Roze wolk? Eerder een donderwolk: Zo overleef je de newborn-fase

Het is 3:17 uur 's nachts. Mijn woonkamer ruikt naar een mix van zure melk, oude koffie en pure, ongefilterde wanhoop. Ik draag Matts oude joggingbroek uit zijn studententijd, met een mysterieuze bleekvlek op de knie, en ik heb de vier weken oude Leo in mijn armen, die momenteel krijst met de intensiteit van duizend boze kleine zonnen. En mijn man, gezegend zij zijn wanhopig vermoeide hart, is koortsachtig op zijn telefoon aan het swipen om een Spotify-afspeellijst tevoorschijn te toveren.

Laat je partner je onder geen enkele voorwaarde aanpraten dat harde rapmuziek een huilende baby op magische wijze kalmeert, alleen maar omdat hij dat om middernacht op Reddit heeft gelezen. Matt had de absoluut geniale theorie dat de zware bas in nummers van DaBaby perfect de ritmische, kloppende geluiden van de baarmoeder nabootst. Dus daar liepen we dan, ijsberend over de koude houten vloer in het donker, terwijl we hiphop knalden op een volume dat onze bejaarde buren ongetwijfeld heeft wakker gemaakt, en Leo alleen maar harder ging krijsen. Het was catastrofaal. Echt een complete ramp. We hadden helemaal geen baby in onze armen die een zware baslijn nodig had om te ontspannen, we hadden gewoon een verdrietige baby. Een heel, héél oververmoeid, krampachtig, woest en verdrietig klein mensje dat gewoon wilde slapen maar niet wist hoe.

Niemand waarschuwt je voor het enorme volume van dat gehuil. Natuurlijk zullen je zwangere vriendinnen beleefd knikken en dingen zeggen als: "oh, baby's huilen, zo communiceren ze," maar ze vertellen je niet dat een baby gewoon drie tot vier uur per dag kan krijsen zonder ook maar enige medisch aanwijsbare reden. Het is een compleet andere realiteit als het jóuw baby en jóuw trommelvliezen zijn.

Het slaapadvies waar ik van wilde gillen

Maar goed, mijn punt is: ik dacht dat ik letterlijk álles fout deed. Ik was zo geobsedeerd door Leo in slaap te voeden, want dat was het enige dat werkte. Gewoon een borst in zijn mond stoppen en bidden dat hij in katzwijm zou vallen. Maar toen vertelde mijn kinderarts, dokter Miller — die altijd van die rare vlinderdassen met patroontjes draagt en lichtjes naar pepermunt ruikt — dat ik in wezen mijn eigen graf aan het graven was. Hij zat daar met zijn kleine klembord en legde uit dat ik Leo "slaperig maar wakker" in bed moest leggen, zodat hij geen slaapassociatie met voeding zou opbouwen.

Oh god, ik haat die zin. Slaperig maar wakker is een mythe, bedacht door mensen die mijn kinderen nog nooit hebben ontmoet.

Maar ik was wanhopig, dus probeerde ik het. Dokter Miller zei dat ik Leo aan het begin van zijn bedtijdroutine moest voeden in plaats van aan het eind. Dus we deden de voeding, daarna een snel badje, dan een boekje over boerderijdieren, en vervolgens legde ik zijn slappe, ogenschijnlijk uitgeputte lijfje in het wiegje. Zijn ogen vlogen onmiddellijk open als rolgordijnen die omhoogschieten, en het gejammer begon. Het duurde weken. WEKEN heb ik buiten de deur van zijn babykamer gestaan, me vastklampend aan een mok lauwe filterkoffie, me afvragend waar ik in vredesnaam mee bezig was en of ik het vertrouwen van mijn kind permanent aan het beschadigen was.

Uiteindelijk kreeg hij het min of meer door. Denk ik? Of misschien groeide hij gewoon vanzelf uit die specifieke ontwikkelingsfase. De wetenschap is daar best vaag over; ik las ergens dat het maanden duurt voordat hun biologische klok volledig is ontwikkeld. Dat betekent eigenlijk dat het gewoon kleine aliens met een jetlag zijn, die door tijdzones strompelen totdat ze vier maanden oud zijn.

Een time-out is niet alleen voor je peuter

Er was één specifieke dinsdag waarop Matt weer naar kantoor was gegaan, Maya nog niet eens was geboren, en Leo al non-stop huilde sinds 14:00 uur. Het was inmiddels 17:00 uur. Ik had nog helemaal niks gegeten, behalve een halve, taaie mueslireep die ik in de zak van mijn zwangerschapsjas vond. Ik werd echt langzaam gek.

