Als de roze bubbel barst: zo overleef je de Baby Glinda-gekte

Het was dinsdagochtend 7:14 uur. Ik stond in de keuken in de groezelige oude joggingbroek van mijn man en probeerde wanhopig met mijn duimnagel opgedroogde havermout van het aanrecht te schrapen, toen Maya binnen kwam marcheren. Mijn zevenjarige had een handdoek over haar hoofd gedrapeerd als lang haar, hield een houten lepel vast als een scepter en kondigde aan – met het absolute, onverdiende zelfvertrouwen van een kind dat nog nooit een energierekening heeft betaald – dat ze niet langer Maya was. Vanaf nu luisterde ze uitsluitend nog naar "Glinda."

En zomaar ineens was het baby Glinda-fenomeen ook bij ons binnengedrongen.

Ik bedoel, ik snap het wel. De nieuwe Wicked-films zijn overal. Je kunt momenteel letterlijk geen supermarkt inlopen zonder overvallen te worden door agressief roze en groene marketing. Maar ik dacht oprecht dat wij veilig waren? Ik dacht dat Maya nog volop in haar rare insecten-verzamel-fase zat, en Leo, mijn vierjarige, geeft alleen om dingen met wielen en een irritant sirenegeluid. Maar nee. Het internet, of misschien de kinderen op het schoolplein, hadden haar te pakken. En plotseling verdronk mijn huis in deze baby G-esthetiek, en vond mijn man Dave verdwaalde roze pailletten in zijn baard. Eerlijk gezegd is dat best een hilarische look voor een 40-jarige software-engineer, maar toch.

Hoe dan ook, het punt is dat ik al heel snel besefte dat we een manier moesten vinden om deze culturele vloedgolf te overleven zonder dat mijn hele huis zou veranderen in een plastic, fast-fashion nachtmerrie.

De ochtend dat mijn woonkamer op slag knalroze kleurde

De obsessie begon niet bij de diepe, betekenisvolle thema's van het verhaal. Oh god, nee. Het begon met de tule. De goedkope, kriebelende, licht ontvlambare polyester tule die momenteel in elke grote winkelketen te vinden is. Maya smeekte om een jurk. Ze huilde. Ze onderhandelde. Ze stelde zelfs voor om Leo voor twintig euro aan de buurman te verkopen als dat betekende dat ze die glinsterende roze toverstaf van YouTube kon krijgen.

Ik was zó moe, jongens. Ik leefde op vier uur slaap en een koude kop koffie die ik al drie keer in de magnetron had opgewarmd. Een deel van mij wilde gewoon die stomme plastic jurk kopen, zodat ze zou stoppen met me aan te kijken alsof ik de Boze Heks van het Westen was. Maar ik kon het niet. Elke keer als ik die goedkope verkleedklerenstof aanraak, zie ik het in het jaar 3024 nog perfect intact op een vuilnisbelt liggen, stikkend in de keel van een robot-zeemeeuw of zoiets.

Dus probeerde ik een compromis te sluiten. Ik kon geen kinderjurk vinden die voldeed aan mijn absurd hoge eisen om de planeet niet te verwoesten, maar mijn zus had net een baby gekregen en ik voelde me ontzettend nostalgisch. Het eindigde ermee dat ik om 2 uur 's nachts agressief ging online shoppen en de Baby Romper met Ruffles en Vlindermouwtjes van Biologisch Katoen van Kianao kocht voor mijn kersverse nichtje.

Mensen, ik ben op een vreemde manier geobsedeerd door dit piepkleine kledingstuk. Het is gemaakt van 95% biologisch katoen, dus het voelt niet aan als een kriebelig Halloweenkostuum, en het heeft van die delicate kleine vlindermouwtjes die gewoon... ugh, perfectie zijn. Het geeft totale 'Goede Heks'-energie zonder eruit te zien als een smakeloos reclamebord. Toen het binnenkwam, probeerde Maya het onmiddellijk aan onze bejaarde kat, Barnaby, aan te trekken, omdat ze vond dat Barnaby er "populair" uit moest zien. Barnaby was het daar absoluut niet mee eens. Maar de stof is zo zacht en rekbaar dat het de worstelpartij met de kat volledig ongeschonden heeft overleefd (hallo, perfecte hoeveelheid elastaan!). Het is oprecht het favoriete ding dat ik dit jaar heb gekocht, al ben ik stiekem wel een beetje bitter dat ze hem niet in mijn maat verkopen.

