in het bakje laten vallen, moeten ze naar beneden kijken, het lokaliseren en hun fijne pincetgreep gebruiken om het eruit te vissen. Het is als een ingebouwde activiteit voor de fijne motoriek die ze nog eens vijf minuten extra bezighoudt, zodat ik mijn inmiddels koude koffie op kan drinken. Win-win.

Hoe dan ook, laat de was je leven niet langer verpesten. Je hebt echt geen enorme voorraad prut-stoffen slabbetjes nodig die je lades rommelig maken. Herover je avonden, red je geestelijke gezondheid en shop hier de voedingsessentials van Kianao.

Veelgestelde vragen over rommelige maaltijden (van de ene vermoeide ouder aan de andere)

Hoeveel siliconen slabbetjes heb ik realistisch gezien nodig?

Eerlijk? Twee. Misschien drie als je een huis met meerdere verdiepingen hebt en steeds dingen onder de bank kwijtraakt. Toen ik stoffen slabbetjes gebruikte, ging ik er wel vijf per dag doorheen en had ik een voorraad van twintig stuks die constant in de wasmand lagen en naar zure kaas roken. Met siliconen spoel je het na het ontbijt gewoon even af in de gootsteen of veeg je het schoon met een nat doekje, en tegen lunchtijd is het droog en klaar voor gebruik. Twee is het magische getal, zodat je altijd een reserve hebt terwijl de andere in de vaatwasser zit.

Zijn ze echt 100% vaatwasserbestendig?

Ja, absoluut. 100% voedselveilige siliconen smelten niet en gaan niet raar doen in de vaatwasser. Ik gooi de mijne letterlijk elke avond op het bovenste rek. Zorg er alleen voor dat je het niet per ongeluk helemaal onderin bij het blootliggende verwarmingselement van een oude vaatwasser propt, maar laat de machine verder lekker het vuile werk doen. Ik weiger ze met de hand af te wassen.

Mijn oude siliconen borden smaken naar zeep, gaan de slabbetjes dan ook naar zeep ruiken?

Ugh, die fantoom-zeepgeur is vreselijk! Siliconen zijn totaal niet poreus, maar ze kunnen soms de oliën van zwaar geparfumeerde vaatwasmiddelen vasthouden. Ik had dit ooit met een goedkoop bordje en de spaghetti smaakte naar 'lavendel bergbries'. Gadverdamme. Als je slabbetjes of kommetjes naar je vaatwasmiddel beginnen te ruiken, kook ze dan gewoon een minuut of tien in water, of leg ze even in de oven op 120 graden om de zeepoliën weg te branden. En eerlijk, stap voor babyspullen gewoon over op een ongeparfumeerd, transparant afwasmiddel. Dat lost het probleem volledig op.

Passen deze ook bij lekker mollige baby's?

Maya had echt oneindig veel nekplooitjes. Ze zag eruit als het schattige nichtje van het Michelinmannetje totdat ze achttien maanden oud was. Die stugge slabbetjes met klittenband sneden in haar nek en lieten rode striemen achter, maar siliconen zijn superzacht en vallen heel soepel. Bovendien hebben de knoopsluitingen op de achterkant zo'n vier verschillende gaatjes, zodat je ze precies kunt afstellen: van een piepklein nekje van zes maanden oud tot een stevige peuternek, zonder dat het knelt. Het groeit met ze mee, wat betekent dat je nooit meer een ander slabbetje hoeft te kopen.