Het baby-kippendrama om 2 uur 's nachts: puree, pluimvee en mijn verstand

Daar stond ik dan, om 02:13 uur op een dinsdagnacht, op blote voeten in mijn keuken in een groezelig t-shirt, starend naar een aan diggelen gevallen glazen bewaarbakje vol gepureerde babykip waar ik net twee uur op had lopen koken en blenden. Terwijl de beige vleespasta langzaam in de voegen van mijn tegels trok, krijste mijn zes maanden oude baby in mijn linkerarm, en buiten in de garage schreeuwden zes piepkleine pluizenbollen de longen uit hun lijfje omdat de stekkerdoos van hun warmtebak was uitgevallen. Pure, onvervalste chaos.

Als je me vijf jaar geleden had verteld dat mijn leven om pluimvee zou draaien op twee compleet verschillende, maar even uitputtende manieren, had ik je keihard uitgelachen. Maar hier zijn we dan. Ik ga gewoon eerlijk tegen jullie zijn: het internet laat zowel beginnen met vaste voeding als het houden van kippen in de achtertuin eruitzien als een luchtige, zonovergoten droom. Het is een leugen. Het is vooral in paniek Googelen en je handen wassen tot ze bloeden.

Dus pak er even een koude kop koffie bij, want we moeten het hebben over deze grote pluimvee-samenkomst. Of je nu probeert uit te vogelen hoe je je menselijke baby veilig een stukje vlees kunt voeren zonder dat ze erin stikken, of je in een TikTok-rabbit hole bent beland en besloot om levende vogels te kopen: ik heb elke mogelijke fout al voor je gemaakt, zodat jij dat niet hoeft te doen.

Wanneer gepureerd vlees je hele persoonlijkheid wordt

Mijn kinderarts, Dr. Miller — een heilige, maar wel eentje die nog nooit mijn koppige middelste kind heeft hoeven voeden — vertelde me bij de zesmaandencontrole dat baby's rond een half jaar door hun natuurlijke ijzerreserves heen zijn. Dat betekende dus dat ik vlees moest gaan pushen. Mijn moeder, de schat, zei dat ik gewoon een stukje braadvlees moest kauwen en het als een moedervogel in de mond van de baby moest spugen. Dat is dus precies de reden waarom ik mijn moeder niet meer om voedingsadvies vraag.

In plaats daarvan besloot ik een Goede Moderne Moeder te zijn en het helemaal zelf te maken. Ik kookte een kipfilet. Heb je weleens de geur geroken van een kale, ongekruide kipfilet die in water kookt? Het ruikt naar een natte hond die door een plas van verdriet heeft gerold. Daarna gooide ik het in de blender met wat moedermelk, en veranderde het in een korrelige, pasta-achtige substantie die nog het meest leek op muurvuller.

Ik probeerde deze culinaire ramp met een lepeltje aan mijn baby te voeren, en ze keek me aan met een blik van zulk diep verraad dat ik letterlijk mijn excuses aan haar heb aangeboden. Uiteindelijk zijn we overgestapt op de Rapley-methode (Baby-Led Weaning), want dan kon ze het eten tenminste op haar eigen voorwaarden afwijzen.

Als je de Rapley-methode volgt: Dr. Miller vertelde me dat donker vlees veel beter is omdat het zachter is en meer vet bevat. Dus begon ik kippendijen te roosteren en ze in reepjes te snijden ter grootte van ongeveer twee vingers, zodat ze het kon vasthouden en erop kon knabbelen. Je moet alleen wel bijna psychotisch zijn in het controleren op van die kleine, breekbare botjes en rare stukjes kraakbeen. En je moet het natuurlijk he-le-maal gaar koken, zodat het de magische kerntemperatuur van 75 graden aantikt, want het allerlaatste wat je in huis wilt hebben, is een baby met een voedselvergiftiging.

Laten we eerlijk zijn: baby's vlees voeren is een zintuiglijke nachtmerrie. Ze smeren het in hun haar, laten het in de kieren van de kinderstoel vallen en de geur blijft nog dagenlang hangen. Dit is dus precies de reden waarom ik ben gestopt met schattige outfits tijdens het eten. Ik kleed mijn kinderen voor elke maaltijd uit tot ze alleen nog hun Kianao Rompertje van Biologisch Katoen aan hebben. Ik ben dol op dat ding, en ik zal je vertellen waarom: hij overleeft het agressieve hygiëneprogramma van mijn wasmachine moeiteloos. Voor nog geen vijfentwintig euro is het vriendelijk genoeg voor mijn portemonnee om niet te hoeven huilen als er vlekken in komen, maar het biologische katoen is belachelijk zacht voor de eczeemgevoelige huid van mijn baby. Hij wordt ook niet raar stijf nadat je kippenvet eruit hebt gewassen met afwasmiddel, wat een letterlijk wonder is. Ik heb er zes, en het zijn de onbezongen helden van mijn wasstapel.