Wat mijn dokter écht zei over vliegende apen en schermtijd

Zodra het kledingprobleem tijdelijk was geneutraliseerd, kwamen we bij het volgende obstakel: de film zelf. Maya wilde álles zien. Alle clips, alle trailers, de behind-the-scenes beelden, en ze wilde dat Leo met haar meekeek.

Nu moet je weten, Leo is vier. Hij denkt dat de stofzuiger een levend monster is dat zijn tenen wil opeten. Ik was er vrij zeker van dat vliegende apen ertoe zouden leiden dat ik tot 2029 niet meer zou slapen.

Toevallig hadden we die week Leo's check-up voor vierjarigen bij het consultatiebureau met dr. Aris. Ik ben dol op dr. Aris, want ze ziet eruit alsof ze sinds de jaren '90 ook geen oog meer heeft dichtgedaan, dus ze oordeelt niet. Ik vroeg haar naar de hele filmsituatie, wanhopig hopend dat ze me een recept zou uitschrijven met daarop: "GEEN SCHERMEN TOEGESTAAN", zodat ik haar de schuld kon geven.

In plaats daarvan zuchtte mijn dokter en zei dat er algemene richtlijnen zijn over het beperken van schermtijd tot een uurtje hoogwaardige programma's voor Leo's leeftijd, maar ze benadrukte ook dat ik mijn kind het beste ken. Ze mompelde iets over hoe kinderhersenen enge beelden anders verwerken, afhankelijk van hun ontwikkelingsfase, en hoe samen kijken superbelangrijk is, zodat je kunt pauzeren en dingen kunt uitleggen. Ik denk dat ik ongeveer de helft van de wetenschap die ze me toewierp heb begrepen, vooral omdat mijn brein op dit moment meer wegheeft van een gatenkaas, maar ook omdat Leo actief probeerde een houten tongspatel op te eten.

Om hem in de onderzoekskamer af te leiden, kieperde ik de Zachte Baby Bouwblokkenset leeg die ik in mijn gigantische Mary Poppins-tas bewaar. Het zijn zachte rubberen blokken, blijkbaar BPA-vrij (wat geweldig is), en er staan cijfers en dieren op. Ze zijn prima. Ik bedoel, het zijn blokken. Ze zorgen er niet op magische wijze voor dat hij stil zit en gaat nadenken over het universum, en hij gebruikt ze voornamelijk om wat hij "crash-torens" noemt te bouwen. Maar het doet geen pijn als ik er in het donker met mijn blote voeten bovenop ga staan, dus dat is winst. Hij begon daar, midden op de vloer van de kliniek, een roze toren te bouwen en kondigde aan dat het het "magische kasteel" was.

Hoe dan ook, het punt van dr. Aris was in feite dat ik ze niet zomaar voor de tv moet ploffen om vervolgens de was te gaan vouwen. Als we ons in het hele Oz-universum gingen storten, moest ik samen met hen de loopgraven in, om uit te leggen waarom de groene dame boos was en waarom de roze dame zich gedroeg als een enorme snob.

Privileges uitleggen aan iemand die nog cornflakes van de vloer eet

Dit is waar het ongelooflijk rommelig werd. Want het hele baby Glinda-personage draait niet alleen om glitters. Als je echt naar het verhaal kijkt, is ze een kind met nogal wat gebreken; ontzettend bevoorrecht en letterlijk nog nooit in haar hele sprankelende leven is er "nee" tegen haar gezegd.

Ik heb dit aan Maya proberen uit te leggen. Echt waar.

Ik zette haar op de bank, gewapend met mijn lauwe koffie, en probeerde een diep, verlicht ouderschapsmoment over emotionele intelligentie te creëren.