Dokter Miller had me ooit tijdens een bijzonder tranendal van een controle verteld dat als een baby gevoed is, een schone luier heeft en niet warm aanvoelt, het volkomen oké is om hem veilig in zijn bedje te leggen en de kamer uit te lopen. Je trekt gewoon de deur achter je dicht, loopt naar de keuken en drinkt een glas water terwijl je vijf minuten naar een blinde muur staart. Je mentale gezondheid is namelijk echt belangrijker dan het direct reageren op elk klein kreetje. De eerste keer dat ik het deed, voelde het zó intens verkeerd, alsof ik hem achterliet in de wildernis, maar eerlijk gezegd heeft het me gered. Je móét die pauze nemen. Het kan gewoon niet anders.

Het absolute mijnenveld van babyhuidverzorging

Kunnen we het heel even hebben over de huid van pasgeborenen? Want wat was dat in vredesnaam. Ik had me mijn hele zwangerschap zo'n perfect gladde, zachte baby uit een Zwitsal-reclame voorgesteld, maar Leo kwam eruit als een droog, schilferig klein hagedisje en ontwikkelde vervolgens de meest agressieve baby-acne en eczeem die ik ooit heb gezien.

Zijn huidbarrière bestond blijkbaar niet. Ik smeerde hem in met al die standaard drogisterijlotiontjes die mensen massaal in kraammanden stoppen. Je kent ze wel. Ze ruiken naar synthetische lavendel en gebroken beloftes. Wat bleek, volgens dokter Miller (die me beleefd moest vragen om te stoppen met het meebrengen van letterlijke boodschappentassen vol babyproducten voor hem om te beoordelen): de huid van een pasgeborene is ontzettend dun en absorbeert in feite alles wat je erop smeert.

Hij vertelde me dat ik alles met parabenen of ftalaten moest weggooien. Ftalaten! Ik kan dat woord niet eens spellen zonder dat mijn telefoon me agressief autocorrigeert. Blijkbaar kunnen deze synthetische geurstoffen en conserveermiddelen rommelen met hun kleine hormoontjes en neurologische ontwikkeling. Dat zorgde natuurlijk voor een complete paniekaanval om 2 uur 's nachts. Ik heb een hele nacht op internet gezocht en ben in een rabbit hole gedoken over ISO 16128-normen. Eerlijk gezegd begrijp ik de wiskunde erachter nog steeds niet helemaal, maar het komt erop neer dat een product écht natuurlijk is en niet alleen maar marketingonzin vol greenwashing. Je wilt plantaardige spullen die je theoretisch over een salade zou kunnen gieten, zoals avocado-olie of zonnebloemzaaddistillaat. Dus gooide ik die lavendeltroep weg. Ik werd zo'n moeder.

Maar het waren niet alleen de lotions die zijn huid lieten opvlammen; het was ook de kleding. De absolute redding voor zijn eczeem was de overstap naar biologisch katoen. We leefden praktisch in de Mouwloze Romper voor Baby's van Biologisch Katoen. Het was het enige kledingstuk waarvan zijn borst niet in een rode, vurige uitslag uitbrak als hij zweette tijdens zijn drie uur durende huilsessies in de avond. Het is belachelijk zacht, en omdat het mouwloos is, is het perfect als extra laagje onder zijn slaapzak zonder dat hij oververhit raakt.

Daarnaast zorgen de envelophalsjes op die rompertjes ervoor dat je de hele outfit naar BENEDEN over hun lichaam kunt trekken in plaats van over hun hoofdje, mocht er een explosieve spuitluier plaatsvinden. Als je nog nooit hebt geprobeerd om een mosterdgele, met poep bedekte romper over het hoofd van een gillende baby te trekken, heb je nog niet echt geleefd. Ik heb denk ik wel tien van deze rompertjes gekocht. Letterlijk. Ze hebben geen kriebelende labeltjes, en ik kan niet genoeg benadrukken hoe snel een kriebelend labeltje het hele humeur van een baby kan verpesten.

De fase van het op letterlijk álles kauwen

Over dingen die ze over hun hele gezicht wrijven en in hun mond stoppen gesproken... tandjes krijgen. God, tandjes krijgen is een nachtmerrie. Toen Maya werd geboren en in die fase kwam, veranderde ze in een verwilderd wasbeertje dat kauwde op mijn sleutelbeenderen, de salontafel, en haar eigen voeten. Uiteindelijk heb ik de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe gekocht.

