De babyfase overleven als iedereen ander advies geeft

Ik was achtendertig weken zwanger van mijn oudste, waggelend door de gangpaden van de plaatselijke supermarkt, op zoek naar Rennies, toen een wildvreemde vrouw me aansprak om te vertellen dat ik whisky op zijn tandvlees moest smeren zodra hij tandjes zou krijgen. Twee uur later belde mijn moeder om me eraan te herinneren dat ik vanaf dag één op mijn buik sliep en het ook prima had overleefd, lief bedoeld natuurlijk. Daarna stuurde mijn schoonmoeder nog een berichtje dat als ik de baby niet strak genoeg zou inbakeren, hij voor altijd O-benen zou houden. Tegen de tijd dat ik de baby eindelijk mee naar huis nam uit het ziekenhuis, was mijn brein één grote waas.

Ik weet nog goed dat ik in week drie om twee uur 's nachts op de bank zat te clusteren, terwijl mijn neefje in de andere kamer die ongelooflijk enge indie-videogame met the baby in yellow zat te spelen. Ik was wanhopig aan het googelen does ginny keep the baby, omdat ik Netflix keek en simpelweg te moe was voor ook maar enige vorm van spanning in het verhaal. Ik wilde gewoon dat iemand van the baby-sitters club door mijn voordeur zou stormen om de nachtdienst van me over te nemen. Het voelde als een vorig leven toen ik als naïeve zwangere vrouw op de bank zat en met negen weken googelde wanneer kan ik het geslacht van de baby weten, in de veronderstelling dat het uitzoeken van de verfkleuren voor de babykamer het moeilijkste deel zou zijn.

Wat de huisarts me écht vertelde over slapen

Mijn oudste was een vreselijke slaper, en eerlijk gezegd is hij mijn vaste waarschuwingsverhaal. Ik heb elk duur snufje geprobeerd om hem zover te krijgen dat hij zijn ogen sloot. Uiteindelijk nam de arts me bij de tweemaandencontrole apart, keek naar de donkere kringen onder mijn ogen, en legde me de échte regels uit. Blijkbaar zijn al die zachte bedomranders en schuine slaapkussentjes tegenwoordig regelrechte levensgevaren, en de wetgeving is zelfs aangepast om sommige ervan te verbieden omdat er baby's gewond door raakten.

Hij vertelde me dat mijn zoon plat op zijn rug op een stevig matras moest slapen, met helemaal niets anders in het bedje. Dat klonk voor mij op dat moment zo kil en leeg. Hij had het ook over het concept van het vierde trimester. Dat komt er eigenlijk op neer dat je baby denkt dat hij nog steeds in je buik zit, en woedend wordt als hij beseft dat dat niet zo is. Je moet de baarmoeder dus nabootsen met white noise en stevige knuffels. Maar heel eerlijk, zelfs met al die tips is het vooral een kwestie van overleven in die eerste weken.

De grote voedselallergie-paniek

Mijn moeder zwoer bij hoog en bij laag dat ik mijn kinderen pas pindakaas mocht geven als ze op de kleuterschool zaten. Dus bij mijn oudste behandelde ik een simpel potje Calvé alsof het radioactief afval was. Ik waste mijn handen wel drie keer, zelfs als ik alleen maar een boterham voor mezelf smeerde terwijl hij in dezelfde kamer was.

Maar tegen de tijd dat mijn tweede werd geboren, was het medisch advies 180 graden gedraaid. De arts vertelde me over een groot onderzoek — ik geloof dat het de LEAP-studie heette, al sliep ik toen maar vier minuten per nacht, dus pin me er niet op vast — dat aantoonde dat juist het wáchten met het geven van allergenen ervoor zorgt dat zich levensbedreigende allergieën ontwikkelen. Tegenwoordig moet je ze met ongeveer zes maanden al pindapuffs en ei geven. Ik was doodsbang de eerste keer dat ik het deed. Ik zat op de oprit met draaiende motor, voor het geval we met spoed naar de Eerste Hulp moesten scheuren. Maar er was helemaal niets aan de hand en inmiddels eet ze het met handjes tegelijk.

Mijn voortdurende strijd tegen gekke huiduitslag

Mijn oudste had het allerergste eczeem dat ik ooit heb gezien. Dan heb ik het over vurige, rode, schilferige plekken over zijn hele beentjes en rug. Ik spendeerde de helft van ons boodschappenbudget aan chique biologische crèmes die stonken naar lavendel en valse hoop. Wat bleek? De babyhuid absorbeert vrijwel alles wat je erop smeert. Al die bekende babylotions vol parabenen en vreemde kunstmatige geurstoffen maakten de zwelling juist tien keer zo erg.

Maar onze echte redding was helemaal geen crème. Ik zal heel eerlijk zijn: ik dacht altijd dat biologische kleding onzin was voor rijke mensen, totdat ik in een moment van pure wanhoop het Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao kocht. Binnen een week klaarde zijn huid op. Omdat het gemaakt is zonder al die giftige landbouwbestrijdingsmiddelen en goedkope synthetische kleurstoffen, laat de stof de huid écht ademen, in plaats van dat zweet en warmte tegen het lichaam worden vastgehouden. Uiteindelijk kochten we een stuk of zes mouwloze varianten, die we continu wasten en weer aantrokken. Als je er helemaal klaar mee bent om je kindje steeds vol met rare rode bultjes te zien, doe jezelf dan een plezier en koop wat ademende kleding. En gooi daarna al die geparfumeerde lotions in de prullenbak.