Hier is een lijst van de dingen die ik mijn zevenjarige daadwerkelijk probeerde bij te brengen, terwijl zij bezig was te proberen haar houten lepel-toverstaf op haar neus te balanceren:

• Empathie is moeilijk als je het goed hebt: Ik probeerde uit te leggen dat Glinda opgroeide als een gekoesterd, beschermd kind, en dat het daardoor heel moeilijk voor haar is om iemand als Elphaba te begrijpen, die voor alles heeft moeten vechten. Maya knipperde even met haar ogen en zei: "Maar haar haar is zo mooi glanzend."
• Authenticiteit boven populariteit: Ik vroeg Maya of iemand ooit had geprobeerd haar te veranderen om er "bij te horen", in de hoop op een diepgaand gesprek over groepsdruk. Maya vertelde me dat haar vriendinnetje Chloe had gezegd dat ze moest stoppen met zand eten in de pauze. Ik moest toegeven dat Chloe daar eigenlijk best een goed punt had.
• Complexe vriendschappen zijn rommelig: Ik probeerde te benadrukken dat een echte vriend(in) zijn betekent dat je iemand steunt, óók als ze anders zijn dan jij, en ze niet alleen maar een make-over geeft zodat ze op jou lijken.

Ik ging minstens vijftien minuten onafgebroken door over het cliché van het "populaire meisje". Ik praatte over hoe de maatschappij jonge meisjes conditioneert om uiterlijk belangrijker te vinden dan inhoud, en hoe we de patriarchale definitie van 'goedheid' moeten ontmantelen. Het zweet stond me in de handen. Ik had het gevoel dat ik ter plekke in mijn woonkamer een TED Talk aan het geven was.

Dave kwam binnen, luisterde dertig seconden naar me, trok een wenkbrauw op en liep direct weer naar buiten.

Maya klopte gewoon heel zachtjes op mijn knie en zei: "Oké, mam. Mag ik nu een koekje?"

Het is oprecht zo frustrerend. Je probeert al deze zware, belangrijke sociale context in hun kleine hersentjes te gieten, en ze filteren het er direct weer uit omdat ze gefixeerd zijn op glimmende dingen. Maar ik moet mezelf eraan herinneren dat opvoeden een marathon is, geen sprint. De zaadjes zijn geplant, ook al liggen ze momenteel begraven onder een berg roze tule. Wat betreft die hele Tovenaar en de pratende geit? Ja, dat deel hebben we volledig overgeslagen, simpelweg omdat ik daar de mentale ruimte niet meer voor had.

De magie verspreiden zónder de plastic troep

Een paar weken nadat deze hele beproeving begon, had ik een babyshower van een collega. En raad eens wat het thema was? Yep. Een "Baby G"-thema babyshower. Ik schoot bijna in de lach toen ik de uitnodiging kreeg. De culturele houdgreep die deze film op millennialvrouwen heeft is werkelijk verbazingwekkend.

Maar in plaats van mee te gaan met de fast-fashion spullen op de verlanglijst, besloot ik mijn eigen plan te trekken. Als we de komst van een nieuw klein mensje gaan vieren, kunnen we net zo goed dingen kopen die hun babykamer niet langzaam vergiftigen. Ik kocht uiteindelijk de Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenspeeltjes voor haar.

Hij is oprecht prachtig. Hij heeft van die gedempte, aardse tinten die helemaal passen bij die magische esthetiek, zonder te schreeuwen: "IK HEB DIT GEKOCHT BIJ EEN BIOSCOOP STANDJE." Het houten frame is super stevig, en het kleine hangende olifantje en de geometrische vormen zijn echt bedoeld om de hersenen van een baby te stimuleren, in plaats van ze te overprikkelen met knipperende LED-lampjes en chaotische elektronische geluiden. Mijn collega begon serieus te huilen toen ze het uitpakte. Maar eerlijk is eerlijk: ze was acht maanden zwanger en huilde ook omdat de cateraar door de mini-quiches heen was, dus de hormonen speelden absoluut een grote rol.

Als jij op dit moment ook verdrinkt in deze culturele hype en gewoon op zoek bent naar dingen die écht zacht en veilig zijn voor je kinderen, dan moet je zeker de collectie biologische babykleding ontdekken. Het is echt een redding als je de polyester-kogel probeert te ontwijken.

Wachten tot de bubbel barst

We zitten er nog steeds middenin. Maya dwingt Dave op dit moment om de choreografie van "Popular" te leren, wat absoluut een welverdiende straf is voor het opeten van de allerlaatste restjes van mijn verborgen chocoladevoorraad. En Leo terroriseert de kat nog steeds met zijn rubberen blokken.