Oh, en die drie-dagen-allergie-regel waar mijn arts het over had? Dat komt er eigenlijk op neer dat je ze gewoon drie dagen achter elkaar dezelfde saaie kip voert voordat je zoete aardappel introduceert. Voor het geval ze uitslag krijgen, zodat je precies weet wie je de schuld moet geven.

De dag dat ik per ongeluk boer werd

Laten we het nu even over de andere helft van deze nachtmerrie hebben. Precies rond de tijd dat ik aan het falen was met purees, liep ik onze lokale dierenwinkel binnen om hondenvoer te kopen. Ik hoorde het gepiep. Je kent dat gepiep wel. Ik liep naar de gegalvaniseerde zinken teilen toe, en daar zaten ze. De 'gateway drug' voor het boerderijleven.

Ik had misschien drie video's bekeken over een zelfvoorzienend leven in de achtertuin, en ineens had ik mezelf ervan overtuigd dat ik Laura Ingalls Wilder was. Ik stond daar in het gangpad fanatiek te zoeken naar babykipjes te koop op mijn telefoon om te zien of ik wel een goede deal had. Ik negeerde volkomen het feit dat ik geen kippenhok had, geen benodigdheden, én een peuter die actief probeert onze golden retriever als paard te berijden.

Ik bracht een kartonnen doos met zes donzige kleine velociraptors mee naar huis. Mijn oudste kind — een wandelend waarschuwingsbord voor waarom je een goede zorgverzekering nodig hebt — probeerde onmiddellijk zijn hele gezicht in de doos te steken om een kuikentje een kusje te geven. Ik moest hem bij zijn kraag wegtrekken, want, zoals ik later die avond in paniek las op een pluimveeforum, zijn deze schattige kleine pluisballen in feite minuscule kleine salmonellafabrieken.

Als je verder niks onthoudt van mijn geratel, luister dan alsjeblieft hiernaar: was je handen, was de handen van je kinderen, en laat niemand een kip bij zijn of haar mond knuffelen. Doe het gewoon niet.

De garage des onheils inrichten

De man in de dierenwinkel verkocht me een rode warmtelamp met een gigantische metalen reflectorkap. Koop dit niet. Ik herhaal: leg de lamp neer en loop weg. Ik hing hem aan boven een grote plastic bak vol houtkrullen, en binnen twee uur rook de hele garage naar geroosterd stof en de naderende dood.

Ik leerde van een enorm paniekerige nachtelijke Google-sessie dat die lampen elk jaar gigantische huisbranden veroorzaken. Dus ik gooide hem in de prullenbak en kocht in plaats daarvan een warmteplaat. Dat is eigenlijk gewoon een klein, warm tafeltje waar ze onder kruipen dat een moederhen nabootst én dat je huis niet tot de grond toe afbrandt. Ze hebben in hun eerste levensweek een temperatuur van ongeveer 32 graden nodig. Daarna zet je de plaat elke week gewoon een stukje hoger om de temperatuur te laten dalen, totdat ze hun echte veren krijgen.

Je moet ze ook speciale opfokkorrel voeren en piepkleine steentjes, oftewel maagkiezels, zodat ze hun eten kunnen verteren. En je moet dagelijks hun achterste controleren op iets wat zo heerlijk 'pasty butt' wordt genoemd — waarbij hun poep als cement over hun kontje opdroogt en jij het er met een warm washandje af moet vegen, terwijl je alle levenskeuzes in twijfel trekt die je naar dit moment hebben geleid.

Terwijl ik daarbuiten aan het rommelen was met de opfokbak, had ik een veilige plek nodig om de echte, menselijke baby neer te zetten zodat ze niet door een stapel besmette houtkrullen zou kruipen. Binnen hadden we de Kianao Houten Babygym met Regenboog staan. Het is een ontzettend leuke, esthetisch verantwoorde houten babygym in de vorm van een A met speeltjes van natuurlijke stoffen, en hij staat prachtig in de woonkamer. Hij is prima. Het hield haar op één plek, waar ze precies 12 minuten lang naar een houten olifantje kon staren terwijl ik de drinkbakken van de kuikens stond te schrobben. Eerlijk gezegd is dat ongeveer het maximale wat je van welk houten speelgoed dan ook mag verwachten. Mijn peuter probeerde hem weleens als opstapje te gebruiken, dus zorg er wel voor dat je hem opruimt zodra de grote kinderen in de rondte rennen.

Heb je even pauze nodig van de chaos? Bekijk dan de collectie van Kianao vol met biologische, makkelijk wasbare baby-essentials die het leven echt een stukje minder rommelig maken.