Als je wilt weten wat je verstand deze week nog meer kan redden, bekijk dan de rest van de biologische kledinglijn op hun site.

Speelgoed dat ons er écht doorheen hielp

Toen de middelste haar eerste tandjes kreeg, veranderde ons huis in een oorlogsgebied. Ze kwijlde de hele boel onder en was constant aan het krijsen. We kochten het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe. Hij is schattig, dat moet ik nageven, en ik vind het fijn dat hij is gemaakt van veilige, voedselveilige siliconen zonder schadelijke ftalaten. Maar heel eerlijk, het was voor ons slechts een matig succes. Ze kauwde een paar dagen op de kleine panda-oortjes toen we hem in de koelkast hadden gelegd om koud te worden, maar ze vond het vooral geweldig om hem door de woonkamer te gooien zodat onze hond hem kon apporteren. Hij is goedkoop genoeg om voor de zekerheid in de luiertas te stoppen, maar verwacht niet dat het een magisch wondermiddel is waardoor ze de hele nacht doorslapen.

Maar, als je iets zoekt dat je écht genoeg tijd geeft om een kop koffie te drinken terwijl die nog warm is, dan is de Houten Regenboog Babygym precies wat je nodig hebt. Ik heb een enorme hekel aan van die grote, plastic speelkleden die felle lichtjes geven en vals beginnen te zingen zodra je er per ongeluk op stapt. Deze is gewoon van rustig, stevig hout met prachtige kleine bungelende diertjes. Mijn jongste lag zo twintig minuten lang op haar rug te tikken tegen de kleine houten olifant. In moedertijd is dat eigenlijk gewoon een luxe vakantie.

De waarheid over een 'goed genoeg' moeder zijn

Bij mijn oudste sprong ik vroeger bij elk gek knorgeluidje in zijn slaap op. Dan rende ik de babykamer in om hem al op te pakken voordat hij überhaupt zijn ogen open had. De arts vertelde me uiteindelijk dat ik gewoon even moest ontspannen en afwachten voordat ik hem oppakte. Pasgeboren baby's zijn namelijk ontzettend luidruchtige slapers, en door te proberen hem te sussen maakte ik hem eigenlijk juist wakker. Dat was wel even confronterend.

We leggen onszelf een immense druk op om ze nooit ook maar één seconde te laten huilen. Maar eerlijk is eerlijk: als ze gevoed zijn, een droge luier aan hebben en veilig op hun rug in hun bedje liggen, kun je gerust even naar de tuin lopen en vijf keer diep ademhalen terwijl ze een beetje jengelen. Je hoeft geen perfecte, aesthetic Instagram-moeder te zijn. Je hoeft alleen maar een veilige, liefdevolle haven te zijn.

Ben je er klaar voor om die giftige stoffen en lawaaierige plastic troep uit je huis te verbannen? Shop de volledige collectie duurzame babyspullen van Kianao en ga weer oprecht genieten van deze rommelige, vluchtige fase van het leven.

Vragen die ik wanhopig googelde om 3 uur 's nachts

• Hoeveel laagjes moeten ze aan tijdens het slapen? M'n arts legde me uit dat ze gewoon één laagje meer aan hoeven dan wat ik zelf comfortabel vind in huis. Ik pakte mijn oudste altijd in als een burrito tot hij zweette, maar oververhitting is echt een groot risico, dus nu houd ik het gewoon bij een ademend rompertje van biologisch katoen en een dunne inbakerdoek.
• Is inbakeren nou echt slecht voor hun heupjes? Dat kan het zeker zijn als je hun beentjes strak naar beneden wikkelt als een mummie. De arts liet me zien hoe je hun armpjes lekker strak inwikkelt, maar de onderkant van de doek los als een soort zak laat, zodat hun kleine kikkerbeentjes open kunnen vallen. Dat beschermt hun heupgewrichten terwijl ze groeien.
• Wanneer moet ik me zorgen gaan maken over omrollen? Zodra ze ook maar de kleinste neiging vertonen om om te rollen — wat bij mijn kinderen rond de twee maanden was — moet je direct stoppen met inbakeren. Als ze op hun buik rollen terwijl hun armen vastzitten in een deken, kunnen ze zichzelf niet opdrukken van het matras om te ademen.
• Waarom klinkt mijn pasgeboren baby in z'n slaap als een boerderijdier? Ik dacht serieus dat er iets mis was met mijn oudste omdat hij de hele nacht knorde, piepte en snuifde. Wat bleek: hun kleine spijsverteringsstelsel is nog flink aan het uitvogelen hoe alles werkt, en hun ademhalingspatroon is in het begin nog erg onregelmatig. Het is dus volkomen normaal dat ze klinken als een piepkleine, verkouden mopshond.
• Kan ik de navelstreng echt gewoon met rust laten? Mijn oma zei dat ik er elke dag alcohol op moest smeren, maar het huidige medische advies is om er letterlijk niets aan te doen. Laat het gewoon indrogen en er vanzelf afvallen. Meestal duurt dit een paar weken, en was je kindje tot die tijd alleen maar met een washandje, zodat de navelstomp niet kletsnat wordt.