Ik weet dat deze fase uiteindelijk wel weer overwaait. Ooit wordt die roze toverstaf onder het bed geschoven, ergens naast de uitgedroogde Play-Doh en de verdwenen sokken, en raakt ze geobsedeerd door wat het volgende grote culturele fenomeen ook mag zijn. Maar tot die tijd probeer ik het gewoon te overleven. In plaats van helemaal in paniek te raken over schermtijdlimieten en haar de les te lezen over de sociaal-economische verschillen in Oz terwijl ze gewoon probeert te verkleden, probeer ik nu gewoon bij haar op de grond te zitten, mijn vreselijke koffie te drinken, en antwoord te geven op haar eindeloze vragen.

Als jij ook te maken hebt met een plotselinge stroom aan popcultuur-obsessies in huis, pak dan nog een kop koffie en bekijk Kianao's collectie educatief speelgoed om wat schermvrije afleidingen te vinden waarvan je niet je haren uit je hoofd wilt trekken.

Lastige Vragen Die Ik Blijf Krijgen (FAQ)

Is de nieuwe film écht veilig om met een baby of peuter te kijken?
Oké, vanuit mijn uiterst vermoeide perspectief: absoluut niet. Die kijkwijzer is er niet voor niets, jongens. Mijn dokter vertelde min of meer dat kleine hersentjes die enge beelden (hallo, vliegende apen en enge bewakers) niet op dezelfde manier kunnen verwerken als oudere kinderen dat kunnen. Als je kind onder de vijf is, houd het dan lekker bij de soundtrack in de auto en sla de daadwerkelijke schermtijd over. Dat is wat wij doen, vooral omdat ik weiger om met nachtmerries te moeten dealen.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn kind niet al die goedkope plastic merchandise wil?
Kijk, je kunt niet voorkomen dat ze het wíllen, want marketingafdelingen zijn nou eenmaal kwade genieën. Maar je kunt wél bepalen wat er je huis binnenkomt. Ik probeer Maya in een andere richting te sturen door hoogwaardige, duurzame versies te vinden van de dingen die ze wil. Denk aan het inruilen van een plastic lichtgevende toverstaf voor een toffe houten, of het kopen van biologisch katoenen kleding in die typische roze kleur in plaats van die kriebelende polyester verkleedpakjes. Eerlijk gezegd is het een constante onderhandeling.

Kan ik deze trend gebruiken om mijn kinderen daadwerkelijk iets te leren?
Ja! Ik bedoel, ik heb het geprobeerd, en het was een lichte ramp omdat ze pas zeven is en snel afgeleid, maar de kern van het verhaal gaat over twee totaal verschillende meiden die elkaar leren begrijpen. Het is een geweldig excuus om het te hebben over inlevingsvermogen, waarom we niet moeten oordelen over mensen die er anders uitzien of zich anders gedragen, en waarom "populair" zijn eerlijk gezegd echt niet het belangrijkste in de wereld is. Bereid je er alleen wel op voor dat ze al je diepgaande levenslessen straal negeren voor alles wat glinstert.

Wat is er nou eigenlijk zo speciaal aan biologisch katoen? Is het echt zo anders?
Oh god, ja. Vroeger dacht ik dat het gewoon een hippe kreet was voor geitenwollensokken-moeders, totdat Leo als baby vreselijke eczeem kreeg. Biologisch katoen wordt verbouwd zonder al die agressieve bestrijdingsmiddelen, en het ademt gewoon veel beter. Als je kleding voor een baby koopt — zoals dat rompertje met vlindermouwtjes waar ik door geobsedeerd ben — maakt het een enorm verschil om te voorkomen dat hun gevoelige huidje uitslaat in rare rode bultjes. Bovendien gaat het véél langer mee tijdens de ontelbare wasbeurten in de wasmachine.

Zijn die zachte bouwblokken het echt waard?
Ze zijn prima! Ze zorgen er echt niet op magische wijze voor dat je kind later naar Harvard kan, maar ze zijn geweldig voor zintuiglijk spelen en veilig voor als je baby er (onvermijdelijk) op probeert te kauwen. Eerlijk gezegd is mijn favoriete eigenschap dat wanneer Leo ze tegen mijn hoofd gooit, ze er onschuldig weer vanaf stuiteren. Soms is de lat voor goed speelgoed letterlijk gewoon "veroorzaakt geen hersenschudding", en daar kan ik prima mee leven.