Het overleven van deze cross-over aflevering

Er is oprecht een maand geweest waarin mijn hele bestaan alleen maar bestond uit het managen van temperaturen. Is het vlees 75 graden? Is de warmtebak 32 graden? Is het badwater van de baby niet te heet? Ik werd he-le-maal gek.

Maar uiteindelijk vind je je ritme. De kuikens kregen hun veren en verhuisden naar het hok dat we in drie weekenden tijd als idioten in elkaar hadden gezet, voornamelijk met behulp van scheldwoorden en geleend elektrisch gereedschap. De baby leerde hoe ze een stukje geplozen kippendij moest doorslikken, zonder zó hard te kokhalzen dat haar hele melkfles weer naar buiten kwam.

Ouderschap is gewoonweg van de ene intense, verwarrende fase in de andere springen. Daarbij probeer je de ruis weg te filteren en uit te vinden wat er daadwerkelijk werkt voor jouw gezin. Soms betekent dat dat je je kind een potje uit de supermarkt voert omdat je te moe bent om vlees te koken. En soms betekent het dat je je realiseert dat je niet in de wieg gelegd bent om kippenboer te zijn, en je de vogels aan je buurman geeft die wél echt weet wat hij doet (ja, ik heb er drie gehouden en voor drie een nieuw huis gezocht, oordeel niet).

Als je er nu middenin zit — vloeren dweilen, flesjes wassen, temperaturen in de opfokbak controleren of gewoon probeert een fatsoenlijk middagslaapje uit een doorkomend-tandjes-baby te persen — ik zie je. Je doet het goed. Laat dat perfectionisme los, koop rompertjes waar geen vlekken in blijven zitten, en wacht misschien nog eventjes met die boerderijdieren totdat de kinderen uit de luiers zijn.

Klaar om de kledingkast van je baby te upgraden met spullen die de meest rommelige maaltijden overleven? Sla dan een paar van die biologische rompertjes in voor je volgende avontuur met vaste voeding begint.

Antwoorden op de vragen die je momenteel in blinde paniek Googelt

Hoe weet ik in vredesnaam of mijn baby echt in vlees stikt, of gewoon moet kokhalzen?
Kokhalzen is luid en rood, stikken is stil en blauw. Dat heeft Dr. Miller er bij mij wel ingepeperd. Toen mijn kinderen begonnen met vlees, kokhalsden ze constant — hoesten, proesten, er diep ongelukkig uitzien. Dat zijn zij die leren hoe ze eten in hun mond moeten verplaatsen. Als ze geluid maken, steek dan nooit je vinger in hun mond, je duwt het eten dan alleen maar verder naar achteren. Als ze stil zijn en geen adem kunnen halen, is dát het moment voor de baby-Heimlichgreep.

Moet ik voer mét of zónder medicatie kopen voor de kuikens?
Oké, dus als de broederij of winkel je vogels al heeft gevaccineerd tegen coccidiose (een supergore darmparasiet), koop je voer zónder medicatie. Als je ze na het vaccin voer mét medicatie geeft, heft de medicatie de werking van het vaccin op. Ik heb geen idee hoe de wetenschap erachter werkt, maar de man van de dierenwinkel heeft hier een keer hardop tegen me over lopen foeteren.

Kan ik mijn baby van 7 maanden een hele kippenpoot (drumstick) geven?
Sommige aanhangers van de Rapley-methode zweren hierbij. Je haalt al het vlees, vel en rare stukjes kraakbeen van de drumstick en laat ze gewoon op het bot knabbelen bij doorkomende tandjes. Ik heb het één keer geprobeerd, werd doodsbang dat het bot zou versplinteren en heb het zo de prullenbak ingegooid. Als je het toch doet, zorg dan dat het bot keihard is en niet kan breken. Eerlijk gezegd is het geven van een siliconen bijtring echt een stuk minder stressvol.

Waarom mag ik geen cederhoutkrullen gebruiken in de opfokbak van de kuikens?
Omdat de oliën in cederhout het ademhalingssysteem van een klein vogeltje volledig zullen verwoesten. Blijf gewoon bij grove dennenhoutkrullen. Ze belanden alsnog overal en je vindt ze nog wekenlang terug in je bh, maar ze zijn in elk geval niet schadelijk voor de vogeltjes.

Is het normaal dat de poep van mijn baby verschrikkelijk stinkt nadat ze kip zijn gaan eten?
Ja. Niemand waarschuwt je hiervoor. De overgang van zoete kleine melkpoepjes naar de vaste voeding-variant is een gewelddadige aanslag op je zintuigen. Vlees maakt het echt nog veel erger. Koop een goede luieremmer en steek een geurkaarsje aan.