Hij is superschattig. Hij is gemaakt van siliconen die geschikt zijn voor levensmiddelen en is volledig BPA-vrij, wat me wat gemoedsrust gaf terwijl ze er drie uur per dag agressief op zat te kauwen. Eerlijk is eerlijk, het is een ontzettend fijne bijtring en door de platte vorm konden haar kleine handjes hem heel makkelijk vasthouden. Het enige lichtelijk irritante was dat onze golden retriever, omdat de bijtring zo perfect van vorm was en lekker kauwbaar leek, ook dacht dat het een exclusief speeltje speciaal voor hem was. Ik moest hem constant uit de hondenmand redden en in de vaatwasser stoppen. Hij overleefde de vaatwasser overigens prima. Het is een fantastisch product, houd hem alleen uit de buurt van huisdieren die geen basisbegrip hebben van grenzen.

De vergelijkingsvalstrik is één grote leugen

Laten we het hebben over post-partum burn-outs. Het is echt, het is angstaanjagend zwaar, en het besluipt je wanneer je om 4 uur 's nachts tot je ellebogen in de was staat. Ik las een artikel van het Center for Children and Youth dat er in wezen op neerkwam dat een gelukkige, functionerende ouder de allerbelangrijkste factor is in de vroege ontwikkeling van een kind. Geen flashcards. Geen biologische, met de hand geprakte erwtenpuree. Een moeder die nog niet helemaal de grip op de realiteit is kwijtgeraakt.

Ik zat tijdens die eerste paar maanden met Leo zó diep in de vergelijkingsvalstrik. Ik scrolde door Instagram terwijl ik hem in het donker voedde, en keek naar die perfect gecureerde, esthetisch beige influencers in hun vlekkeloze babykamers, me afvragend waarom mijn leven leek op een actieve plaats delict. Het internet vertelt je vol zelfvertrouwen dat als je aan samen slapen doet, je een vreselijke moeder bent, en als je aan slaaptraining doet, je net zo vreselijk bent. Het is uitputtend.

Dokter Miller vertelde me dat ik gewoon een week lang alle social media-apps van mijn telefoon moest verwijderen. Het beste medische advies dat ik ooit heb gekregen. We moesten gewoon ons eigen, rommelige ritme zien te vinden. En ik moest leren uitbesteden. Mijn moeder begon op donderdagochtend langs te komen, alleen maar om mijn was op te vouwen. Het kon me niet eens schelen dat ze mijn ondergoed in rare kleine vierkantjes vouwde die nergens op sloegen. Ik was gewoon zo ontzettend dankbaar dat ik het niet zelf hoefde te doen.

Soms betekent uitbesteden gewoon een manier vinden om de baby veilig neer te leggen, zodat je een kop koffie kunt drinken terwijl die nog écht heet is. Daar komen de babyspullen om de hoek kijken. De Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenspeeltjes was mijn absolute redding met Maya. Hij is op Montessori geïnspireerd, prachtig om te zien, en gemaakt van verantwoord geproduceerd hout, wat top is. Maar nog belangrijker? Het hield haar aandacht precies veertien minuten lang vast per keer.

Veertien minuten! Heb je enig idee wat je in veertien minuten kunt bereiken? Je kunt een latte maken, wezenloos uit het keukenraam naar een vogel staren, en je eigen voornaam weer herinneren. Maya lag daar gewoon op haar rug, starend naar de kleine houten olifant alsof die haar geld schuldig was, terwijl ze tegen de ringen sloeg. Het heeft geen knipperende LED-lampjes of irritante, blikkerige elektronische muziekjes die je nog in je nachtmerries achtervolgen. Gewoon fijne, rustige, organische tikkende houtgeluidjes. Als je moeite hebt om letterlijk vijf minuten voor jezelf te vinden om op adem te komen, bekijk dan Kianao's collectie houten speelgoed. Het is een zeer esthetisch verantwoorde manier om een piepklein beetje rust voor jezelf te kopen.

De overlevingsstand is een volkomen legitieme manier van opvoeden

Kijk, er is geen geheime formule om de pasgeborenfase door te komen. Je moet het gewoon een beetje... ondergaan. Je drinkt veel te veel koffie. Je draagt vier dagen achter elkaar dezelfde zwarte legging. Je maakt ruzie met je partner over wie er aan de beurt is om op te staan, hoewel jullie duidelijk allebei al wakker zijn en naar het plafond staren. Misschien draai je zelfs wel rapmuziek om 3 uur 's nachts, in een wanhopige, slaapgedepriveerde poging om stilte te creëren.

Het is rommelig. Het is ongelooflijk, bottenkrakend zwaar. En dan op een dag kijken ze naar je op en glimlachen ze — als in, een échte glimlach, niet gewoon een grimas van vastzittende darmkrampjes — en plotseling vergeet je volkomen hoe graag je de avond ervoor in je eentje wilde weglopen naar een stil hotel.

Maar goed, het punt is: je doet het prima. Zelfs als je het gevoel hebt dat je op cellulair niveau faalt, doe je het waarschijnlijk geweldig. Wees een beetje lief voor jezelf. Bescherm hun kwetsbare huidje, zoek speelgoed waarvan je niet je eigen oren van je hoofd wilt trekken, en in vredesnaam, neem die time-out van vijf minuten als je hem nodig hebt. Als je een voorraadje wilt inslaan van de ademende kleding en het rustige speelgoed dat mij serieus heeft geholpen om te overleven zonder helemaal gek te worden, shop dan Kianao's duurzame baby essentials hier vóór je volgende paniekmoment om 3 uur 's nachts.

FAQ: Omdat alles nu gewoon verwarrend is

Waarom huilt mijn pasgeboren baby 's avonds zoveel?
Eerlijk gezegd noemen ze het het spookuur, maar meestal voelt het meer als de spook-vier-uur. Mijn kinderarts zei dat het gewoon een enorme ontwikkelingsgebonden ontlading van spanning is. Hun kleine, onvolgroeide zenuwstelsel raakt de hele dag door zo overprikkeld door simpelweg te 'zijn', dat ze het helemaal kwijt zijn zodra de zon ondergaat. Zet een noise-cancelling koptelefoon op, ga zachtjes wippen op een yogabal en zing de rit uit. Het gaat over. Ooit.

Moet ik mijn baby in slaap voeden?
Kijk, doe wat je moet doen om de eerste paar weken te overleven. De overlevingsstand is écht. Maar uit mijn eigen pijnlijke ervaring weet ik dat, als je ze voedt vlak voordat je ze in bed legt, ze diezelfde warme melkcoma nodig zullen hebben om weer in slaap te vallen wanneer ze onvermijdelijk om 2 uur 's nachts wakker worden. Probeer de voeding naar het begin van de bedtijdroutine te verplaatsen. Het is in het begin echt even zwaar, maar het redt uiteindelijk je mentale gezondheid.

Zijn normale baby-lotions van de drogist nou echt zó slecht?
Eigenlijk wel, ja. Ik schrok echt toen ik me erin ging verdiepen. Veel van de goedkope spullen waar we allemaal mee zijn opgegroeid, zitten vol parabenen en ftalaten; eigenlijk gewoon synthetische troep die hun hormonen verstoort. Omdat de huidbarrière van een baby superdun is, absorberen ze alles direct in hun kleine lichaampjes. Ik heb al mijn gekregen, zwaar geparfumeerde lotions weggegooid en ben overgestapt op plantaardige producten zoals avocado-olie en biologische balsems.

Hoe was ik rompertjes van biologisch katoen zonder ze te verpesten?
Oké, gebruik absoluut GEEN zware, intens geparfumeerde wasverzachters. Ik heb op die manier een hele stapel van Leo's dure rompertjes volledig geruïneerd. Was ze gewoon op een fijnwasprogramma op 40°C met een schoon, ongeparfumeerd en babyveilig wasmiddel. Ik laat die van mij altijd aan de lucht drogen, omdat ze in de droger iets kunnen krimpen, en baby's groeien er al snel genoeg uit zonder dat de droger er een paar centimeter afsnoept.

Is het oké om mijn baby neer te leggen als ik er even helemaal doorheen zit?
JA. Duizend keer ja. Als ze gevoed zijn, droog zijn en veilig in hun bedje liggen, mag je weglopen. Doe de deur dicht. Ga een glas water drinken en adem gewoon even in. Een huilende baby is volkomen veilig in een bedje; een gestreste, ernstig slaapgedepriveerde ouder die aan het einde van zijn Latijn is, heeft even een momentje nodig om te resetten. Dat maakt je een betere ouder, geen slechtere.